Page 1 of 1

Ik wil luiers

Posted: 31 Jul 2020, 23:22
by Nattebroek
De plastic broek
Buiten stormde het en het regende pijpenstelen. Vermoeid keek ik uit het raam, de leerkracht kletste maar door over de Boerenoorlog, alsof het een kind van 14 wat kan schelen wat er meer dan 100 jaar geleden gebeurde in Zuid-Afrika! Gelukkig was het het laatste lesuur voor het weekend en de bel kon niet lang meer op zich laten wachten. Heerlijk een lekker lang weekend, omdat het Pinksteren is! Snel rende ik de klas uit en door de regen naar mijn fiets. “Heerlijk een stortbui en wind tegen!” dacht ik sarcastisch. Wat een begin van het weekend.

Doorweekt loop ik onze tuin in en plaats mijn fiets in de schuur. Als ik naar de keukendeur loop zie ik iets vreemds tegen de schutting hangen. Door mijn beregende brillenglazen kan ik niet goed zien wat het is. Als ik dichterbij kom zie ik dat het een plastic broek is. Waarschijnlijk is hij bij de buren weg gewaaid. Marc, de verstandelijk beperkte zoon van de buren draagt ze nog iedere dag over zijn katoenen luiers. Hij is best een leuk joch, 15 jaar oud en gedraagt zich nog als een kind van 2 jaar. Ik pluk de broek van de schutting en bekeek hem goed. Het witte plastic was een beetje geel geworden en het plastic begon al hard te worden. Plotseling gingen mijn gedachten terug naar toen ik 10 was en nog in bed plaste. Ieder avond kreeg ik een dikke katoenen luier om met precies zo’n plastic broekje. Vlak voor ik elf jaar oud werd stopte het bedplassen en verdwenen de luiers uit mijn kledingkast. Drie maanden later overleed mijn vader. Hij stierf op zijn werk aan een hartaanval.

De plastic broek bracht mijn gedachten terug naar de gelukkigere tijden. Ik begreep niet precies waarom, maar ik besloot het broekje mee te nemen naar mijn kamer en hem die avond te proberen.

Rustig loop ik naar binnen, droog mijzelf en daarna het plastic broekje af en trek droge kleren aan. Het broekje leg ik onder mijn kussen.
Ik loop naar de keuken en maak een stapel boterhammen en ga dan achter de computer zitten om World of Warcraft te spelen met wat online vrienden.

Een vreemd telefoontje
Vermoeid kwam ik thuis, de hele dag hard gewerkt en niets opgeschoten, kent u dat? Toen ik de deur opende zag ik dat mijn zoon Peter weer eens achter de computer zat en dat stomme oorlogsspel speelde, terwijl de afwas nog niet gedaan was. Hij had nog zo beloofd na school de afwas te doen. Ik zette de boodschappen op de tafel en besloot hem eens flink de les te lezen.

Gelukkig voor hem ging de telefoon. Het was Margo, de buurvrouw. Ze vertelde dat zij die ochtend de was had buiten gehangen en dat één van de plastic broekjes van Marc was verdwenen toen ze thuis kwam. Waarschijnlijk was hij door de storm van de lijn geblazen, want vanuit het raam kon ze hem aan de schutting zien hangen. Ook zag ze hoe Peter de broek van de schutting nam en naar binnen bracht. Natuurlijk verwachtte ze dat hij de broek even langs zou brengen, maar dat gebeurde niet.

Ik zei dat ik met Peter zou praten en zorgen dat het broekje zou worden terug gebracht.

Ik liep Peters kamer in en keek rond. Ik zag nergens het broekje liggen en vroeg mij af wat hij er mee gedaan had. Ik besloot echter eerst dat hij moest worden aangepakt omdat hij zijn afspraak niet was nagekomen.

“PETER, jij had beloofd direct als je thuiskwam de afwas te doen!” Kwaad trok ik de stekker van de computer uit het stopcontact en direct werd het scherm zwart. Peter draaide zich naar mij om, het was duidelijk dat hij razend was. Als recht geaarde puber schold hij mijn huid vol en rende stampvoetend naar de keuken, waar hij met veel kabaal aan zijn huishoudelijke taak begon. Door zijn drift aanval was ik de affaire met het plastic broekje vergeten.

Tijdens het diner werd er niet veel gesproken en Peter ging, geheel tegen zijn gewoonte, die avond vroeg naar bed.
Terwijl hij zich uitkleedde en klaarmaakte om te gaan slapen bedacht ik me plotseling dat ik het nog niet met hem over de plastic broek had gehad. Ik besloot dat een woede aanval per avond genoeg was en nam een glas wijn en keek naar mijn favoriete TV programma. Mijn aandacht was echter niet echt bij de Voice en ik bedacht hoe ik Peter zou confronteren met het verdwenen broekje.

Ik besloot tot de directe aanval. De volgende morgen om half acht werd ik door de wekker wreed uit de armen van Morpheus getrokken. Snel stond ik op en liep zachtjes naar de kamer van Peter Zoals te verwachten lag hij nog in diepe rust. Zijn vrolijke jongens koppie lag op het kussen, met zijn lange haren als manen om zijn onschuldige gezichtje.

Met één flinke ruk trok ik het warme dekbed van zijn bed en zei vrolijk: “Peter opstaan”. Het effect was wonderlijk. Met een schok werd hij wakker en realiseerde zich meteen dat hij daar in alleen zijn plastic broekje in bed lag. Hij had een handdoek als luier in het broekje gestopt en ik kon zien dat deze nat was.


Een onverwacht gesprek


Die ochtend werd ik wreed door mijn moeder gewekt. Ik droomde juist hoe Mariska, het mooiste meisje uit onze klas, mij zoende. Terwijl ik wakker werd bedacht ik dat mijn moeder mij in mijn plastic broekje zag liggen. Ik voelde hoe ik rood werd van schaamte. Ze klonk helemaal niet verrast en ze zei dat ze het ontbijt ging klaar maken en dat zij mij over tien minuten gewassen beneden verwachtte en dat ik het plastic broekje moest afspoelen, afdrogen en mee naar de woonkamer moest brengen.

Mama zat al aan tafel toen ik de eetkamer binnen kwam, de plastic broek in mijn hand.
“leg die maar op vrije stoel,” zei ze terwijl ze naar de stoel van mijn vader wees. “wil je mij vertellen hoe je aan die plastic broek komt?: vroeg mijn moeder vriendelijk terwijl ik ging zitten. Ik vertelde het verhaal hoe ik het broekje gevonden had, natuurlijk hem naar de buren terug wilde brengen, maar dat ik het broekje eigenlijk niet kwijt wilde, maar weer een keer wilde proberen. Daarna schoten de woorden uit mijn mond als kogels uit een mitrailleur. Toen ik uitgesproken was vroeg mijn moeder waarom ik het broekje weer wilde proberen, “Je was zo trots toen je geen luier ’s nachts meer nodig had,” zei ze zachtjes. Ik begon te huilen, kun je het je voorstellen? Een stoere knul van 14 die in de armen van zijn moeder ligt te huilen als een peuter? Ik vertelde hoe ik papa miste, hoe het plastic broekje me terug deed denken aan de tijd voordat papa overleed en hoe ik dat nog een keer wilde beleven. Toen ik opkeek zag ik dat mijn moeder ook tranen in haar ogen had.

Ze begon toen vragen te stellen: ”Hoe was het om weer een “luier” en plastic broekje te dragen?” “Helpt het om een luier te dragen bij het verwerken van je verdriet?”, Zou je luiers willen blijven dragen ’s nachts? “. Ik gaf zo goed en eerlijk mogelijk antwoord op haar vragen.

“OK, als jij graag weer een luier draagt ’s nachts zullen we ze dan straks gaan kopen?” Ik was hoogst verbaast over die opmerking. Wild mama mij weer luiers geven? “Maar eerst moet je de plastic broek van Marc terug brengen en je excuses aan de buurvrouw aanbieden.”

Direct na het ontbijt bracht ik de broek terug, stotterend bood ik mijn excuses aan en rende terug naar huis.

De auto stopte vlak voor de winkel waar medische hulpmiddelen verkocht worden, ik wist dat mijn luiers en plastic broekjes voor het bedplassen hier vandaan kwamen. Een beetje zenuwachtig liep ik de winkel binnen. Gelukkig was de winkel leeg toen ik binnen ging en samen liepen we naar de toonbank. Met trillende stem vertelde ik de man achter de toonbank dat ik luiers nodig had voor de nacht. Al snel lag er een stapel luiers en broekjes op de toonbank. Toen vroeg mijn moeder om wegwerp luiers voor als ik bij vrienden zou slapen. De verkoper keek een beetje sip toen hij vertelde dat vorige maand de verkoop van wegwerp luiers verboden was omdat ze een te grote aanslag op het milieu betekende.

Thuisgekomen deed mijn moeder de luiers in de wasmachine en zei dat ik op de bank moest gaan zitten.
“We hebben net luiers en plastic broekjes voor je gekocht. Dat betekend niet dat je die broekjes iedere nacht moet dragen, je doet ze gewoon aan als je er zin in hebt. Als je in je broek plast, dan spoel je je luier om onder de douche en gooit hem in de wasmand. De plastic broek spoel je af en hangt hem aan het wasrek in de badkamer, zullen we het zo afspreken? Ik had het gevoel alsof ik op wolken liep toen ik de plasticbroekjes naar mijn kamer bracht. De luiers droogde snel in de wind met het best wel warme voorjaarszonnetje er op. Als alles goed zou gaan zou ik die avond mijn eigen luier en plastic broek aan kunnen hebben!



Naar bed

Het was half elf en ik zei Peter dat het bedtijd was. Zonder tijd te rekken kuste hij me goede nacht en ging naar zijn kamer, waar hij zijn luier, plastic broek en veiligheidsspelden al klaar zag liggen op zijn bed.

Ik liep achter hem aan naar zijn kamer en zag hoe hij de luier en plastic broek bekeek terwijl hij zich uitkleedde. Toen hij merkte dat ik in de deur stond zag ik hoe hij bloosde en met een schaapachtige glimlach mij aankeek. “Zal ik je helpen met het omdoen van je luier Peter?” Even keek hij van mij naar zijn “nachtbroek” (zo noemde we zijn luiers en plastic broekje toen hij nog echt in bed plaste) en knikte.

“Ik weet niet meer hoe de luier gevouwen moet worden”, zei hij. Ik wist niet dat een jongen zo rood kon worden. Met een glimlach pakte ik de grote luier, vouwde hem in vieren en trok een laag weg en vormde een perfecte driehoek. Draaide de luier om en vouwde van de resterende vierkant een dikke “inlegger”. Peter keek al die tijd geïnteresseerd toe.

“Trek je onderbroek maar uit en ga op je luier liggen”, moedigde ik Peter aan.
Daar stond mijn veertien jarige zoon, naakt voor mij, klaar om weer geluierd te worden. Toen hij op zijn bed lag speldde ik snel de luier om en trok hem zijn plastic broek aan. Met een dikke zoen bedankte Peter mij voor het werk. Ik zag hoe hij met zijn hand over de plastic broek gleed, duidelijk tevreden met wat hij voelde. “Denk er om Peter, je hoeft niet in je luier te plassen, je kunt gewoon als een grote jongen naar de WC gaan. Ik vind het echter niet erg als je luier morgen nat is!” Stilletjes dacht ik echter: “Ik hoop dat je morgen nat bent.” Ik vond het eigenlijk wel leuk om mijn zoon weer als baby te kunnen vertroetelen…

Luier om in bed

Toen mijn moeder mijn luier om deed had ik moeite om geen erectie te krijgen. Nu zij mijn kamer verlaten had en ik met mijn hand over mijn plastic broekje wreef werd ik direct “blij in mijn broek”. Ik ging op mijn buik liggen, met mijn handen onder mijn lichaam, tegen de voorkant van mijn plastic broek. Langzaam begon ik met mijn lichaam ritmische bewegingen te maken. Het duurde niet lang voordat ik klaarkwam in mijn luier. Het voelde goed!

Even lag ik zo na te genieten, maar voelde toen dat ik moest plassen. Zonder er lang over na te denken liet ik de plas in mijn luier lopen en voelde hoe de warme vloeistof mijn luier vulde. Tevreden viel ik in een diepe slaap.

Ik was bij Mariska op haar kamer, een echte meiden kamer, met posters van zangeressen, veel roze en zachte kussens overal. We praatten wat met elkaar, over school en over hoe stom ouders kunnen zijn. Plotseling stond Mariska op. Ik zag haar prachtige lichaam, met haar mooie borsten, haar blozende wangen en haar blonde golvende haren. Ze was als een prinses! Ze liep naar mij toe en dus stond ik ook op. Ze omarmde mij en begon me te kussen. Haar armen streelde mij over mijn rug. Ik streelde haar terug en zo stonden we, naar mijn gevoel voor uren, maar in werkelijkheid slechts voor een paar minuten. Terwijl ze met haar hand over mijn broek wreef voelde ik plotseling dat haar hele lichaam verstijfde en dat ze haar hand wegtrok en mij van zich af duwde. “Draag jij een luier?” Ze klonk verbaasd, maar niet boos of zo, ze keek naar mijn broek. Een duivelse glimlach verscheen op haar gezicht toen ik haar vraag beantwoordde door heftig te blozen.

Zachtjes trok ze mij weer naar zich toe en begon mijn broek los te knopen. Voor de vorm protesteerde ik, maar het klonk niet erg overtuigend. Al snel stond ik voor haar in alleen mijn plastic broek en natte luier. Mariska trok me tegen zich aan en pakte mijn plastic broek bij het elastiek bij de rug en trok het met de luier er onder een stukje van mijn lichaam weg. “Oh kijk wat een grote jongen ben jij, geen poepbroek.” Daarna stak zij een van haar vingers tussen het elastiek bij mijn benen en voelde mijn natte luier. Tot mijn verbazing voelde hoe ik weer blij werd in mijn broek terwijl zij mijn luier controleerde. “ Maar mijn kleine jongen heeft wel in zijn broekje geplast”, zei ze alsof ze tegen een peuter praatte. Zonder waarschuwing begon zij over mijn luier te wrijven en al snel kwam ik tot een hoogtepunt.

Met een schok werd ik wakker, wat een droom! Ik keek op mij wekker en zag dat het 9 uur was, tijd om op te staan. In mijn natte luier liep ik naar beneden, nog even nagenietend van de bijzondere droom. Mijn moeder had het ontbijt al klaargezet. En zag dat ik mijn natte luier nog aan had.
“Kom eens hier jongen”, Zei ze vriendelijk. Net als ik in mijn droom door Mariska werd gecontroleerd werd mijn luier nu door mijn moeder beoordeeld. Ook zij prees mij voor het feit dat ik niet in mijn broek had gepoept en toen zij constateerde dat mijn luier nat was zei ze alleen: “Na het ontbijt kan je wel douchen. Spoel je luier en plastic maar af onder de douch, net zo als gisteren.”
Tijdens het eten vroeg mijn moeder hoe het was om weer een nacht in een echte luier en plasticbroek te slapen. Ik vertelde hoe fijn ik het vond, maar vertelde niets van mijn droom.

“Mam, kan je weer bedplasser worden als je elke nacht een luier om hebt en expres in je broek plast?” Vroeg ik mijn moeder, nadat ik een week lang iedere nacht een luier om had gehad. Mijn moeder keek mij verrast aan en vroeg toen: “Ben je daar bang voor Peter?”, “Niet echt”, antwoordde ik haar eerlijk. “Ik vind het dragen van luiers en plasticbroekjes erg fijn, maar er mist iets.” Mijn moeder keek mij vreemd aan. “Wat mist er dan jongen?” “Het klinkt waarschijnlijk vreemd, maar toen ik klein was kreeg ik mijn luier ’s avonds om en plaste ik terwijl ik sliep, ik merkte niet dat ik in mijn broek plaste. Nu doe ik het expres, het voelt toch anders!”

Mijn moeder haalde haar schouders op en zei dat zij niet dacht dat ik een bedplasser zou worden alleen omdat ik luiers droeg en er bewust in plaste. “Eh, mam, ik zou ook graag overdag luiers dragen, ze voelen zo goed!” Nu keek mijn moeder me vreemd aan, “Wil je dat echt?” Ik knikte. Dan gaan we dat dit weekend maar eens proberen. Ga je maar douchen, dan leg ik je luier en plastic broek wel voor je klaar.”

Blij ging ik naar de douche. Toen ik uit de douch stapte bewonderde ik mijn lichaam in de grote spiegel. Ik was niet echt een atletisch type, maar ik was niet dik of lelijk. Eigenlijk mocht ik er best wel zijn. Met de handdoek om mijn onderlijf gebonden liep ik naar mijn slaapkamer, waar mijn moeder al klaar zat met de luier en plastic broek.

De volgende fase

Peter had die zaterdag ochtend verteld dat hij graag overdag een luier wilde dragen, omdat ik hem niet direct wilde ontmoedigen besloot ik dat het misschien het beste was om hem een weekend in luier en plastic broek rond te laten lopen, zodat hij voelde hoe het was om in deze kleding rond te lopen. Toen ik Peter met zijn handdoek om zijn middel de slaapkamer in zag lopen kon ik niets naders doen dan te glimlachen. Mijn stoere knul kwam naar mij toe om een luier en plastic broek om te krijgen. Ik had zijn luier al gevouwen en vertelde hem dat ik hem eerst zou inwrijven met baby olie, om luieruitslag te voorkomen. Toen ik zijn luier gebied insmeerde met het zoet ruikende olie kreeg Peter een erectie. Ik merkte hoe diep hij zich schaamde voor deze reactie van zijn lichaam en ik verzekerde hem dit volstrekt normaal is. Direct ontspande Peter zich en genoot duidelijk van het hele proces. Snel zat de luier om en zei ik dat hij zich moest gaan aankleden. Al snel bemerkte Peter dat zijn strakke spijkerbroeken niet over de dikke luiers paste en dus koos hij voor een van zijn jogging broeken. Tevreden zag ik hoe de contouren van de dikke luier onder zijn broek zichtbaar waren.

Het weekend verliep rustig. Peter moest zijn klusjes in huis (kamer opruimen, afwas doen, helpen bij het doen van boodschappen) natuurlijk gewoon doen. Hij deed het zonder mopperen. Misschien had ik hem veel eerder al een luier om moeten doen dacht ik terwijl ik hem zo bezig zag.

Toen we naar de supermarkt gingen zag Peter een van zijn school vrienden. Ik kon duidelijk zien dat hij schok, maar dapper stapte hij op hem af en begon een gesprekje. Al snel vroeg Harm of hij bij Peter kon komen om te chillen. Harm kwam vaak bij ons over de vloer, zijn ouders lagen in scheiding en hij wilde graag de ruzies thuis ontlopen. Ik zag dat Peter twijfelde en ik begreep waarom. Dus ik liep op het koppel af en vertelde Harm dat Peter straf had en dat hij geen vrienden mocht ontvangen of naar vrienden toe mocht dit weekend. Peter ontspande zich en zuchtte diep. “Sorry”, zei hij tegen Harm.

De jongens liepen nog even op, vrolijk kletsend. In de auto bedankte Peter mij voor het “redden” van zijn eer. Ik gaf hem een zoen op zijn voorhoofd en toen reden we terug naar huis. Nadat de boodschappen waren opgeruimd riep ik Peter bij me. Ik trok zijn broek omlaag en controleerde de staat van zijn luier. Wat ik al vermoedde bleek waarheid, de luier was nat.

Toen ik zijn luier verschoonde zei ik hem dat hij niet persé in zijn broek hoefde te plassen, dat hij gewoon naar de WC mocht gaan. Peter negeerde het advies en vertelde dat hij het fijn vond om in een natte luier rond te lopen. Ik waarschuwde hem voor het gevaar van luieruitslag.

Die zondag avond deed ik Peter zijn nachtluier om en begon met hem te praten. “Wat ga je morgen doen met school?” terwijl hij zich compleet ontspande zei hij: “Nadat ik Harm in de supermarkt ontmoette heb ik daar veel over nagedacht. Ik denk dat ik voorlopig geen luier om doe naar school. Er is daar ook niemand om mij te verschonen als ik het in mijn broek heb gedaan.” “OK, dan krijg je morgen weer gewoon een onderbroek aan als een grote jongen”. Ik kuste hem welterusten en verliet zijn kamer.

Tweede nacht in luiers

Daar lag ik, een jongen van veertien, met een echte luier en plastic broek aan in mijn bed. Ik wreef met mijn hand over het zachte plastic van het broekje, dat nog niet hard was geworden zoals het broekje dat ik de nacht daarvoor aan gehad had. Het voelde goed! Ik werd “blij in mijn broek”. Dus ging ik op mijn buik liggen, mijn handen tegen het plastic broekje en begon ritmisch met mijn lichaam te bewegen. Ik voelde hoe de luier tegen mijn penis wreef en een gevoel van het grootste genot opleverde terwijl ik daar zo lag.

Al snel bereikte ik het opperste genot en kwam klaar in mijn luier. Mijn hele lichaam trilde en ik kreunde. Nog nooit had ik zoiets gevoeld! Klaar komen in een luier was het beste wat mij ooit was overkomen!

Om het bewijs van mijn “zondige” daad te verbergen plaste ik in mijn luier en viel al snel tevreden in slaap. Ik wilde nooit meer zonder luier slapen besloot ik vlak voor Morpheus mij omarmde.

Die nacht droomde ik dat Mariska mij lachend verschoonde en vertelde dat zij altijd al een vriend in luiers wilde hebben. Nadat zij mijn luier verschoond had omarmde zij mij en kuste mij vol op de mond. Luiers brengen mij alleen maar geluk dacht ik nog terwijl ik het mooiste meisje van de klas hartstochtelijk terug zoende!

Helaas dromen zijn bedrog en Pinkster zondag arriveerde en schudde mij wreed uit de armen van Mariska. Een waterig zonnetje deed zijn best om tussen de wolken door te prikken. Eindelijk zou het mooi weer worden. Een geweldige dag om met mijn vrienden te chillen in het park.

Voordat ik op kon staan kwam mijn moeder opgewekt mijn kamer binnen. Met een vriendelijk “Goede morgen zoon,” deed ze de gordijnen open en vroeg, “En hoe is je luier? “ Met een rood hoofd bekende ik dat de luier nat was. Stiekem hoopte ik dat ik de natte luier nog even langer aan kon houden. Het voelde zo goed. Even had ik het idee dat ik weer tien jaar was en mijn vader aan mijn bed stond om mijn luier te controleren, helaas dat zou voor altijd een droom blijven…

Alsof mijn moeder mijn gedachte kon lezen zei ze: “Als je het niet erg vindt om je natte luier aan te houden tijdens het ontbijt, dan kan je meteen naar beneden komen, de tafel is al gedekt.

Blij dat ik nog even het veilige gevoel van de luier mocht genieten danste ik als het waren de trap af. Mijn moeder had zich weer eens overtroffen met het ontbijt. Krentenbrood, Amerikaanse pannenkoeken, sinaasappelsap (ver geperst, niet die rotzooi uit een pak) en nog veel meer lekkers. Het ontbijt verliep rustig.

Na het ontbijt vroeg mijn moeder of ik vandaag een luier wilde dragen, maar ik besloot dat ik voorlopig genoeg had aan een luier ’s nachts.
Het park lonkte, ik wist dat mijn vrienden daar waren en dus verliet ik het huis en ging op pad. Al snel vond ik Hans en Fons die bij de eendenvijver steentjes aan het zeilen waren. Met een professionele zwiep gaf ik de perfecte steen een zet en na zes keer stuiteren op het water bereikte de steen de overkant en lande in het gras. Gejuich klonk in ons groepje en ik werd hartelijk op de schouders slagen door mijn vrienden, ik was de koning van het steentjes zeilen!

Daarna lagen we in het warme gras en zochten vormen in de wolken. Fons zat in alle wolken Mariska, hij had zo weinig fantasie! Hans ging het beter af en zag de meest vreemde vormen in de wolken, hij zou een perfecte kunstenaar zijn! Al snel besloten we weer op huis aan te gaan, omdat lunch tijd naderde.

De rest van het weekend verliep op gelijke wijze, lekker veel buiten in de zon en ’s avonds een dikke luier en plastic broek aan, als dit toch langer kon duren. Helaas dinsdag moest ik alweer naar school!

Een nieuw idee

Toen ik dinsdagochtend de kamer van Peter binnen kwam zag ik hem zo vredig liggen in zijn bed. Een tevreden glimlach op zijn gezicht. Voorzichtig wekte ik hem en vroeg naar de toestand van zijn luier, zoals we dat vroeger ook deden. Met een brede glimlach vertelde hij dat de luier drijf was, maar niet gelekt had. “Ik ga voor het eten wel even onder de douche,” riep hij, terwijl ik zijn kamer verliet.

Met een kop natte haren en in zijn schone kleren liep Peter de woonkamer in. Ik zag een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Hij leek niet helemaal tevreden. “Wat is er aan de hand?” Vroeg ik hem vriendelijk toen hij ging zitten en zijn eerste boterham smeerde. “Niets,” was zijn korte antwoord. Maar ik wist wel beter, er was wat, maar hij wilde het nog niet zeggen. Als ik door bleef vragen zou hij dicht slaan en het voorlopig niet vertellen. Beter kon ik wachten tot hij er zelf over begon. Daarom vroeg ik hem of hij zijn tas had ingepakt. Met een rood hoofd rende hij naar boven en ik hoorde hoe hij zijn boeken in zijn tas smeet en snel weer beneden kwam. Nadat ik hem zag weg fietsen liep ik naar mijn auto om naar mijn werk te gaan. Weer een saaie dag op kantoor, met weinig originele collega’s die het wel weer over voetbal of de laatste soapopera wilde hebben.

Gelukkig ging de dag snel voorbij en kwam ik thuis bij een zoon die verveeld naar de TV keek. Toen hij me hoorde binnen komen zette hij de kijkbuis uit en liep naar me toe. “Spruitjes? Gatver,”was zijn reactie toen hij het eten voor die avond zag. “Ik houd van spruitjes, mag ik ook eens eten wat ik lekker vind?” “Natuurlijk, zolang het maar geen spruitjes zijn!” Aan zijn gezicht zag ik dat hij de spruitjes niet zo erg vond, maar dat er wat anders was waar hij over wilde praten. Snel zette ik een pot thee en pakte de koektrommel en zette die midden op tafel. Eerst vroeg ik hem naar zijn ervaring op school die dag. Duidelijk trots vertelde hij dat hij een 8 had voor zijn wiskunde. “Ben je daar nu zo zenuwachtig over geweest de laatste dagen?” vroeg ik hem plagend. “Mam, ”begon Peter voorzichtig. “Ik heb nagedacht over mijn luiers.” Ik keek op over mijn theekopje en zei: “Ja?”

Wat moest ik verwachten? Bevielen de luiers niet? Of had hij er nu al genoeg van. Vanochtend leek hij nog zo tevreden. “Kijk ik vind ze echt hartstikke tof en wil ze nooit meer kwijt, maar…” Hier kwam de grote maar om de hoek kijken. Verwachtingvol keek ik mijn tiener zoon aan. “Het is raar mam, maar vroeger toen ik nog echt in bed plaste wist ik niet wanneer ik plaste, ik sliep, maar nu doe ik het in mijn broek voor ik ga slapen, expres. Dat is toch anders, het is niet helemaal zo als vroeger.” Even wist ik niet wat ik moest zeggen. Misschien als je straks tijdens de zomervakantie de hele dag luiers draagt en er in plast dat je de controle tijdens de nacht kwijt raakt. Ook kan je proberen zo vaak mogelijk je luier overdag te dragen en in je broek te plassen.” “Ik doe geen luier aan naar school, stel je voor dat er iemand achter komt?” “Rustig maar, dat is niet wat ik bedoelde, je kunt na schooltijd en in het weekend je luier om doen als er geen vrienden op bezoek komen. Denk er maar eens over na.” De thee was op en Peter ging naar zijn kamer om zijn huiswerk te maken.

Toen ik hem naar beneden riep voor het eten liep hij trots in zijn luier en plastic broek. Met een grote grijns op zijn gezicht ging hij zitten. Ik heb hem in tijden niet meer zo gelukkig gezien als nu.

Het krantenbericht

Die dag op school was goed verlopen. Die 8 voor wiskunde maakte het verschil. Natuurlijk ik ben goed in dat vak, maar een 8 had ik toch niet verwacht, ik dacht dat ik het proefwerk verknald had. Tijdens de lunch merkte ik niet dat Mariska naast me kwam zitten. “Waar zit je met je gedachten?” vroeg ze vriendelijk terwijl ze haar hand op mijn bovenbeen legde. “Eh, “ Bijna had ik gezegd: “Bij mijn luier en plastic broek,” gelukkig wist ik dat te voorkomen en zei dat het bij het komende proefwerk Biologie was. “Ja dat was een hoop leerwerk. Ik zou willen dat er meer praktijk lessen biologie waren, vooral het onderwerp voortplanting geeft veel mogelijkheid tot het doen van oefeningen en ik ken wel een paar jongens met wie ik zou willen…” Mariska keek mij lachend aan. “Ben ik er een van?” “Nee, jij niet, jij bent een veel te knappe jongen, jou wil ik pas als ik goed geoefend heb!” Lachend stond ze op en ging naar de klas terug.

De dag ging daarna langzaam voorbij, nu had ik twee dingen om aan te denken, Mariska en luiers.

Sinds ik weer luiers droeg bekneep een gevoel mij: Het is niet zoals vroeger! Waarom niet? Kwam het doordat ik nu ouder was en ik geen luiers meer hoorde te dragen? Kwam het omdat ik “blij in mijn broek” werd van de luiers? Of kwam het doordat ik de luiers niet echt nodig had? Of was het omdat ik de luiers gebruikte om terug te gaan naar de tijd dat mijn vader nog leefde? Ik wist het niet!

Tijdens de laatste les, wiskunde, kreeg ik mijn cijfer terug. Niet alleen een acht, maar ook nog eens de beste van de klas! Toen de bel ging kwam Mariska naast me lopen en zij plagerig: “Nu wil ik zeker niet meer met jou oefenen, wie wil er nu oefenen met zo’n bolleboos?” Ik keek haar aan. Haar mooie blauwe ogen glinsterden in het zonlicht en met haar vrolijke glimlach kon ze de ergste herfst storm temmen. Toen ze afscheid van me nam schoot het antwoord op mijn vraag met betrekking tot de luiers te binnen. Ik begrijp nog niet hoe dat zo kon, we hadden het helemaal niet over luiers, behoeftes of wat dan ook. Ik was er zeker van, de luiers waren niet zo bevredigend omdat ik ze niet nodig had en vroeger wel. Ja ze voelde wel het zelfde aan en ik plaste wel in mijn bed, maar ik deed het expres.

Na de thee ging ik naar mijn kamer en deed, zoals mijn moeder voorgesteld had, mijn luier en plastic broek aan en goot de thee in mijn luier. Ik voelde hoe de luier langzaam nat werd. Ik wreef met mijn hand over de voorkant van mijn plastic broek. Het zachte gladde plastic voelde precies zoals het vroeger voelde als ik in mijn bed geplast had. Alleen voelde het in mijn luier anders. Ik merkte hoe ik weer opgewonden raakte van het idee dat ik daar aan mijn bureau zat met een dikke natte luier om en een grote plastic broek aan. Ik kon me niet herinneren of ik vroeger, toen ik in mijn bed plaste, wel eens opgewonden van mijn luier werd. Misschien was ik toen nog wel te klein.

Toen mijn moeder mij riep voor het eten ging ik naar beneden. Mijn moeder stond in de keuken spruitjes te koken, getver, hoe kan iemand deze groene grebbels lekker vinden? Ik pakte de krant van de deurmat en begon deze te lezen. Niet veel interessante berichten op de voorpagina, de gebruikelijke melding over oorlog en ellende. Snel bladerde ik door naar de sport pagina. Toen viel mijn oog op een berichtje op pagina 4:

Kabinet gaat akkoord met luierstraf!

Het Nederlandse kabinet is vanmiddag akkoord gegaan met de invoer van de luierstraf voor jeugdige misdadigers van 12 jaar en ouder. Kinderen kunnen de straf in drie niveaus krijgen: Alleen bedplassen, Bed en broek plassen, bed en broek plassen en broek poepen.
De straf zal alleen opgelegd worden als een kind van ernstige misdaden verdacht wordt aangezien de straf permanent en levenslang is.
De arts die de behandeling heeft uitgevonden spreekt van een ernstige misbruik van zijn medische vinding, die vooral bedoeld was om mensen met neurologische problemen te helpen. De incontinentie was een onverwacht neveneffect van de behandeling waardoor deze nooit is ingevoerd.
Dokter de Wit biedt echter ouders aan om hun zoon of dochter te behandelen als deze kinderen ernstige gedragsproblemen hebben. Volgens de arts reageren veel kinderen positief op deze behandeling. “Als ze in hun broek of bed plassen en poepen dan zullen ze minder snel geneigd zijn zich te misdragen. Aldus Doctor de Wit.

Verbaasd las ik het bericht over en over. Zou die doctor daadwerkelijk kinderen behandelen? Zouden er echt ouders zijn die hun kinderen die straf willen geven? Ik kon het niet geloven en pakte mijn tablet en zocht de behandeling op op het internet. Inderdaad daar stond doctor de Wit met zijn behandeling. Met grote ogen las ik wat de man schreef. Hij beweerde al tientallen kinderen behandeld te hebben met bijna 100% positieve resultaten. Verbaasd keek ik naar de krant, zonder hem echt te zien. Zou dit de oplossing zijn voor mijn problemen met mijn luiers? Zou ik eindelijk voor de volle 100%van mijn luiers kunnen gaan genieten? Het klonk te goed om waar te zijn.

Aan tafel vertelde ik mijn moeder over het artikel. “Wat een toeval,” zei ze met een glimlach, terwijl ze me aankeek, “Net nadat je vanmiddag vertelde dat je wel echt in je broek wilt gaan plassen.

Ik keek mijn moeder met een grote grijns aan. “Ik heb de doctor op het internet opgezocht, de behandeling is niet zo heel duur en het lijkt me geweldig. De hele behandeling gaat in drie fases, eerst bedplassen, dan broek plassen en uiteindelijk broek poepen. Na elke behandeling moet je een maand wennen voordat de volgende fase wordt uitgevoerd. Het lijkt me geweldig!”

“Hmmm, je begrijpt dat dit wel een ernstige keuze is die je maakt. Het is iets dat je hele leven met je mee gaat dragen. Je zult nooit meer zindelijk zijn en altijd luiers moeten dragen.” Mijn moeder zag altijd overal problemen in. Begreep ze dan niet dat dit iets was dat ik echt wilde. Weer heerlijk in bed plassen en wie weet zelfs overdag een luier nodig hebben, niet alleen een luier willen dragen!”

“Ik moet er eens goed over nadenken knul!” Zei mijn moeder, “Ruim jij de tafel af dan ga ik het bericht wel eens lezen, daarna praten we er wel verder over. Snel ruimde ik de tafel af en de vaat in de vaatwasser. Toen ik weer de kamer binnen kwam zag ik mijn moeder op haar tablet bezig. Snel keek ik over haar schouder en zag dat ze op de pagina van doctor de Wik keek. Met een ernstig gezicht keek ze mij aan: “Ik weet het niet Peter, dit bericht heeft het niet over bijwerkingen en ik kan verder weinig over de behandeling vinden op het internet. Weet je zeker dat je het wilt? Als je eenmaal geholpen bent is er geen weg terug meer mogelijk!”

Onderzoek naar de mogelijkheden

Kunt u het zich voorstellen, een jongen van veertien jaar oud die zo graag luiers wilt dragen dat hij bereid is om er voor de rest van zijn leven incontinent door te worden? Begrijpt Peter wel dat het een levenslang probleem zal zijn dat hij altijd en overal met zich mee draagt? Dat onomkeerbaar is? Nu zegt hij van wel, maar wat als hij straks een relatie wilt beginnen, hoe zal zijn vriendin op de eeuwige luier reageren? En wat als hij zijn luiers zat wordt? Een weg terug is niet meer mogelijk. Die avond heb ik Peter al de doem scenario’s laten zien. Hij luisterde aandachtig en reageerde positief op het gesprek. Voor ik hem naar bed stuurde beloofde ik dat we samen verder zouden onderzoeken of deze mogelijkheid voor hem verstandig is of niet.

Toen Peter geluierd en wel in zijn bed lag zocht ik op het internet naar bijwerkingen van de behandeling en of er al mensen waren die de behandeling ondergaan hadden. Tot mijn verbazing stonden er diverse verslagen van mensen op het net, het bleek dat doctor de Wit al langer de behandeling aanbood aan ouders van kinderen met gedragsproblemen. Als er bijwerkingen waren te melden hadden ze vooral betrekking op het gedrag van de kinderen en waren ze eerder positief dan negatief. Met Peter had ik geen echte gedragsproblemen, anders dan je van een normale tiener jongen kan verwachten. Zo op het eerste gezicht waren er geen medische redenen om de \peter de behandeling to onthouden. Het enige probleem dat ik er mee had was dat hij voor de rest van zijn leven incontinent zou zijn en of dat zo’n prettig vooruitzicht is voor een veertienjarige?

Ik pakte een papier en vouwde het in de lengte doormidden. Links zette ik: VOOR en rechts zette ik: TEGEN. En ik begon te denken:
VOOR: dit is wat hij wilt, vergoeding door de verzekering, kan bij vrienden zeggen dat het lichamelijk is
TEGEN: Levenslang, hoe reageren vrienden, invloed op relaties, kosten, luierwas, vakanties, wat als hij weer “groot” wilt zijn?
Lang bleef ik naar het papier staren. “Is dit werkelijk wat hij wilt? Begrijpt hij de consequenties? Wat als…? De vragen bleven door mijn hoofd schieten en ik kwam er niet uit.

Die nacht droomde ik van Peter die blij door de kamer rende in alleen zijn luier en plastic broek. Uit alles bleek dat hij het naar zijn zin had, totdat hij plotseling in een hoekje zat te huilen. Dikke tranen vielen op zijn plastic broek. Ik had medelijden met mijn kleine man en wilde hem knuffelen, maar hij duwde me van zich af en gilde: “Het moest van jou, nu kan ik niet meer terug!” Badend in het zweet werd ik wakker.

Toen Peter naar school was belde ik doctor de Wit op en besprak het proces van de luierficatie van Peter, zoals hij het noemde.
Na het gesprek had ik mijn idee klaar, ik wachtte tot Peter thuis kwam om hem het resultaat van mijn onderzoek te melden, maar eerst moest hij zelf er nog eens heel diep over nadenken.

Toen de jongen man thuis kwam rende hij direct naar zijn kamer en binnen enkele minuten stond hij weer beneden in zijn luier en plastic broek, een lach die zijn gezicht van oor tot oor openspleet. Ik kon zien dat zijn luier al nat was en dus waarschuwde ik hem voor luieruitslag. Lachend sloeg hij mijn advies in de wind en vertelde dat hij de hele dag aan niets anders had kunnen denken. Hij wilde de luierficatie laten beginnen!

“Ho ho jongeman, niet zo snel, laten we er eerst nog eens goed over nadenken.” De lach op zijn gezicht verdween als een euro in het casino. “Ik heb er de hele dag over nagedacht!” Hoe veel langer moet ik er over nadenken?”

Ik pakte een papier en een pen, vouwde het papier dubbel, precies zoals ik de avond ervoor gedaan had en gaf het aan Peter. “Schrijf links VOOR en rechts TEGEN. Dan denk goed na over alles wat positief en wat negatief is aan het constant dragen van luiers.” Ik wil aan beide kanten minsten 4 redenen zien.”

Peter boog zich over het papier en begon snel te schrijven. Het verbaasde mij hoe snel hij de beide kolommen vulde met redenen. Ik was benieuwd naar het resultaat, maar durfde niet te spieken. Na tien minuten kreeg ik het papier terug en ik las:

VOOR: Ik raak opgewonden van luiers, Luiers helpen mij te ontspannen, luiers zitten super fijn, luiers staan me goed, als ik aan het gamen ben hoef ik niet het spel te onderbreken als ik naar het toilet moet, in mijn luiers slaap ik beter, luiers zullen laten zien hoeveel echte vrienden ik heb.

Tegen: Luiers kosten geld, luiers moeten gewassen worden, luieruitslag, hoeveel vrienden raak ik kwijt? Hoeveel zal ik gepest worden met mijn luiers? Wat vindt Mariska van de luiers? Luiers kunnen lekken! Luiers en plastic broekjes kunnen ’s zomers erg broeierig zijn (maar hebben water koeling ). Luiers stinken als ze gebruikt zijn.

Het verbaasde me dat Peter zoveel reden kon opnoemen zowel voor als tegen luiers, hij had er duidelijk goed over nagedacht. Toen ik hem dat zei haalde hij lachend een kladblaadje uit zijn tas en toonde het mij. Op het het blaadje stond nog een voor argument dat hij vergeten was op te schrijven: Luiers doen mij aan papa denken…
Mijn ogen vulde zich met tranen.

De eerste stap.

Die middag dat ik het inmiddels beroemde lijstje maakte hebben mama en ik nog heel lang met elkaar over de luiers gehad. Tijdens het gesprek liet ik mijn plas in mijn luier stromen en genoot van het gevoel van een natte broek. Wat zou het heerlijk zijn als ik echt in mijn broek plaste!

Toen het bedtijd was liep mijn moeder mee naar mijn slaapkamer en begon een luier op mijn bed te vouwen. Ze legde een schone plastic broek er naast. Toen ik mij had uitgekleed begon mijn moeder mijn plastic broek uit te trekken en controleerde mijn luier voordat ze de spelden los maakte. Met een washandje maakte ze mijn billen schoon en daarna droogde ze mij af. Ik kan me niet herinneren dat ik mij zo fijn heb gevoeld als die avond. Ik deed mijn ogen dicht toen mijn moeder de luier om deed en verbeelde me dat het mijn vader was.

Toen ik onder de dekens lag gaf mijn moeder me een zoen en zei dat ze morgen met mij op onderzoek uit zou gaan om te zien of het mogelijk was dat ik door doctor de Wit behandeld zou worden. Ik weet zeker dat ik nooit eerder mij zo fijn voelde als die avond in mijn bed. De luier zat zalig om mijn billen, ik bevredigde mij meerdere keren terwijl ik er aan dacht hoe de doctor my zou helpen om mij altijd zo fijn te voelen!
Tevreden viel ik inslaap.

De volgende morgen aan het ontbijt vertelde mijn moeder dat, als ik vanmiddag thuiskwam, wij samen doctor de Wit zouden bellen om te kijken wat er mogelijk was. Gelukkig had ik die dag de laatste twee uur vrij! Fluitend reed ik op mijn fiets naar huis, de schooldag was voorbij gevlogen! Thuis zat mijn moeder in de kamer met een kopje thee op mij te wachten. Naast haar zat een jonge man die zich voorstelde als Mark de Wit. Ik schrok bij het zien van de doctor. Hij was nog zo jong, onze huisarts was een oud fossiel dat altijd met zijn receptenboekje klaar zat. Deze man jongen leek niet op een doctor.

“Zo jongen, je moeder vertelde dat jij graag luiers wilt dragen, is dat waar?” Ik kreeg een rood hoofd van schaamte. Mijn moeder had het geheim van mij verteld, hoe kon ze? Stotterend bevestigde ik dit. “Je hoeft je nergens voor te schamen, je bent echt niet de enige die van luiers houdt. Je bent echt niet de eerste die bij mij komt voor een behandeling. Het zijn echt niet alleen de kinderen met gedragsproblemen die een luier moeten gaan dragen!”

Voor we verder gaan wil ik wel graag weten wat jij wilt, ik heb de keuze uit: Alleen bedplassen, bedplassen en broek plassen en beide aangevuld met broek poepen.”

Ik dacht even na, zou het nu echt gaan gebeuren?

“ik wwweet het nnnog niet precies, in ieder geval bedplassen,” stamelde ik. “Dat is geen probleem, ik zal vertellen wat we gaan doen:
Je moet weten dat als je eenmaal behandeld bent er geen weg terug is, weet je zeker dat je het wilt?”

“JA!” schreeuwde ik bijna.

“Goed dan ga ik je nu vertellen wat de procedure is:
We doen dit alles in drie stappen, voor en na elke stap kun je stoppen, jij bent de baas.

Eerst moet je een maand lang elke nacht een luier en plastic broek dragen en je moet iedere nacht in je broek plassen voordat je gaat slapen.” “Ik draag al een tijdje iedere nacht luiers en ik ben ook iedere nacht nat, nietwaar mama?” Mijn moeder knikte ter bevestiging.

“Dat is heel goed, maar de behandeling begint vandaag en we tellen vanaf vandaag. Je moeder houdt bij of je daadwerkelijk iedere nacht een luier om hebt en of je iedere nacht nat bent. En er is nog iets meer, tijdens deze maand moet je minstens een nacht bij een vriend of vriendin slapen, uiteraard met een luier en plasticbroek aan en je moet die nacht ook nat zijn.” Deze laatste aanvulling verraste me. Bij een vriend of vriendin met een luier om slapen? Is die doctor gek geworden? Deze laatste opdracht is heel belangrijk jongen, in de toekomst zal je veel vaker bij anderen slapen en dan moet je je luier om als je behandeld bent nietwaar? Dit is een goed voorproefje van wat je te wachten staat. “

Ik beloofde de doctor dat ik de opdrachten zou uitvoeren. “Mooi dan zie ik je over een maand in mijn kantoor en gaan we verder met de eerste stap: je omvormen in een bedplasser, maar denk er aan: Jij kan de behandeling op ieder moment stoppen, als je begint hoef je niet tot het eind verder te gaan.” De doctor zette zijn hoed op en verliet ons huis.

“Zal ik Mariska vragen voor een logeer partijtje?” vroeg mijn moeder. Toen zij mijn hoog rode kleur zag, ja ik bloos erg makkelijk de laatste tijd, begon ze te lachen. “Ik maakte maar een grapje.” Mijn moeder kon zo stom zijn af en toe.

“Aangezien ik van de doctor jou moet controleren maken we de volgende afspraken: Als je naar bed gaat doe ik je luier om, of als je het zelf doet, kom je in luier en plastic broek naar beneden en laat je mij controleren of alles goed zit. Als ik naar bed ga controleer ik je luier en dan moet hij nat zijn. ‘s Morgens houd je je natte luier om totdat ik zeg dat je hem uit mag doen. Begrepen?” Ik knikte ja.

Daarna ging ik naar boven, deed mijn luier en plastic broek aan en begon aan mijn huiswerk.
Die avond verliep verder rustig. Toen ik naar bed ging zei mijn moeder dat ik vanavond zelf mijn luier om moest doen en beneden moest komen om hem te laten controleren.

Ik deed wat mij gezegd werd. In mijn plasticbroek kwam ik naar beneden en ging voor mijn moeder staan. Ze legde haar hand op de achterkant van mijn broek en drukte voorzichtig tegen het plastic. Daarna haalde ze haar vinger langs de elastiekjes van het broekje en voelde of de luier overal goed in het broekje zat. Toen ze tevreden was kuste ze mij goeden nacht en liep ik terug naar mijn slaapkamer. Ik ging voor de spiegel staan die in mijn kast hing. Ik zag een stoere jongen, niet slecht gebouwd en met een erg sexy luier en plastic broek aan. Het broekje leek wel een ballon. Ik voelde hoe ik weer blij werd in mijn broek. Terwijl ik voor de spiegel stond plaste ik in mijn broek en zag hoe de luier langzaam nat werd, ik was in extase! Met mijn benen een beetje wijd liep ik naar mijn bed en ging liggen.

“Nu gaat het echt gebeuren,” dacht ik toen ik met mijn hand over mijn broek wreef. Alleen bij wie zou ik een nachtje gaan slapen? Wie kon ik vertrouwen? Vlak voor ik inslaap viel besloot ik dat Harm de beste keus was. Aangezien zijn ouders in scheiding liggen en hij heel vaak bij ons over de vloer komt kennen wij elkaar door en door. Trouwens, Harm plaste ook heel lang in zijn broek, ik weet nog dat we beide met een luier en een plastic broek aan de basisschool in kwamen. Harm was pas een jaar later droog dan ik, maar hij plaste veel minder lang in zijn bed. Hij heeft er echter nooit een punt van gemaakt dat ik nog wel ongelukjes had ’s nachts. Tevreden viel ik inslaap.

De volgende ochtend vertelde ik mijn moeder welk besluit ik had genomen met betrekking tot het logeer partijtje in luiers. Ik zag dat mijn moeder het eens was met mijn keuze en ze vroeg: Zullen we hem dan uitnodigen voor het weekend, dan kunnen jullie vanaf vrijdag avond tot zondag ochtendplezier maken. Ik stemde in met het voorstel en ging blij naar school.

Voorbereidingen voor het weekend

Peter had verteld dat hij Harm zou uitnodigen voor het weekend, een goede keuze die twee jongens waren al heel wat jaren vrienden. Harm was een bed en broek plasser geweest net als Peter en wat Peter niet wist was dat Harm de laatste tijd nog al eens ongelukjes had ’s nachts. Dit hoorde ik toen ik zijn moeder belde om te zien of het goed was dat Harm bij ons kwam slapen. Het schijnt dat hij de scheiding van zijn ouders niet erg goed kan verwerken vertelde ze. Misschien helpt het weekend hem om ook luiers te gaan dragen ’s nachts.

Ik vroeg mij af of ik Peter moest vertellen van de status van Harms bedplassen, ik besloot het niet te doen.
Ik hoorde Peter van school thuis komen, blij rennend kwam hij de kamer binnen. “Harm komt dit weekend!” Gilde hij blij alsof hij tegen een dove sprak. Ik zag hoe gelukkig hij was. “Eigenlijk wilde hij niet komen, maar later belde zijn moeder om te vertellen dat zij en zijn vader dit weekend aan hun relatie wilde werken en dat zij had geregeld dat Harm bij ons kon logeren!” Het was leuk om te zien hoe Peter blij was met de beslissing van zijn beste vriend.

“Allereerst moet je kamer keurig zijn opgeruimd voor het weekend begint! Dus nu naar boven en ik wil je pas weer beneden zien als je kamer spic en span is!” Zonder morren ging Peter naar boven. Ik hoorde hoe hij eerst een luier en plasticbroek aan deed en daarna aan de slag ging. Al snel hoorde ik hem de trap af komen. “Klaar!” riep hij vrolijk de kamer binnen komend. “Dat bepaal ik wel,” Zei ik met een grote glimlach. Toen ik langs hem liep gaf ik een vrolijke klets op zijn plastic broek. Al sinds hij een baby was vond hij dat geluid komisch en ook nu begon hij weer te giechelen. Zijn kamer zag er keurig uit, gezogen en gestoft, niets aan te merken. “Ik zal er voor zorgen dat je luiers gewassen en gedroogd zijn voor je morgen thuis komt.” Peter keek mij dankbaar aan. Ik zag aan hem dat hij wat nerveus was, hij moest zijn beste vriend gaan vertellen dat hij weer luiers droeg.
Die avond kwam Peter weer alleen in luier en plastic broek naar beneden. Zoals ondertussen gebruikelijk controleerde ik zijn handwerk en keurde het goed. Hij kroop tegen mij aan op de bank en vertelde hoe zenuwachtig hij was om morgen Harm te vertellen dat hij weer in bed plast. “Maar ik vind het op een of andere manier toch ook wel een beetje opwindend om het te moeten vertellen.” Ik was overdonderd door deze openbaring. Opwindend? Ik besloot er niet op door te praten, als Peter het wilde vertellen dan kwam het vanzelf wel.

“Hoe zullen de andere kinderen in mijn klas er op reageren als ik weer in mijn broek ga plassen?” vroeg hij plotseling. Ik kon aan zijn stem horen dat hij zich daar nu al zorgen om maakte. Ik vertelde hem zo rustig mogelijk dat hij een stap tegelijk moest maken, eerst maar Harm vertellen dat je in je bed plast, daarna zien we wel weer!” Hij vond dat een goed idee. “En wie weet besluit ik om niet in mijn broek te gaan plassen, dan is dat probleem helemaal opgelost.” Het was alsof er een zware last van zijn schouders viel en hij slaakte een zucht.

“Vergeet je niet iets?” vroeg ik hem zachtjes. “Het school kamp!” Ik zag hoe zijn gezicht op drie dagen slecht weer stond toen ik hem aan het kamp herinnerde. “Misschien kunnen we iets met de leiding regelen, toen ik nog echt in bed plaste hadden ze er toch ook een oplossing voor?” Hoopvol keek hij mij aan.

“Toen was je tien, nu veertien! Toen zat je op de basisschool met zelfs in jouw klas meer bedplassers…” “Meer bedplassers? Was ik niet de enige tienjarige die in zijn bed plaste? Ik dacht altijd…” “Dat dacht je dan verkeerd.” “Maar, maar, dan zitten er in mijn klas nu ook nog jongens die ’s nachts een luier nodig hebben!” Blij keek hij mij aan. Ik vertelde dat , naar gelang kinderen ouder worden zij steeds minder vaak in hun bed plassen. “Slechts 3% van de veertien jarigen plast nog in bed. Dus in jouw klas zit waarschijnlijk maar één bedplasser en dat ben jij!” Peter keek mij verslagen aan, maar zei toen dapper: Misschien kan ik het taboe rond bedplassen doorbreken!” Peter nam de pose aan van een superheld, allen de cape ontbrak nog. Een mooie gele cape met een grote E op de achterkant. De E van Enuresisman! Ik vertelde Peter van dit kleine visioen en hij rolde letterlijk van het lachen op de grond. Ik was blij dat hij een luier om had, want ik was er zeker van dat hij van het lachen in zijn broek deed.

Toen Peter op bed lag, zocht ik op het internet meer informatie op over bedplassers op het schoolkamp. Het bleek dat de school van Peter speciale voorzieningen trof tijdens het kamp om bedplassers te helpen, maar dat voor hen luiers even verplicht waren als deelname aan het kamp! Ik was tevreden over de voorzorgsmaatregelen die getroffen werden om bedplassers te beschermen. Als ik het morgen aan Peter vertelde zou hij gerust gesteld naar school en later naar het kamp kunnen gaan.
Toen ik naar bed ging controleerde ik nog even Peters luier, en zoals was te verwachten was hij nat.

Een weekend met Harm

Was ik zenuwachtig? Natuurlijk was ik zenuwachtig! Ik zou mijn beste vriend moeten vertellen dat ik weer in bed plas. Hoe zou hij reageren? Zal hij na al die jaren nog met mij bevriend willen zijn als ik een luier om heb in bed? De hele dag keek ik op de klok, wat gaat de tijd toch langzaam heb ik wel een miljoen keer gedacht. Keek ik naar Harm zag ik de weekend tas naast zijn tafel staan, hij zou direct na school naar mijn huis komen en het feest kon beginnen.

Eindelijk ging de laatste bel en konden we naar huis. Samen liepen we naar onze fietsen en bespraken wat we het weekend zouden gaan doen. Natuurlijk lekker gamen, we waren aan elkaar gewaagd bij veel vecht spelletjes die ik voor mijn Playstation heb. Verder lekker chillen, naar het park gaan en wie weet naar de bios. Er was echter een iets dat we dit weekend moesten doen en ik vertelde hem hier niets over, stel je voor dat iemand op straat het hoorde!

Thuisgekomen bracht Harm snel zijn spullen naar mijn kamer voordat we in de huiskamer een kopje thee met mijn moeder zouden gaan drinken.
“Wat gaan jullie dit weekend doen heren?” begon mijn moeder toen we beide net een hap koek in onze mond hadden. Wat hebben moeders toch een slechte timing dacht ik nog terwijl ik mijn mond leeg at. We legde onze plannen voor en mijn moeder vroeg naar welke film we wilde gaan. Mooi, die hadden we dus in de pocket, geen bezwaar tegen een bioscoopje! Samen riepen we uit: “De nieuwe Bond film!” OK, dan moeten jullie nu reserveren, anders is hij vast uitverkocht.

Na de thee liepen we naar boven. Ik merkte dat Harm er niet echt met zijn hoofd bij was toen ik de Playstation aansloot en vroeg welk spel hij wilde spelen.

“Eh, ike, eh, ja weet je?” stamelde Harm. “”Kom op, zeg het Harm, je kunt tegen mij alles zeggen dat weet je, we zijn vrienden, toch?” Terwijl ik hem zo aanmoedigde realiseerde ik me dat ik hem ook iets moest vertellen dat ik niet makkelijk vond. “Weet je, sinds mijn ouders zoveel ruzie maken en nu waarschijnlijk gaan scheiden, eh, het klinkt stom ik weet het, maar sinds dien…”. “Kom op vertel het joh, ik doe het bijna in mijn broek van de spanning!” Die opmerking was er uit voordat ik er bij nadacht. “Nou dat is het precies, ik plas weer regelmatig in bed sinds de ellende begon.” Verbaast keek ik Harm aan. Mijn beste vriend plast nog in zijn bed? In een klap verdween alle spanning uit mijn lichaam en begon ik hard te lachen, totdat ik het gezicht van Harm zag! “Dat is toch niets erg joh,” zei ik terwijl ik naar mijn kast liep en een luier en plastic broek eruit pakte. “Dan doen we vannacht toch allebei zo’n ding aan voor het slapen gaan. Met ogen zo groot dat hij makkelijk als alien door kon gaan pakte hij de luier en plastic broek aan. “Heb je die al die jaren bewaard?” vroeg hij terwijl zijn handen over de luier en plastic broek gingen. “Nee joh, sinds kort draag ik ’s nachts weer een luier en plastic broek, ik vind het gewoon fijn om ze te dragen. Ik miste ze al zolang mijn vader is overleden. Ik vertelde hem het verhaal van de plasticbroek van de buren en wat er na gebeurd was. Ook vertelde ik hem van de behandeling van doctor de Wit.

“Wil je echt weer in je broek gaan plassen, voor altijd?” Ik haalde mijn schouders op en zei dat ik daar nog niet zeker over was, maar dat ik in ieder geval voor altijd in mijn bed wilde plassen. “Dan ben je een DL,” stelde Harm op een manier die geen tegenspraak duldde. “Een wat?” “Een DL, een Diaper Lover, of een luier liefhebber, dat zijn mensen die graag een luier dragen en daar wellicht ook seksuele gevoelens bij hebben.” “Hoe weet je dat allemaal?” Wilde ik graag weten. Hij vertelde dat hij al een tijdje op het internet aan het zoeken was aangezien hij zijn gevoelens voor luiers wilde verklaren. Hij liep naar mijn computer en liet mij verschillende sites zien met mensen in luiers. Er waren forums waar mensen contact met elkaar zochten, forums waar mensen foto’s uitwisselden en nog veel meer. Ik was onder de indruk, al die tijd dacht ik dat ik de enige was die van luiers hield. Natuurlijk zei Doctor de Wit dat er meer jongens zoals ik waren, maar deed hij dat niet alleen om mij gerust te stellen? Ik vroeg aan Harm wat er het eerst was, het bedplassen of de luier liefde. Hij vertelde dat hij aan luiers begon te denken toen hij de eerste keer nat was. Nog zijn moeder, nog zijn vader had er een punt van gemaakt toen hij weer in bed begon te plassen. Ze begrepen waarom het gebeurde hen steunde hem 100%. “Eigenlijk wilde ik dit weekend mijn ouders vertellen dat ik weer luiers wilde gaan dragen voor de nacht, maar dat is straks niet meer nodig denk ik.” Met een grote grijns op zijn gezicht keek hij naar de luier en plastic broek die hij nog steeds in zijn hand hield.

Na het eten en nog een paar spelletjes op de computer gingen Harm en ik naar bed. “heb je al besloten wat je vannacht aantrekt Harm?” vroeg mijn moeder. Harm kleurde rood en stamelde dat hij een van mijn luiers en plastic broekjes zou proberen. “OK dan kom ik zou boven om jullie nachtbroek aan te doen, zie je zo!” Met die worden stuurde mijn moeder ons naar boven. Toen ik mijn kamerdeur sloot en me begon uit te kleden vroeg Harm of ik dacht dat mijn moeder hem zijn luier om zou doen. “Inderdaad Harm, mijn moeder noemt mijn luiers mijn nachtbroekje, dat deed ze al toen ik nog echt in bed plaste.” “Maar dan ziet zij mijn…” “Maak je maar geen zorgen ze heeft de mijne al zo vaak gezien en die van jou is niet veel anders.” Ik glimlachte naar hem, maar zag dat hij niet erg gerust gesteld was. :Jij gaat eerst!” zei hij toen mijn moeder binnen kwam om ons klaar te maken voor de nacht.

Ik kleedde mij uit terwijl mijn moeder mijn luier vouwde en alles klaar legde voor het ritueel. Al snel lag ik naakt op mijn luier en Harm veranderde weer in een alien toen hij zag hoe mijn moeder mij poederde en de luier om deed. Even later lag ook hij naakt op een luier en volgde mijn moeder de zelfde procedure om ook Harm klaar te maken voor de nacht.

Al snel lagen we in bed en keken we elkaar aan. Twee veertienjarige jongens in luier en plastic broek. Zachtjes vroeg Harm: “Mag ik je nog iets zeggen, iets erg persoonlijks?” Natuurlijk zei ik dat hij dat mocht. “Beloof je me dat je niet kwaad zal worden, wat het ook is?” Harm keek me met een angstig gezicht aan. Ik zei dat we elkaar echt alles moesten kunnen zeggen, wat het ook is! “Ik denk dat ik van jongens houd…” Ik was even stil, wist niet wat ik moest zeggen. “Ben je homo?” flapte ik er uit. Harm begon zachtjes te huilen. Zonder er bij na te denken kroop ik bij hem in bed en haalde mijn hand door zijn vrolijke krullen. “Stil maar, het is niet erg, huil maar niet. Ik vind het echt niet erg dat je van jongens houd.” Zachtjes probeerde ik mijn vriend te troosten, niet wetend wat te zeggen. Ik was geen homo, ik hield van Mariska en zou graag haar beter willen leren kennen, veel beter. Ik voelde hoe Harm langzaam zich ontspande en in slaap viel, niet lang daarna bezocht ik ook het land van de fantastische dromen.
De volgende ochtend werd ik wakker naast Harm, die mij met zijn reebruine ogen aan keek. “Zo ook wakker slaap kop,” zei hei vrolijk. Ik glimlachte naar hem.

Fluisterend vroeg ik hem of zijn ouders het wisten dat hij homoseksueel is. Maar volgens hem was ik de enige die hij het verteld had. “Ik houd van Arnold.” Kwam de grote bekentenis, maar hij weet van niets. Ik denk dat hij ook homo is, maar misschien weet hij het nog niet, ik weet het pas een paar weken van mijzelf. Of eigenlijk moet ik zeggen dat ik het pas een paar weken tegenover mijzelf durf toe te geven. Ik vroeg mij af hoe dat in zijn werk ging en ik kreeg het hele verhaal te horen, Hoe hij steeds vaker naar jongens keek, van jongens droomde en zelfs natte dromen had over jongens. Toen Arnold in de klas kwam was ik opslag verliefd op hem. Het wordt een heel gedoe om met hem in contact te komen, je loopt niet zomaar op iemand af en zegt hem: Hooi ik ben homo en wil een relatie met jou!” We moesten allebei lachen om deze vreemde gedachte. Samen bedachten we een strategie hoe hij Arnold moest benaderen.

“En hoe staat het met jou en Mariska? Weet zij al dat je verliefd op haar bent?” Ik kreeg een duivelse lach op mijn gezicht toen ik zei: het is best gecompliceerd weet je, je loopt niet zomaar op iemand af en zegt hem: Hooi ik ben hetero en wil een relatie met jou!” Samen rolde we over de vloer van het lachen. Toen kwam mijn moeder binnen en vroeg wat er aan de hand was. We keken haar schaapachtig aan en zeiden dat we gewoon lol hadden. ”Het ontbijt staat beneden klaar als jullie clowns wensen te komen.

De rest van het weekend

Het was een geweldig weekend bij Peter. Eerst was ik reuze nerveus, hoe zou mijn beste vriend reageren als hij er achter kwam dat ik in mijn bed plas? Maar gelukkig bleek hij zelf ook van luiers te houden. Die eerste nacht, toen ik voor het eerst sinds lange tijd weer een luier om kreeg voelde ik mij zo goed, zo veilig, zo comfortabel, ik wilde nooit meer zonder luiers. Toen we in bed lagen en ik Peter vertelde dat ik homo ben en van Arnold houd leek onze vriendschap nog sterker te worden. Peter kroop zelfs bij mij in bed om me te troosten. Stel je voor een hetero jongen die zonder problemen bij een homo in bed kruipt! Dat is vriendschap!

Die nacht droomde ik over hoe ik Arnold vertelde dat ik van hem hield en hoe Peter en hij me begonnen uit te schelden. In de klas schreeuwde Arnold dat ik een vieze homo was en dat ik niet normaal was en dat ik beter van een flat kon springen dan de klas te besmetten met mijn gore ziekte. Toen ik begon te huilen kwam Karel naar mij toe, een jongen met bijna zwart haar en de mooiste blauwe ogen die je je maar kan voorstellen. De meest populaire jongen in de klas sloeg een arm om mijn schouder en vertelde dat hij al maanden stiekem verlieft op mij was! De klas werd stil terwijl Karel mij vol op de mond kuste. Daarna gingen we midden in de klas verder. Ik voelde hoe hij me streelde op plaatsen waarop alleen ikzelf mij soms streelde. Ik voelde de sensatie in mijn broek en kwam al snel, midden in de klas klaar. Gelukkig had ik een luier om en liet het geen zichtbare sporen achter. De klas stond verbaast te kijken, niemand sprak een wordt. Tot de leraar binnen kwam en vroeg wat er aan de hand was. Arnold riep: “Dat zijn twee vieze homo’s, u moet ze uit de klas zetten!” De leerkracht keek Arnold strak aan en zei toen langzaam: “Maar jij bent toch ook homo? Waarom geniet je er niet van zoals Harm en Karl doen?” Helaas zal ik nooit weten wat de reactie van Arnold op die opmerking was, want ik werd wakker van het heldere zonlicht dat door de gordijnen in mijn gezicht scheen.

Naast mij in bed lag Peter. Toen ik inslaap viel was hij gewoon blijven liggen, wat een vriend!
Na het ontbijt veraste Peters moeder mij door te vragen of we vandaag overdag onze luiers wilde dragen of niet. Ik keek Peter aan, hij haalde zijn schouders op en zei dat hij in ieder geval de hele dag een luier om wilde hebben. Even wreef ik met mijn hand over mijn plastic broek. De natte luier voelde goed aan en ik voelde hoe majoor Kees in het gelid sprong. “Ik doe met Peter mee!” sprak ik dapper en even later lag ik weer op bed om een schone luier om te krijgen. Dit gaat een tof weekend worden!

Niet lang daarna liepen we beide met een fijne luier en plasticbroek aan naar het park. Het was rustig en we gingen naast elkaar op een bankje zitten. Peter legde zijn arm op mijn schouder en zei: “Fijn hè die luier?” Ik keek hem met een grote grijns aan. ”Ja, ik wil hem nooit meer af doen. Jammer dat morgen het weekend al voorbij is en ik weer gewoon terug moet naar mijn onderbroek en natte bed!” Toen vertelde ik Peter hoe ik het waardeerde dat hij, ondanks dat hij nu weet dat ik homo ben, bij mij in bed kroop om mij te troosten en zelfs nu in het openbaar een arm om mijn schouder doet. “Jij bent niet veranderd en ik ben niet veranderd. Jij weet wat jij bent en ik weet het. En om eerlijk te zijn, ik wist al heel lang dat jij meer oog hebt voor jongens dan voor meisjes. Bij het omkleden voor gym keek jij al heel lang naar de jongens in onderbroek en volgens mij bewonderde je hoe zij geschapen waren. Dus eigenlijk vertelde je gisterenavond niets nieuws. En ik denk dat je ouders het ook wel weten, bewust of onbewust!”

Ik begon Peter steeds meer te bewonderen. ”Waarom zei je niets tegen mij?” Op mijn vraag antwoorde Peter dat hij het wel wist, maar dat hij vond dat het mijn zaken waren en als ik het wilde vertellen dat het uit mij zou moeten komen en niet omdat hij er over begon!

Toen we uit het park naar huis liepen waren onze luiers allebei nat. Zwaar hing het doek tussen mijn benen en wreef bij iedere stap tegen mijn jonge heer. Toen we thuis kwamen ontplofte ik in mijn broek en het voelde zo geweldig dat ik wilde dat het nooit voorbij zou gaan. Ook Peter leek het naar zijn zin te hebben. Hij keek mij aan en vroeg of ik ook een schone luier nodig had. “Wat zal je moeder denken als ik een natte luier om heb?” “Gewoon dat jij net zo veel van luiers houdt als ik en dat jij eigenlijk ook niet zonder wilt.” “Je zal wel gelijk hebben, maar mijn ouders? Zal jouw moeder het hun vertellen? En wat dan?” “Laten we eerst een schone luier om doen daarna zien we wel.” Samen liepen we naar boven en in zijn kamer begonnen we ons uit te kleden. Als snel stonden we beide in alleen onze plasticbroekjes. Het mooie lichaam van Peter wond mij een beetje op. Ik was alsof ik hem voor het eerst zo zag…

Zal ik je verschonen of doe je het liever zelf? Peter keek me aan terwijl hij met een schone luier zwaaide. “jij kan me verschonen, maar alleen als ik daarna jou en droge luier om mag doen!”

Opnieuw verraste Peter mij positief door dit aanbod te doen. Het kon hem werkelijk niets schelen, ik voelde me helemaal ontspannen toen hij de veiligheidsspelden los maakte en mijn luier en plastic broek op de grond liet zakken. Daarna reinigde hij mijn billen met een washandje en deed voorzichtig een schone luier om. “Nu ben jij aan de beurt,” zei ik tegen Peter en begon zijn luier los te spelden en al snel stonden we naast elkaar in een schone luier en plasticbroek.

Voor de spiegel in zijn kast stonden we onszelf en elkaar te bewonderen. “Misschien moet jij ook wel een afspraak maken met doctor de Wit.” Ik wist niet hoe ik op die opmerking van Peter moest reageren. Het leek mij inderdaad wel leuk om weer afhankelijk te zijn van luiers, maar niet iedereen was zo begripvol als Peter. En hoe zou Arnold reageren als ik hem vertelde van mijn luiers en homoseksualiteit? Het zouden spannende tijden worden!
Toen we in alleen onze luier en plasticbroek beneden kwamen zag ik dat mijn vader en moeder op mij zaten te wachten. Dit had ik niet verwacht, anders had ik wel een broek en een shirt aangedaan. “Ga eens zitten zoon.” Sprak mijn vader rustig, “Mama en ik moeten even met je praten.” Peter werd door zijn moeder de kamer uit genomen en toen kwam het hoge woord er uit: “Je hebt natuurlijk wel gemerkt dat mama en ik heel veel ruzie hebben gehad de laatste tijd.” “Gaan jullie scheiden?” schreeuwde ik. “Nee joh, mama en ik houden heel erg veel van elkaar, we hadden ruzie over jou. “ “Ik denk dat je homoseksueel bent, en papa denkt van niet.” “En ik denk dat jou bedplassen komt door de ruzies die mama en ik hebben, en mama denkt dat het komt doordat je met je seksualiteit vecht. In ieder geval zijn we er allebei van overtuigd dat je niet echt gelukkig bent. Wij willen alle twee dat je wel gelukkig bent dus, in plaats van te wachten tot je het uit je zelf verteld wat je voelt en bent, vragen we het. Harm houd je meer van jongens dan van meisjes?” Ik had deze vraag niet echt verwacht en ik barste in tranen uit toen ik bekende dat ik de jongens leuker vond dan de meisjes en dat ik verliefd was op Arnold, maar dat hij het nog niet wist. Daarna vroegen ze waarom ik in bed plaste, had ik zelf een idee? Ik vertelde ze dat ik het niet zeker wist. De eerste nacht dat ik nat was, was de dag dat Arnold in onze klas kwam. Maar het was ook in de week dat mijn ouders begonnen te vechten. Daarna verteld ik ze dat ik ‘s nachts graag luiers wilde dragen. “Alleen ’s nachts?” Lachte mijn vader terwijl hij naar mijn plasticbroek wees. Weer kreeg ik een kop als de Russische vlag. “het geeft niet joh, we willen dat je gelukkig bent, dat menen we. Als jij net als Peter een luier wilt dragen en zelfs voor altijd in je broek wilt plassen dan vinden wij dat best. We zullen je altijd steunen!”

Huilend viel ik mijn ouders om de nek. “Ik wil net zo als Peter naar doctor de Wit!” stamelde ik tussen de tranendoor. Mijn ouders lieten mij bij Peter achter met de belofte dat zij luiers en plastic broekjes voor mij zouden kopen en dat ze een afspraak met doctor de Wit zouden maken.
Die avond in de bioscoop zaten Peter en ik naast elkaar, uiteraard in luier en plasticbroek. De film was geweldig, vol met explosies, super gevechten met helikopters en straaljagers en natuurlijk de nodige Bond humor!

Zondag middag werd ik door mijn ouders opgehaald, mijn fiets ging in de achterbak van onze stationwagen en thuisgekomen toonde mijn moeder mij mijn stapel luiers en plasticbroeken. Voor ik er erg in had trok ze mij tegen zich aan en trok mijn broekband naar achter en controleerde of ik in mijn broek gepoept had. Daarna voelde ze aan de voorkant van mijn luier en constateerde dat ik een schone broek nodig had.
Dit was werkelijk een weekend om nooit te vergeten.

Ik ben nu officieel bedplasser!

De weken gingen rustig voorbij. Iedere avond kreeg ik mijn luier en plastic broek aan, plaste in mijn broek voor ik inslaap viel en werd iedere morgen nat wakker. Mijn moeder had in mijn kamer een plaskalender gehangen, precies zo als toen ik tien was. Op de kalender tekende ze een regenwolkje als ik bij haar controle ’s nachts nat was. Nodeloos te vertellen dat het de hele maand slecht weer was.
Die ochtend werd ik gewekt door mijn moeder. Ze had de kalender in haar hand en keek mij aan. “Wil je echt voor de rest van je leven in bed plassen Peter?” Ik antwoorde bevestigend. “OK, ga je douchen en dan bel ik de doctor dat we er aan komen. Blij stond ik op en liep naar de badkamer. Daar stapte ik met luier en plasticbroek onder de douche. Terwijl ik mij waste spoelde ik zo ook mijn luier uit en voorkwam daarmee veel vervelende geurtjes in huis.

Na het ontbijt stapte ik naast mijn moeder in de auto, zwijgend reden we naar de doctor. Zenuwachtig belde ik aan en de prachtige assistente opende de deur en keek mij met een brede lach aan. ”Jij bent Peter en komt voor de eerste stap van je behandeling niet waar?” Ik knikte met een rood hoofd, niet alleen van schaamte, maar ook vanwege haar overweldigende uiterlijk, “waarom ziet mijn moeder er niet zo uit?” Vroeg ik mij af. Met een vriendelijk gebaar liet ze mij binnen in de wachtkamer, waar een jongen van een jaar of twaalf op een stoel zat, alles wat hij aan had was een dikke luier en plastic broek. :Jij komt zeker voor je eerste behandeling?” zei hij. Ik knikte. “Ik ben hier voor mijn laatste, vandaag ga ik ook in mijn broek poepen!” Een traan rolde over zijn wang. “Mijn moeder is nu bij de doctor en ik moet hier wachten tot zij heeft besproken wat er moet gebeuren.” “Krijg jij dit voor straf?” vroeg ik zo neutraal mogelijk. Mijn moeder stootte mij aan en siste dat ik niet zulke persoonlijke vragen moest stellen. De jongen scheen het echter niets te kunnen schelen en vertelde dat hij met een paar vrienden had ingebroken in hun school en daar vooral veel rotzooi hadden gemaakt, zodat de school drie dagen dicht moest. “Ik mocht kiezen van de politie, deze straf of met de anderen voor de rechter komen en waarschijnlijk voor een paar jaar de gevangenis in gaan. Nu plas ik in mijn bed en in mijn broek, na vandaag komt daar het laatste bij.” Ik begreep dat de jongen niet erg blij was en vertelde dat ik het juist fijn vind om luiers te dragen en binnenkort ook alles in mijn broek zal doen. “Je weet niet waar je aan begint, je zal zien al snel zou je willen dat je er nooit aan begonnen was.” Terwijl hij sprak kwam een vrouw de wachtkamer binnen en samen met zijn moeder liep hij huilend naar de spreekkamer.

Mijn moeder kwam naast mij zitten, keek even naar de deur en vertelde me dat ik zolang ik de injecties nog niet had gekregen dat ik nog alles kon stoppen. “Mam,” zei ik duidelijk, “Ik wil dit echt, die jongen houdt niet van luiers, dat begrijp ik, maar ik vind ze wel fijn, we gaan door.”
Ik kreeg een aai over mijn hoofd en mijn moeder verdiepte zich weer in haar tijdschrift.

Na tien minuten werden we door de beeldschone assistente geroepen. Samen met mijn moeder liep ik de spreekkamer binnen van de doctor. Met een vriendelijk gebaar werd een stoel aangeboden en daar zaten we. “Mevrouw, heeft Peter de afgelopen maand iedere nacht een luier en plastic broek gedragen?” Mijn moeder bevestigde dit. “En was hij iedere nacht nat toen u naar bed ging?” Opnieuw een bevestiging. “En Peter heb je een vriendje uitgenodigd om bij jou te slapen of heb je bij een vriendje geslapen?” Nu kon ik bevestigend antwoorden. “En heb je die nacht een luier gedragen en ben je nat geweest?” Ook hierop kwam een bevestiging. Daarna moest ik uitleggen hoe het weekend verlopen was en of ik zenuwachtig was voor het weekend. “OK Peter, dan nu de belangrijke vraag: Wil je nog steeds geholpen worden zodat je iedere nacht in je bed plaste voor de rest van je leven?” Ik keek even mijn moeder aan en die knikte vriendelijk alsof ze wilde zeggen dat het mijn beslissing was. Ik keek de doctor met een glimlach aan en zei: “Ja graag doctor, wilt u mij alstublieft helpen?”

Daarna werd de assistente binnen geroepen, in haar hand hielt ze een kleine injectie spuit. Ze keek mij vriendelijk aan en vroeg: “Weet je het zeker Peter?” Opnieuw zei ik dat ik het wilde. “OK, laat je broek maar zakken, want dit middel spuiten we graag in in een stevige spier, en je bilspier is daar uitermate geschikt voor.” Ik ging staan en liet mijn broek zakken. De dunne naald voelde je bijna niet en voor ik het wist mocht ik mijn broek weer aan doen en vertelde de assistente dat het middel waarschijnlijk al vannacht voor een nat bed zou zorgen. Ik was in de zevende hemel!
“Zo en dan moeten we je ook voor gaan bereiden op de volgende stap. Om er achter te komen of je werkelijk ook overdag in je broek wilt plassen moet je het volgende doen:” Er volgde een aantal opdrachten. “Alleen als je dit allemaal gedaan hebt kan ik je verder helpen.” Terwijl die worden na gonsde in mijn hoofd verliet ik de spreekkamer.

Fluitend liep ik naar huis. De rest van de dag deed ik mijn klusjes in huis, maakte mijn huiswerk en genoot van mijn vrije dag.
Die avond ging ik vroeg naar bed. Voor het eerst in een maand ging ik voor het slapen gaan naar de wc. Ik wilde zien of ik echt in mijn bed zou plassen, net als vroeger.

Mijn moeder ging, nadat ze mijn luier om had gedaan op mijn bed zitten en keek mij aan. “Ik hoop dat alles naar wens is mijn jonge prins.” Ik waande mij direct vier jaar terug, mijn vader noemde mij altijd zijn jonge prins als hij mijn luier omgedaan had voor de nacht. Ik glimlachte naar mijn moeder en vertelde dat ik heel gelukkig was. Met een nachtzoen op mijn voorhoofd nam mijn moeder afscheid en verliet mijn slaapkamer.
Ik had moeite met in slaap vallen, zou ik echt in mijn bed plassen vannacht, zou het middel echt werken? Uiteindelijk moest ik Morpheus laten winnen en viel in een diepe droomloze slaap.

De zon scheen door de gordijnen toen mijn moeder mij de volgende ochtend wakker maakte. “En hoe heb je geslapen?” galmde het door mijn kamer. Ik keek haar aan. Snel voelde ik met mijn hand in mijn broek. “Nat”, was mijn simpele antwoord. Mama keek mij aan en vroeg: “En ben je nu blij?” Mijn grijns van oor tot oor was het beste antwoord dat ik haar kon geven. Dit was echt geweldig!

“En wat doe je straks op school, je weet wat de doctor gezegd heeft!” Ik vertelde dat ik het laatste uur gym had en dat ik dan de opdracht van de doctor zou uitvoeren. Mijn moeder was tevreden met het antwoord en verliet mijn kamer. Met mijn natte nachtbroek nog aan liep ik achter haar aan naar beneden en genoot van het ontbijt. Regelmatig voelde ik aan mij plastic broek. Dit was super!

Op weg naar school dacht ik wat er die middag zou gaan gebeuren en ik werd een beetje nerveus. Hoe zouden mijn vrienden reageren? En nog veel belangrijker, hoe zou Mariska reageren?

Welke lessen ik die dag gevolgd heb weet ik niet meer, er is niet veel van blijven hangen, mijn gedachten waren steeds weer bij het laatste uur gym…

De gymles

Het laatste uur gym begon als gewoonlijk met drie rondjes door de zaal rennen. Wat een stomme opdracht, je rent maar als een hond achter zijn staart aan en komt nergens. Na de nodige instructie gingen we volleyballen. Het is een van de weinige balspellen waar ik redelijk in ben en dus werd ik snel gekozen, bij voetbal of basketbal ben ik altijd een van de laatste. De wedstrijd verliep erg spannend. Tien minuten voor het einde van de les stonden wij met 1 punt voor op onze tegenstander en ik moest opslaan. Dit was het moment waar ik op gewacht had. Ik sloeg de bal perfect richting de tegenstander en plaste in mijn broek. De urine vormde een grote gele vlek aan de voorkant van mijn witte sportbroekje en liep langs mijn benen en maakte een plasje op de vloer. “Hé kijk die baby heeft in zijn broek gepist.” Riep Johan. Er was geen aandacht meer voor het spel en mijn prachtige bal viel onaangeraakt op de vloer van de tegenstanders. Daar stond ik bij al mijn klasgenoten, in een natte broek. Er werd gelachen en geroepen dat ik een baby was en dat ik in een luier nodig had. De gymleraar Zei tegen Johan, dat hij een dweil moest gaan halen en de boel moest opdweilen. Harm en Arnold liepen naar mij toe. Ze sloegen een arm over mijn schouder en we liepen samen naar de kleedkamer. “Iedereen kan wel eens een ongelukje hebben.” Zei Arnold terwijl hij Harm een knipoogje gaf. Ik vroeg mij af of Harm al aan Arnold had verteld dat hij verliefd op hem was en of Arnold wist van de luier liefde van mijn beste vriend. Snel deed ik mijn natte sportbroek en onderbroek uit. Het viel mij op dat Harm en Arnold beide keken hoe mijn natte onderbroek tegen mijn lijf plakte en mijn mannelijkheid accentueerde. Arnold glimlachte naar me en zei dat ik er mocht wezen. Snel ging ik onder de douche en spoelde mijn natte kleren uit. Gelukkig had ik altijd een schone onderbroek bij me als we gaan sporten, dus kon ik met droge kleren naar huis. Harm liep met mij mee naar onze fietsen en vertelde hoe de gymleraar kwaad was op de reactie van de klas en dat iedereen voor straf tien rondjes door de zaal moest rennen. Ik wist niet wat mij morgen te wachten stond, als ik weer naar school zou komen, maar nu met een luier en plastic broek aan.

“Hé Harm, hoe gaat het met jou en Arnold?” Op mijn vraag keek Harm mij met een brede glimlach aan. “Arnold vertelde dat hij ook homo is en dat hij mij zeker beter wilde leren kennen. We zijn nu vrienden en we houden van elkaar.”

Ik was blij dat Harm zijn vriend gevonden heeft! “En hoe gaat het met jou en Mariska?” Ik vertrouwde hem toe dat het erg goed ging, maar dat ik me een beetje zorgen maakte over wat er zou gebeuren als morgen de hele school wist van mijn ongelukje in de gymzaal.

Mijn moeder zat al klaar met de thee en een gebakje. “En hoe ging het vandaag?” Ik vertelde haar van de gymles en van Harm en Arnold. “OK jongeman, je gooit je natte spullen in de wasmand, dan zal ik ze wassen en je gaat naar boven, en legt alles klaar zodat ik je een luier om kan doen. Snel deed ik wat er van me verwacht werd en wachtte tot mijn moeder boven kwam. Snel deed ze mij mijn luier om en plastic broek aan. Ik ben een gelukkig mens, met zo’n begripvolle moeder en een perfecte luier!

Terwijl ik bezig was met mijn huiswerk voor Engels ging de bel. Harm en Arnold stonden voor de deur en vroegen of ze binnen mochten komen. Mijn moeder verwees ze naar mijn kamer. Terwijl ze binnen kwamen draaide ik op mijn bureaustoel naar hen toe. Ik zag hoe Arnolds ogen bijna uit hun kassen vielen van verbazing toen hij mijn luier en plastic broek zag. “Moet je voor straf een luier om, omdat je in je broek geplast hebt?” vroeg hij. Ik vertelde hem dat ik die middag expres im mijn broek geplast had, omdat ik luiers fijn vond. “Je bent dus net zo gestoord als Harm!” verklaarde hij met een grote glimlach op zijn gezicht. Daarna vertelde ik hem van doctor de Wit en zijn behandeling. Ook vertelde ik dat ik vanaf vandaag de hele dag een luier zou dragen, overal waar ik was, thuis, op school, overal. En dat als ik het een maand vol hield dat ik geholpen zou worden zodat ik permanent in mijn broek zou plassen, zonder dat ik er controle over zou hebben. “Ga jij dat ook doen?” vroeg Arnold aan Harm. Harm haalde bijna onzichtbaar zijn schouders op. “Ik ben al een officiële bedplasser dankzij doctor de Wit. En ik denk er over na om de behandeling voort te zetten.” “Jullie zijn echt hartstikke gek, maar ik houd wel van gekke mensen, die zijn niet zo saai!” Terwijl hij dat zei gaf hij Harm een vrolijke stomp in zijn zij en samen rolde we lachend over de grond. Tijdens het lachen plaste ik in mijn broek. Ik ben er niet zeker van of het expres was, of dat ik een echt ongelukje had. In ieder geval was ik blij dat ik een luier droeg.

“Wacht eens”, zei ik tegen Harm toen we uitgelachen waren, “Jij zei dat je officieel bedplasser bent geworden dankzij doctor de Wit, maar heb jij dan de hele procedure doorlopen?” Harm kreeg een rood hoofd en Arnold moest lachen. “Hij heeft het weekend bij mij doorgebracht toen hij verteld had dat hij van me hield. Samen hebben we een pracht weekend gehad. We hebben gezoend, we hebben gelachen en ik heb Harm zijn luier en plasticbroek om gedaan toen hij ging slapen. Het was zo tof!”

“En Harm ga je ook overdag in je broek plassen?” Met een glimlach liet hij zijn broek zakken en liet een grote plasticbroek zien die onder zijn gewone broek verborgen was. “Toen ik jou thuis gebracht had ben ik naar huis gegaan. Arnold wachtte al op mij en heeft mij deze luier om gedaan. Voordat we naar jou gingen. Ik zal ook nog voor een groep in mijn broek moeten plassen. Ik denk dat ik het doe bij de volgende voetbal training, ik wil toch al stoppen met voetbal en het is de laatste training voor de vakantie.” Ik vond het jammer dat ik niet aan voetbal deed, ik had graag willen zien hoe zijn team reageerde op de ster voetballer die in zijn broek plast.

En jij, houd jij ook van luiers?” vroeg ik Arnold, maar hij zei dat hij nog niet dood in een luier gevonden wilde worden, maar dat hij het leuk vond om Harm te verzorgen. Die middag namen we vrolijk afscheid, ik had er een nieuwe vriend bij!

Naar school in luiers.

De volgende ochtend wekte ik Peter, deed zijn natte luier uit en, nadat hij zich gedoucht had een nieuwe dag luier om. Vandaag zou hij voor het eerst met een luier om naar school gaan. Ik merkte aan hem dat hij zenuwachtig was, maar ook opgewonden bij de gedachte dat hij met een luier om in de klas zou zitten. Met zijn spijkerbroek aan viel het bijna niet op dat hij “speciaal” ondergoed droeg. Ik maakte er een opmerking over en Peter leek wat kalmer te worden. Na het ontbijt gaf ik Peter een zoen en blij fietste hij naar school.

Tijdens mijn werk hield ik mijn mobieltje in de gaten voor eventuele problemen met Peter. Het bleef rustig. Tot om twee uur mijn ringtoon vertelde dat de school van Peter belde.

Na de gebruikelijke begroeting vertelde de directeur dat hun school niet ingericht was om incontinente kinderen les te geven. Ik vroeg hem wat er zo verschillend was tussen Peter nu en een week geleden. Het hoge woord kwam er uit: “Mevrouw, wij hebben niet de ruimte waar Peter zich kan verschonen als hij het in zijn broek gedaan heeft. Het verstoort de klas als Peter in zijn broek geplast heeft, de leerkrachten bevestigen dit probleem en Peter wordt momenteel door veel kinderen gepest met zijn incontinentie. U begrijpt dus hopelijk dat als Peter in zijn broek blijft plassen dat hij naar een andere school zal moeten gaan. Ik kan de Albert Schweitzer school aanraden. Zij zijn volledig ingericht op het geven van onderwijs aan kinderen met een handicap en zij kunnen ook voor de complete verzorging zorg dragen.” “U wilt dus zeggen dat, ondanks dat mijn zoon volledig instaat is om zichzelf te verschonen als dat nodig is, en dat ondanks dat mijn zoon zich keurig aan jullie regels houdt, dat hij niet kan blijven omdat andere kinderen zijn handicap niet kunnen accepteren? Beloont u dus pestkoppen voor hun gedrag?” “Natuurlijk belonen we de pestkoppen niet mevrouw…” “Worden zij dan ook van school gestuurd?” Ik werd kwaad op de directeur, die daarna zei dat het beter voor Peter was als hij bij soortgenoten op school zat, omdat hij daar beter zou kunnen gedijen. “En volgens de wet zijn wij niet verplicht om incontinent kinderen les te geven mevrouw.” “OK, maar verbiedt de wet u om les te geven aan mijn zoon omdat hij in zijn broek plast?” Wilde ik weten. Stamelend gaf de directeur toe dat het wel was toegestaan, maar dat hij het recht had deze kinderen te weigeren en dat hij van dat recht gebruik zou maken. Om zijn goede wil te tonen kon Peter tot het eind van het schooljaar (dat wilde zeggen nog 2 dagen) op school blijven, maar als zijn gedrag niet zou verbeteren zou hij een andere school moeten vinden voor het volgende leerjaar.

Kwaad legde ik mijn telefoon neer. Wat is het voor een maatschappij waar kinderen die zich gedragen van school gestuurd worden, omdat de andere kinderen het niet konden accepteren dat hun klasgenootje een medisch probleem heeft? Wat is het voor een school waar leerkrachten hun leerlingen niet in de hand kunnen houden en waar pesten een geaccepteerd gedrag is geworden? Met die gedachten in mijn hoofd werkte ik het laatste uurtje. Op weg naar huis vroeg ik mij af in welke staat ik Peter zou aantreffen.

Ik zette mijn auto op de oprit en zag een dames fiets voor de deur staan, naast de fiets van Peter. Zou hij een vriendinnetje bij zich hebben? Verbaast liep ik naar binnen en riep dat ik thuis was en dat er over 10 minuten een kop thee met een koek klaar zou staan. Bij de supermarkt had ik extra lekkere vulkoeken gekocht, waar Peter gek op is.

De thee was klaren en Peter en Mariska kwamen naar beneden. Gretig viel mijn zoon aan op de gevulde koek en zijn thee. Mariska deed alles wat kalmer. Zij genoot ook van de lekkernij. Toen ik Peter vroeg hoe het op school ging, zijn eerste dag in luier en plastic broek, verbaasde Mariska me door te beginnen: “Peter was geweldig! Bij de eerste les vertelde hij iedereen dat hij, na het ongelukje in de gymzaal gisteren, besloten had dat de beste oplossing voor hem was om voortaan een luier en een plasticbroek te dragen. Terwijl hij dat zei liet hij zijn broek zakken en iedereen kon zijn nieuwe ondergoed zien. De hele klas was muisstil. Ik vond het erg dapper van hem dat hij zo open met zijn probleempje om ging!” Na dat gezegd te hebben gaf ze Peter een zoen op zijn wang. Met een rood hoofd vulde hij aan: “Ik had verwacht dat de kinderen mij zouden pesten, maar ze waren zelfs erg vriendelijk. Harm vertelde dat hij ook een luier droeg en dat hij het niet erg vond.”

“En hoe heb je je luier verschoond? Of hoefde je tijdens de les niet te plassen?” Wilde ik weten. Peter legde uit dat hij in de lunch pauze op het toilet zich verschoond had, de natte luier en plasticbroek in een zip Lock zakje gedaan had en in zijn tas had gestopt. Niemand had er last van, iedereen vond het een goede oplossing voor een medisch probleem.

Ik was verbaasd hoe volwassen Peter deze nieuwe situatie had aangepakt. Ik vertelde hem van het gesprek met de directeur. “Dat is het werk van mevrouw de Choei, van biologie , die vond het maar niets dat er een baby in haar klas zit. Ik hoorde haar dat tegen meneer de Hoop van Wiskunde zeggen.” Mariska was duidelijk kwaad, en ik zo mogelijk nog kwader. Ik besloot de volgende dag naar school te gaan en een persoonlijk gesprek met de directeur en mevrouw de Choei te organiseren.

De directeur zat achter zijn bureau en mevrouw de Choei stond naast haar, hautain voor zich uit starend. “Beste directeur,” begon ik nadat de gebruikelijke beleefdheden waren uitgewisseld. Van mijn zoon en zijn vriendin heb ik vernomen dat hij gisteren helemaal niet gepest is met zijn incontinentie, dat een klasgenootje heeft aangegeven ook een luier te dragen en niemand had er problemen mee. Hij heeft zich tijdens een pauze op een toilet verschoond, zijn natte luier in een plasticzakje opgeborgen en alles op die manier verzorgd. Ik zou graag willen weten wat het probleem is.” De directeur keek even naar de papieren op zijn bureau, haalde diep adem, maar voor hij iets kon zeggen begon mevrouw de Choei: “Kinderen kunnen erg hard zijn onder elkaar. Zij kunnen kinderen met medische problemen, zoals broekplassen het leven zuur maken, soms met zelfmoord als gevolg!

Dit wil ik voorkomen! Het is voor de bestwil van uw zoon!“ “Beschouwd u het ook voor zijn bestwil dat u hem een baby noemt tegen uw collega’s, alleen omdat hij incontinent is? Zowel van mijn zoon, die ik gisteren avond uitgebreid heb ondervraagd over zijn ervaringen, als van Mariska heb ik begrepen dat uw opmerking de enige negatieve is geweest tijdens de hele dag. De kinderen op school hebben zich volwassener gedragen dan u, de leerkracht!” Mevrouw de Choei liep rood aan. “Die woorden waren niet voor kinderoortjes bedoeld. Ik zal Mariska eens leren dat afluisteren van volwassenen niet getolereerd wordt op onze school.” Nu onderbrak de directeur haar en vroeg kalm of mijn verhaal juist was. Of zij, die inderdaad bij hem had gemeld dat een jongen in haar klas voor onrust zorgde omdat hij incontinent was, terwijl alles rustig was verlopen? Toen mevrouw de Choei ontkende dat de les rustig was verlopen besloot de directeur met ons allemaal naar het lokaal van Peter te gaan en te vragen wat er gisteren tijdens biologie gebeurd was. Plotseling werd de biologie lerares poes lief, ze zei dat ze alles wel nog eens op haar gemak wilde bekijken, en dat Peter van haar wel op school mocht blijven. De directeur was echter vast besloten om alles tot op de bodem uit te zoeken.

“Ik heb een vraag over de biologie les die jullie gisteren hadden van mevrouw de Choei,” begon de directeur. Mario stak zijn hand op en zei: “We hadden gisteren helemaal geen biologie mijnheer, We hebben maandag en vrijdag biologie!” Mevrouw de Choei werd rood. “Peter, had jij gisteren wel biologie?” Peter antwoorde ontkennend en de directeur vroeg of hij Peter en Mariska even mocht “lenen”.

Met de twee kinderen verlieten wij de klas en gingen terug naar het kantoor van de directeur. Mevrouw de Choei werd gevraagd even buiten te wachten. Nu werd Mariska gevraagd hoe zijn had gehoord wat de lerares had gezegd over Peter. Het verhaal bleek simpel, Mevrouw de Choei had gesproken met mijnheer de Hoop nadat ze wiskunde hadden gehad. Mijnheer de Hoop had verteld van de bekentenis van Peter. Mariska had het gehoord omdat zij haar tas nog was aan het inpakken.

Met een vriendelijke glimlach draaide de directeur zich nu naar Peter en vroeg of hij sinds zijn verhaal gisteren door iemand gepest was en of hij inderdaad instaat was zich zelf te verzorgen als hij een schone luier nodig had. Peter antwoorde op de eerste vraag ontkennend en op de tweede bevestigend.

Daarna werd de dame van biologie weer binnen gehaald, die als een stoute leerling op haar beurt te wachten zat. “Mevrouw de Choei, het bevreemd mij dat u gisteren heeft doen voorkomen alsof u tijdens uw les hinder gehad heeft van Peter, terwijl u helemaal geen les aan deze kinderen gegeven heeft. Kunt u uw gedrag toelichten?” Stamelend antwoordde ze dat zij bang was dat de luiers en plasticbroeken voor allerlei overlast zouden kunnen zorgen. Dat de stank van de natte luiers aanleiding zouden kunnen geven tot incidenten en zelfs voor onhygiënische situaties zouden kunnen leiden. “In het belang van de leerling en van de school lijkt het mij het beste dat deze leerling onmiddellijk naar een school gestuurd wordt die beschikt over de faciliteiten om met deze problemen om te gaan. Het verbaast mij dat, ondanks mijn uitdrukkelijke en goed onderbouwde advies deze jongen vandaag nog op school is verschenen.” “Ik vond het niet raadzaam om een leerling een paar dagen voor de zomervakantie naar een andere school te sturen en omdat de leerplichtwet voorschrijft dat leerlingen alleen bij ziekte of zeer zwaarwegende andere redenen thuis mogen blijven heb ik besloten dat Peter tot de vakantie mag blijven. Ik vraag mij af of ik de zelfde coulance met u moet hebben. U heeft een leerling met een medisch probleem een baby genoemd, u heeft tegen mij gelogen en u heeft hiermee voor onnodige onrust in de school gezorgd. Voor de rest van dit schooljaar bent u geschorst en vrijdag middag om vijf uur zal de ouderraad en het voltallige bestuur bij elkaar komen om over uw toekomst te beslissen. Jullie terug naar jullie klas en mevrouw de Choei ik wil u pas vrijdag middag weer op school zien als we over uw toekomst beslissen.”

Terwijl de kinderen terug gingen naar de klas en mevrouw de Choei met een wit gezicht weg schuifelde vroeg ik aan de directeur of hij niet iets te hard tegen de leerkracht was. Maar daar wilde hij niets van horen, volgens hem was dit niet het eerste incident met deze leerkracht en was dit de spreekwoordelijke druppel.

Vakantie!

Eindelijk! De laatste schooldag, zes weken geen gezeur van leerkrachten, geen huiswerk en vooral: VRIJ! Ik zei Harm vaarwel, hij gaat met zijn ouders drie weken naar Zuid Frankrijk. Ik ga met mijn moeder naar Costa Zantvoorta! Ieder jaar het zelfde. Niets mis mee, we verblijven op een camping vlak bij het strand en bij goed weer kan ik elke dag de zee in, of door de duinen struinen. Ieder jaar zijn er ook weer een hoop nieuwe vrienden te maken op de camping, altijd erg leuk. Alleen hoe zouden deze jongens en meiden reageren op mijn nieuwe ondergoed? Een beetje depressief liep ik naar mijn kamer en deed een schone luier om. Mijn moeder was nog op haar werk en had mij opgedragen mijn koffer voor de vakantie in te pakken. Snel gooide ik wat zomerkleren, een dikke trui (’s avonds kan het frisjes worden aan zee vond mijn moeder) en natuurlijk mijn Nintendo DS en een flinke verzameling spelletjes. Mijn moeder had verteld dat ik voor mijn luiers een aparte tas moest maken.

Ik deed mijn kast open en keek naar de grote stapel witte luiers en plastic broekjes. Ik pakte de tas die mijn moeder had klaargezet en het lijstje met spullen die in de tas moesten: 10 dag luiers, 5 nacht luiers, 10 plastic broekjes, 1 extra set veiligheidsspelden, fles poeder, fles baby olie, tube zinkzalf. Ik keek naar de stapel spullen en wreef met mijn hand over een van de plastic broekjes. Het voelde goed! Snel stopte ik mijn spullen in de grote tas en maakte hem dicht. Daarna bracht ik alles naar beneden en zette ze klaar zodat we snel konden inladen en morgen ochtend vertrekken.
Mijn moeder kwam om kwart over zes thuis met twee pizza’s, ze had geen zin om te koken of onnodig spullen vuil te maken. Ik was stil tijdens het eten, tot mijn moeder vroeg wat er aan de hand was. Ik vertelde dat ik me zorgen maakte over de reacties van mijn vakantie vrienden met betrekking tot mijn luiers en zo. “Krijg je spijt van je beslissing om weer 100% luiers te gaan dragen?” Vroeg ze. Ik dacht even terug aan de laatste paar dagen en schudde mijn hoofd. Gisteren had ik de prikken voor broek plassen gekregen en deed het direct al in mijn broek, zonder dat ik er controle over had. “Het is vreemd mam, ik voel dat ik moet plassen, maar ik kan het plas commando niet meer geven, Ik moet gewoon wachten tot ik het in mijn broek doe. Het voelt heel goed, maar ook raar.”

Mijn moeder keek me aan en vertelde dat alle kleine kinderen het zelfde hadden. Ze voelen wel dat ze moeten plassen, maar kunnen het nog niet zelf besturen. Die avond zaten we gezellig bij elkaar en keken TV. Tegen elven ging ik naar bed en viel snel in slaap.

De volgende ochtend werd ik gewekt door mijn moeder. Ik stond op en liep met een slaperige kop naar de douche. Ik stapte met mijn luier en plasticbroek nog aan onder de warme straal en begon het plasticbroekje te spoelen. Langzaam liep het vol met water en hing zwaar tussen mijn benen. Ik deed voorzichtig het broekje uit en spoelde de nu drijf natte luier, terwijl deze nog om mijn billen hing. Daarna maakte ik de spelden los en liet de luier op de grond vallen tussen mijn benen. Terwijl ik mij waste spoelde ik mijn luier uit. Dit keer deed ik extra mijn best om de luier goed schoon te krijgen omdat ik hem moest uithangen en hem pas weer terug zou zien als we thuis kwamen van vakantie.

Na het ontbijt laadde we de auto in, de tent natuurlijk als laatste (die moest er straks als eerste uit). Ondanks dat we met z’n tweeën waren zat de auto behoorlijk vol. Natuurlijk kleren voor twee weken voor twee personen (mijn moeder wilde zo min mogelijk wassen), mijn luier spullen, de tent, eten voor de eerste paar dagen, stoeltjes en een tafel, kook spullen servies en nog veel meer. Tevreden keek ik hoe de volle auto klaar stond voor vertrek. Het was pas tien uur. Laten we nog een keer alles controleren. Check ramen en deuren, ik rende door het huis en controleerde of ze gesloten waren. Gas uit, in de keuken even kijken. Koffie en theepot leeg? WC doorgetrokken? Koelkast leeg en open? Eindelijk konden we vertrekken, het was elf uur geworden. Mijn moeder is altijd zo zenuwachtig als we op vakantie gaan, mijn vader en ik maakte er vroeger altijd grapjes over, wat de sfeer op de heenreis er niet echt veel beter op maakte. Een traan rolde over mijn wangen bij deze gedachte.

De reis verliep voorspoedig, het was iets meer dan een uur rijden en er waren geen files. De zon scheen volop en het werd warm in de auto, waarom was mijn moeder toch zo’n krent en nam ze geen airco in de auto? Gelukkig kwamen we rond half één op de camping aan. We werden vriendelijk welkom geheten door de eigenaresse, Mevrouw te Dam. We kregen ons vertrouwde plekje en we reden de camping op. Daar begon het ritueel van het opzetten van de grote bungalow tent. Mijn vader had hem nog gekocht en het was echt een fijne tent, een slaap compartiment voor mijn vader en mijn moeder en een apart compartiment voor mij. Bij het opzetten van de tent kwamen een paar van mijn vaste camping maten mij helpen. De tent stond snel en ze bleven even zitten om een Cola te drinken. De eerste plannen voor die middag werden ter plekke gesmeed. Toen vroeg Frank plotseling: “Hé Peter, draag jij een luier?” Mijn hoofd werd rood en voor ik iets kon zeggen zei mijn moeder dat ik weer in mijn broek ben gaan plassen door een medisch probleempje. Gelukkig vertelde ze niet dat het “probleempje” een vrijwillige injectie was. Frank vond het waardeloos voor me (hij gebruikte een ander woord, maar dat mag ik van mijn moeder niet herhalen). De andere jongens waren sprakeloos. Hun vriend plaste weer in zijn broek als een baby?

Na de lunch ging ik met mijn vrienden de duinen “verkennen”. Veel verkennen was niet mogelijk, zoveel veranderd er niet in een jaar. In een rustig duin pannetje gingen we liggen en keken naar de wolken. Al snel zagen we allerlei vormen in de witte wolken, vooral Joep was erg creatief in het herkennen van beroemdheden in de wattenbollen aan de hemel.

Plotseling kwam Ben met een vraag die hem blijkbaar al lang bezig hield: “Hoe is het om weer een luier te dragen?” Ik dacht even na over het antwoord en toen vertelde ik eerlijk dat ik het niet erg vond, dat de luier best wel fijn zat en dat het beter was dan dat iedereen telkens je natte broek ziet. “Ik plaste in bed tot ik twaalf was en moest iedere nacht een luier om, ik vond het vreselijk, maar toen ik droog werd ’s nachts miste ik de luier wel weer. Gek hè?” Inwendig moest ik lachen, waren er dan veel meer jongens zoals ik?

Daarna werd er even flink gestoeid, als puber jongens bij elkaar komen moet er tenslotte gestoeid worden niet waar? Het viel mij op dat erg vaak jongens hun hand op mijn broek legde, blijkbaar om even te voelen of ik echt een luier aan had. Allemaal met een halve zandbak in ons haar en kleren liepen we terug naar de camping en naar onze tenten. Met een blij gevoel ging ik naast mijn moeder zitten, die net klaar was met het avondeten. Na een heerlijke maaltijd witte bonen in tomatensaus, aardappelen en een gehaktbal zaten we naast elkaar voor de tent. We babbelde over van alles en nog wat. Plotseling vroeg mijn moeder of ik het ook fris kreeg. Laten we onze truien maar aan doen, vond ze. Ik dacht even: ”Een trui is een kledingstuk dat je aan moet trekken als je moeder het koud heeft” en ik begon te lachen. Natuurlijk moest ik mijn moeder vertellen waarom ik zo’n plezier had en “boos” gooide ze een luier naar mijn hoofd. “trek deze maar snel aan, want een luier is een kledingstuk dat je moeder wilt dat je om doet als ze weet dat je nat bent!” Snel dook ik in mijn slaap compartiment en deed de schone luier om, ik was inderdaad toe aan een schone luier. Omdat het toch langzaam donker werd deed ik geen broek meer aan en zat nog een half uurtje in alleen mijn plastic broek voor de tent met mijn moeder…

Nieuwe buren

Het was mij opgevallen dat de plek naast onze tent leeg was, dat was vreemd, tijdens de vakantie waren meestal alle plekken bezet. Ik vertelde het aan Peter, die in zijn trui, nachtluier en plasticbroek naast mij zat te genieten van de zwoele avond. Blijkbaar vond hij het niet interessant genoeg, want direct na mijn opmerking stond hij op, haalde zijn schouders op en wenste mij welterusten. Ik keek hem na hoe hij met zijn plasticbroek omhoog zijn tent compartiment in kroop. De rits ging dicht en even later hoorde ik hoe hij in zijn bed lag en zich zelf plezierde.

Met mijn wijntje in de hand keek ik naar de sterren en besloot al snel dat ook ik maar eens een reisje naar dromenland moest gaan maken.
De volgende ochtend werd ik wakker van Peter die zijn tentdeel open ritste. Terwijl ik nog lag deed ik ook mijn rits open, stak mijn hoofd naar buiten en zag mijn zoon staan in alleen zijn luier en plasticbroek. Het was duidelijk dat er die nacht een flinke regenbui in zijn broek had plaatsgevonden. Peter pakte zijn toilet tasje, een grote handdoek en deed een badjas aan. Toen zag hij mijn hoofd en zei dat hij zich ging douchen en zich klaar zou maken voor de dag. “Vergeet je niet iets? Vroeg ik hem. Met een rood hoofd pakte hij een schone luier en plastic broek uit zijn tas en liep naar het toilet gebouwtje.

Terwijl Peter zich klaar maakte voor de dag begon ik het ontbijt voor te bereiden, thee zetten, eitjes koken, tafel dekken. Mijn zoon kwam met natte haren en een grote glimlach op zijn gezicht terug naar de tent toen de eitjes net klaar waren. Het was duidelijk dat hij er plezier in had.
“Bij de douches was een jongen van een jaar of tien die mij in mijn luier en plastic broek zag. Ik hoorde hoe zijn moeder de jongen er op wees dat er dus ook luiers en plasticbroeken voor grote jongens waren en dat als hij in zijn bed zou blijven plassen er voor hem ook zulke kleren zouden verschijnen in hun tent. “

“Een mooi verhaal knul, maar nu we het toch over luiers hebben, ik denk dat het slim is als ik jouw luiers na het eten even uitwas en ophang om te drogen. Als jij dan je plasticboekjes wast en ophangt zijn we zo klaar. Het viel me op dat Peter het wassen van zijn broekjes zeer serieus nam. Ieder broekje werd apart in de emmer met som gewassen en daarna gepoeld. Tijdens het proces betaste hij de broekjes en bekeek ze nauwkeurig. Toen de was was opgehangen keken we samen tevreden naar ons handwerk. Ik moet toegeven dat ik het altijd al leuk vond om drogende luiers en plasticbroekjes te zien. Toen Peter zindelijk was geworden voor de nacht, keek ik nog vaak naar de waslijn bij de buren.

“Ik ga naar de jongens!” riep Peter en hij liep weg van de tent. Ik zette een kopje koffie voor mijzelf, pakte mijn vakantie boek en ging voor de tent zitten lezen, heerlijk in het zonnetje.

De ochtend verliep rustig genietend van mijn vrijheid en het mooie weer zat ik voor de tent, maakte een kletspraatje met wat andere gasten en bedacht me wat een geluk we hadden met deze prachtige stek. Vlak voor het middaguur kwam een grote Volvo het terrein op rijden. Een jonge moeder zat achter het stuur en twee jongens op de achterbank. Een was ongeveer van Peters leeftijd, de andere een paar jaar jonger. Toen ze uitstapten viel het mij op dat beide jongens een dunne, maar lange jas aan hadden die tot hun knieën kwam. Ik vond dit vreemd, het was weer een warme dag en de jassen waren toch zeker overbodig? Terwijl onze nieuwe buren de auto uitpakten kwam Peter aan lopen, met zijn vrienden was hij naar het strand gegaan en had in zee gezwommen. Een vrolijke groet naar de jongens en Peter verdween in de tent en ik hoorde hoe hij zich verschoonde.

“Help jij de buren even met hun tent?” Zonder te klagen liep Peter naar de buren, stelde zich voor en begon te helpen de stokken van de tent in elkaar te zetten. Al snel wist hij dat de jongens de weinig originele (moet ik zeggen ) namen Jan en Klaas hadden. De jongens waren een beetje zenuwachtig en hielden de hele tijd hun jassen aan, vreemde snuiters!

“Waarom zijn jullie vandaag pas gekomen, de meeste mensen komen op zaterdag?” Wilde Peter weten. Voor de jongens iets konden zeggen zei de moeder, terwijl ze haar oudste zoon met een blik vol noodweer aankeek: “Omdat één van deze bengels zo nodig zijn luie tas moest vergeten in te pakken. Toen we bij Utrecht waren en mijnheer een schone broek nodig had kwamen we er achter en konden we de hele weg terug rijden.” Aan het accent met de zachte CHEE hoorde ik dat ze uit Zuid Limburg kwamen. De jongens kregen een kop als een biet en Jan zuchtte: ”Mam.” Ik zag hoe op Peters gezicht een grote grijns kwam, en terwijl hij naar de waslijn wees zei hij dat ook hij nog luiers droeg. “Plassen jullie al lang in jullie broek?” Vroeg Peter nonchalant. De jongens gingen zitten en vertelde dat ze bij hun vader in de auto zaten toen deze door een dronken idioot (die opmerking kwam Jan op een standje van zijn moeder te staan) werd aangereden. Hun vader was zwaar gewond en lag nu in een revalidatie instituut om weer te leren lopen. Zij waren beide bewusteloos geraakt, maar hadden ook hun blaas beschadigd, waardoor ze nu incontinent waren geworden. Sinds drie maanden moesten ze nu een luier dragen. “Zullen we na het eten met de andere jongens gaan voetballen? Vroeg Peter. Het verbaasde mij dat mijn zoon voorstelde te gaan voetballen, hij is allergisch voor ballen en echt slecht in alle spelen waar een bal bij wordt gebruikt, zelfs Bingo!

De twee broers keken elkaar aan. Het was duidelijk dat ze graag nieuwe vrienden wilden maken, maar dat ze twijfelden of hun speciale ondergoed dat wel mogelijk maakte. Peter moest lachen, terugdenkend aan zijn eigen bezorgdheid voor hij naar de camping ging. “Niemand zal je uitlachen omdat je een luier nodig hebt.” Na de lunch gingen de drie nieuwe vrienden op pad. Mijn buurvrouw keek mij aan en zei dat ze hoopte dat haar kinderen tijdens deze vakantie een beetje over hun onzekerheid in verband met hun incontinentie heen zouden groeien. Helaas voor haar zou die hoop snel verstoord worden.

Tien minuten dat de drie musketiers (zoals ik de drie jongens in gedachte was gaan noemen) vetrokken waren kwamen ze alweer terug. Aan hun gezichten kon ik zien dat er iets gebeurd was waardoor ze erg over hun toeren waren. Peter viel neer op zijn stel, ik zag tranen van woede over zijn wangen stromen. “Er zijn nog wat nieuwe gasten op de camping gekomen, die ook mee wilde doen met voetballen. Hoe meer zielen hoe meer vreugd dacht ik nog, maar toen die nieuwe jongens merkten dat we luiers droegen zeiden ze dat ze geen baby’s in hun team wilden. Plotseling was iedereen er mee eens en werden we weggestuurd.” De twee buurjongens zaten ook te huilen en hun moeder probeerde ze te troosten.

Nog geen vijf minuten later kwamen de “oude” vrienden van Peter aangelopen. Joep nam het woord: “Toen jullie weg liepen hebben wij besloten om onze bal mee te nemen en die nare jongens (Joep gebruikte een term die ik niet herhalen wil) alleen te laten. Jullie kunnen er niets aan doen dat jullie een luier moeten dragen.” Technisch was dat natuurlijk niet waar voor Peter, die zijn kleding aan zijn eigen wens te danken had.

Het was geen erg grote camping en de groep jongens zouden elkaar nog vaak tegenkomen deze week en ik maakte me zorgen wat er verder zou gebeuren.

De vriendenclub ging naar een ander veldje en voetbalde er lekker op los. Een beer van een kerel kwam naar mij toe lopen en stelde zich voor als Henri. “Mijn tweeling heeft volgens mij uw zonen zwaar beledigd.” De stem van de grote man klonk zacht en vriendelijk. “Hoe bedoelt u?” “Wel, ik ben er niet zeker van, maar zij kwamen gierend van het lachen bij de tent terug en vertelde dat zij een stel jongens hadden weggestuurd omdat niemand met baby’s wilt spelen. Gezien uw waslijn moet ik er van uit gaan dat het uw kinderen zijn. Ik kom om mijn excuus aan te bieden voor het gedrag van mijn kinderen en ik wil graag een gepaste straf met u bespreken.” Ik vertelde dat ik vond dat hij zelf de straf moest bepalen en dat ik daar geen invloed op wilde hebben. Al snel bleek echter dat hij mijn hulp wel nodig had voor de straf. Even later liep hij vrolijk fluitend terug naar zijn tent. Dat kon nog wel eens een interessante vakantie worden!

Luiers voor straf

Na het voetballen, ik scoorde drie goals, waarvan een in het verkeerde doel, maar een doelpunt is een doelpunt!. Toen mam en ik bezig waren met koken kwam een beer van een vent aan lopen, samen met de gehate tweeling, Diederik en Leon bleken ze te heten. Ik kon mijn ogen niet geloven, ze droegen een luier en plasticbroek! Hun vader duwde de jongens voorzichtig naar mij toe en fluisterde iets in hun oor. Leon vertelde met een rood hoofd dat het hem speet dat hij me had weggestuurd omdat ik een luier droeg. Ik keek even naar hun luiers, met een grijns van oor tot oor vroeg ik waarom zij zo gekleed gingen. In een stortvloed van woorden vertelde de jongens dat hun vader razend was over hun gedrag. “Hij vond ons de laatste weken voor de vakantie ook al onuitstaanbaar,” vertelde Diederik. “Vanmiddag heeft hij ons mee genomen naar de winkel waar jou moeder jouw spullen koopt en voor ons allebei luiers en plastic broeken gekocht om ons te leren dat we niet mogen pesten.” “Hoelang moeten jullie die broeken dragen?” De vader vertelde dat dat voor een lange tijd zou zijn. In ieder geval tot kerstmis. Ondanks alles had ik medelijden met de jongens en zei dat ik toch graag vrienden met ze wilde worden, maar dat ze wel Jan en Klaas hun excuus moesten aanbieden, zij waren meer overstuur dan ik.

“Dat heb je heel volwassen aangepakt Peter,” vond mijn moeder terwijl de tweeling naar onze buren liep. Ik hoorde hoe de jongens van de buren hard moesten lachen toen zij de tweeling zagen. Hun moeder reageerde streng en zei dat ze geen grappen mochten maken omdat de jongens luiers nodig hadden. “Maar mam, dat zijn de pestkoppen van vanmiddag!” riep Jan. “Niets mee te maken, je hoort mensen niet met zoiets uit te lachen, jullie worden altijd boos als iemand dat bij jullie doet. Ik hoorde hoe de tweeling hun excuses stamelden en hoorde ze zeggen dat ze graag vrienden wilden worden. “We zullen jullie echt nooit meer pesten met jullie luiers!” beloofde Leon. “Nee dat zal moeilijk zijn nu jullie zelf ook als baby’s rond moeten lopen!” Deze opmerking kwam Jan op een flink standje van zijn moeder te staan. Snel bood hij zijn excuses aan en zei dat hij hoopte dat ze deze vakantie veel plezier zouden hebben. Hoe vreemd kan het allemaal lopen, eerst was ik de enige jongen op de camping die de hele dag een luier draagt en nu zijn er vijf jongens met de zelfde kleding.

De volgende morgen, nadat ik samen met mijn moeder de luiers en plasticbroekjes had gewassen en opgehangen liep ik met Jan en Klaas naar onze vrienden om naar het strand te gaan. Al snel liepen we met de hele vriendenschaar, een eindje langs de boulevard richting het strand. De vader van Diederik en Leon liep ook mee. Op het strand bleek al snel dat hij er niet alleen was om op ons te letten. De tweeling kleedde zich uit tot hun plastic broekjes. Ze pakte de zwembroek uit hun tasjes en liepen naar hun vader. Deze trok Leon tegen zich aan en trok het elastieken bandje van de plasticbroek met de onderliggende luier weg en controleerde zo de inhoud van de luier. Daarna trok hij het luierbroekje uit en bekeek even de duidelijk natte luier. “Wie had kunnen denken dat ik de luiers van mijn dertien jarige zonen nog zou moeten verschonen?” terwijl hij zijn hoofd een beetje heen en weer schudde spelde hij de natte babydoek los en liet de blozende jongen in zijn zwembroek stappen. Ik herkende het broekje, Marc droeg ze ook als hij ging zwemmen. Het was een zwembroek luier! Toen ook Diederik in zijn speciale zwembroek was geholpen renden we naar de zee. Diederik zag hoe ik naar zijn broekje keek en vertelde dat zij hoe dan ook de hele dag een luier moesten dragen en alles in hun broek moesten doen. De zwemluiers waren om ook tijdens het zwemmen niet helemaal vrij te zijn. Als ze moesten poepen kon het gewoon in de broek en moesten ze zich bij hun vader meden voor een verschoning. Ik kon mijn oren niet geloven!

We zwommen en speelden met elkaar in de zee, genietend van het mooie weer. Plotseling stond Diederik daar en vertrok zijn gezicht. Het leek of hij een enorme krachtsinspanning moest doen. Plotseling begreep ik wat hij aan het doen was. “Ben je aan het poepen?” vroeg ik. Voor hij kans te antwoorden zag ik al hoe het broekje de inhoud van zijn darmen in ontvangst nam. Met een rood hoofd liep hij in wat ik noemde de luierpas (de benen iets uit elkaar om de inhoud van de luier de ruimte te geven. Van een afstand kon ik zien dat het rijpe aroma uit de zwembroek, niet door zijn vader in dank werd afgenomen. Diederik begroef de inhoud van zijn broekje in het zand terwijl zijn vader het broekje in de zee uitspoelde. Het duurde niet lang voordat ook Leon in de luierpas naar zijn vader liep en het ritueel zich herhaalde. Toen hij terugkwam vroeg ik of ze altijd aan synchroon poepen deden. Lachend vertelden ze dat dat echt niet het enige was dat ze tegelijkertijd deden. Het viel mij op hoe makkelijk ze met hun straf omgingen, en ik vroeg mij af of ze soms stiekem de luiers fijn vonden. Tegelijkertijd zag ik hoe Jan en Klaas zich meer en meer ontspande en hun luiers accepteerden.

Na het zwemmen bouwde we noch even met zijn alle het beste zandkasteel ooit, dat een paar uur later door de vloed vernietigd werd. Toen wij zagen hoe de zee ons kasteel opeiste kreeg de tweeling hun luier en plastic broek weer om. Ik keek toe hoe de vader behendig de luiers om spelde en de broekjes over de plasdoeken heen trok. Terwijl hij zo bezig was hielpen Jan en Klaas elkaar met het omdoen van de luiers. Ik was de enige die zich zelf een schone broek aan deed.

“Mag ik jullie iets vragen?” fluisterde ik richting de tweeling. “Beloven jullie niet boos te worden?” vroeg ik toen ze bevestigend antwoordden. “Vinden jullie jullie luiers erg naar?” Ik zag hoe Diederik wit weg trok. “H Hoe bedoel je?” Stamelde hij. “Het is een straf hoor!” Ik vertelde zachtjes dat ik wist dat het een straf was, maar dat ik het idee had dat ze het niet zo erg vonden om in hun luiers rond te lopen en zelfs toen ze in hun zwemluier poepten dacht ik op hun gezichten een tevreden lachje te zien. De jongens vertelden zachtjes dat ze, toen hun vader hun vertelde welke straf ze zouden krijgen, erg geschrokken waren en hadden gesmeekt een andere straf te krijgen. In de winkel zagen ze de grote luiers en plastic broekjes en ze voelden zo zacht en uitnodigend. Al snel kwamen ze er achter dat de luiers erg prettig zaten en dat ze zich weer veilig en geborgen voelden. “Gisterenavond hebben we ons in de luiers bevredigd. En de sporen daarna uitgewist door flink in de broek te plassen.” Vertelde Leon. Ik denk niet dat ik ooit van de luiers af wil,” sprak Diederik met een diepe zucht. Ik vertelde hun mijn verhaal. Zij wilden alles weten, het adres van doctor de Wit, hoe het was om weer in mijn broek te plassen, en of ik ook in mijn broek wilde gaan poepen.

Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik zou een week lang alles in mijn broek moeten doen voordat doctor de Wit mij de laatste prik zou geven.
’s Avonds in bed lag ik er aan te denken. Vlak voor ik in slaap viel had ik mijn besluit genomen. De volgende ochtend stond ik naakt op de camping. Midden op het voetbal veld. Leon kwam luid lachend op mij af, een luier in zijn hand, luid roepend: “Dit wil je toch zo graag?” Hij zwaaide met de doek alsof het een witte vlag was en hij zich wilde overgeven. Daarna kwam Diederik met de plastic broek naar mij toe. Voor ik het wist was ik niet meer naakt. Ik voelde hoe mijn luier strak om mijn billen werd gedaan en de plastic broek er overheen getrokken werd. Plotseling begon ik te plassen en onder in mijn plasticbroek ontstond een kleine gele plas. Ik werd wakker in mijn natte broek en keek op mijn horloge. Drie uur! Ik zou nog een uur of vier kunnen slapen…

De volgende ochtend volgde ik het normale ritueel en toen de luiers hingen ging ik naar mijn vrienden. We hadden een lange duinwandeling gepland. Brood, en verschoning mee en op pad. De ouders van de tweeling hadden geaccepteerd dat ze mee konden gaan als ik beloofde om de jongens te verschonen als dat nodig was.

Vrolijk struinde we door de duinen. Tegen één uur lagen we in een duinpannetje naar de wolken te staren. Ik voelde aandrang komen om te poepen en besloot om het in mijn luier te doen. Terwijl ik naar de wolken keek perste ik flink. Mijn luier werd weg geduwd door de grote hoop die ik mijn lichaam uit werkte. De warme brei voelde vreemd aan in mijn broek. Ik voelde hoe het tegen mijn lichaam werd gedrukt en tussen mijn billen zich verspreidde. Het voelde niet echt prettig en ik besloot dat ik dit niet wilde. Ik verontschuldigde mij en zei dat ik een schone luier ging omdoen. Leon keek me aan en zei dat hij dacht dat ik wel wat hulp kon gebruiken. “Poepbroek hè?” het was meer een constatering dan een vraag. Hij hielp mij om mijn billen schoon te maken. Daarna vroeg hij of ik hem wilde verschonen. Binnen de kortste keren hadden we allemaal een schone broek aan en gingen we weer terug naar de camping.

Die avond vertelde ik mijn moeder dat ik in mijn broek gepoept had, maar dat ik dat niet voor altijd wilde doen. Mijn moeder gaf me een zoen en we kletste nog een uurtje over koetjes en kalfjes…

Incident op het strand

Donderdag ochtend liep ik met mijn vrienden naar het strand om te gaan zwemmen. We kleedden ons allemaal uit tot onze onderbroek, of plastic broek. Diederik en Leon mochten nog steeds niet zichzelf verschonen en ik had beloofd dit te doen. Terwijl ik in mijn plasticbroek stond, trok ik het broekje van Leon omlaag en begon zijn natte luier los te spelden. Daarna pakte ik het zwembroekje en bekeek het even toen hield ik het zo dat hij eenvoudig in de broek kon stappen. Terwijl ik het broekje omhoog trok en daarna de elastieken bandjes bij zijn benen en buik aantrok kwamen er drie grote jongens op ons af, ik schatte ze op zestien of zeventien jongens op ons af. Zij zagen ons en begon luid te gillen dat hier een stel baby’s op het strand waren. Ik deed alsof ze er niet waren en hielp ik Diederik met zijn zwembroek luier. De bullebakken bleven ons lastig vallen en vertellen dat Leon en Diederik niet eens zelf hun baby broekjes konden uit doen. Plotseling rende Leon op de grootste en breedste van de drie af en gaf hem een stevige stomp in het gezicht. Bloed spoot uit zijn neus. Diederik liet zijn kleine broertje (Leon was 15 minuten jonger dan hem) niet alleen vechten en hij nam de volgende bullebak voor zijn rekening. Al snel waren we met z’n allen bezig om onze eer te redden. Het duurde niet lang voor de jongens wegliepen. Wij keken elkaar aan, een paar blauwe ogen en een tand door de lip rijker gingen we zwemmen. Na een heerlijk dagje op het strand, dat zonder verdere incidenten verliep hielp ik Leon en Diederik weer in hun gewone luier en plastic broek. Gezamenlijk liepen we terug naar de camping.

Mijn moeder keek bezorgd naar mijn blauwe oog en wilde weten wat er gebeurd was. Het verhaal was snel verteld. Ze knikte en zei dat ze hier eigenlijk wel bang voor was. Er zijn mensen die moeilijk kunnen accepteren dat er kinderen zijn die anders zijn dan anderen. Alsof hij hiermee haar woorden meer kracht wilde geven kwam een zwaar gebouwde man op hoge poten naar onze tent gelopen. Een van de bullebakken liep achter hem aan. Tevreden zag ik dat hij twee blauwe ogen, een bloedneus en een dikke lip had.

“Als een van uw freaks nog een keer mijn zoon durft aan te raken, stuur ik de politie op u af!” De man was rood van woede en zijn zoon keek met een grijns op zijn gezicht naar mij. “Ik zou graag eerst het verhaal van uw zoon hoeren mijnheer. Kan hij vertellen wat er volgens hem gebeurd is?” De man wilde graag weten waarom dat nodig was, aangezien het toch duidelijk was dat zijn zoon mishandeld was.
Rustig zei mijn moeder dat zij graag wilde weten wat er allemaal op het strand gebeurd was. De bullebak, die Ron bleek te heten, kreeg van zijn vader te horen dat hij zijn verhaal moest doen.

“Wij liepen met z’n drieën rustig over het strand. We kwamen langs deze freaks,” hij wees naar mij, Jan en Klaas, die samen met hun moeder bij ons was komen staan. “En keken hoe hij een andere jongen zijn luier uit deed. Zonder enige waarschuwing schoot een van de jongens op mij af en zonder enige reden sloeg hij mij in het gezicht. Daarna vielen alle jongens in de groep ons aan en moesten wij vluchten voor ons leven.”

De vader keek mijn moeder met een blik aan dat leek te zeggen: “Ziet u nu wat een monsters u gecreëerd heeft?” Onder dit alles bleef mijn moeder rustig. En vertelde dat ze van mij een ander verhaal gehoord had. De man moest niets van onze versie weten: “Mijn zoon zal nooit een mens op die wijze uitschelden! Hij is geen pestkop!” “Misschien is uw zoon vandaag op het strand even vergeten dat het uw zoon is.” Zei de moeder van Jan en Klaas. “Mijn kinderen hebben precies het zelfde verhaal verteld als u net gehoord heeft.”

De vader van de tweeling had zich inmiddels bij de groep gevoegd en bevestigde dat ook hij de zelfde versie te horen had gekregen toen zijn kinderen van het strand terug kwamen. “En geloof mij, mijn kinderen zijn geen lieverdjes, zij hebben luiers aan gekregen omdat zij deze kinderen met hun handicap hebben gepest.”

“Natuurlijk beschermen deze freaks elkaar en hebben ze afgesproken met welk verhaal ze thuis zouden komen!” Op dat moment kwam de beheerder van de Camping aangelopen en vroeg wat er aan de hand was. De volwassenen gaven snel een samenvatting van het verhaal. “Aha, nu begrijp ik alles!” Was de onverwachte reactie van de man. “Vanmiddag kwam een dame bij de receptie, die gezien heeft wat er op het strand gebeurd was. Zij had het groepje jongens gevolgd. Volgens haar verhaal was uw zoon met zijn twee vrienden de hele tijd al rotzooi aan het schoppen op het strand. Zij bevestigd het verhaal dat deze kinderen vertellen. Het is uw zoon die de hele affaire begonnen is! Het lijkt me dan ook niet meer dan redelijk dat u uw zoon zijn excuses laat aanbieden aan al de betrokkenen.”

De vader keek met een vuurrood hoofd van woede, eerst naar zijn zoon, daarna naar de rest van de groep. “Die vrouw liegt! Mijn zoon pest geen kinderen, hij weet wat het is om een luier te moeten dragen. Hij heeft tot zijn vijftiende jaar in bed geplast! En trouwens, zelfs als haar verhaal waar is hebben deze jongens niet het recht mijn zoon af te tuigen. Zij moeten met hun smerige baby handjes van mijn zoon afblijven!” Daarna volgde nog een aantal bedreigingen richting ons en de beheerder.

“Ik verzoek u vriendelijk om per direct met uw gezin mijn camping te verlaten. Bij de receptie kunt u uw geld terug ontvangen. Ik wens niet dat mensen op mijn camping op deze manier met elkaar omgaan! Mocht u niet binnen een uur vertrokken zijn dan bel ik de politie en laat u door hen van mijn camping verwijderen.” De beheerder liep na die worden weg. Met een: “Hier hoort u nog meer van, ik laat mijn kind niet door een stel kliertjes als uw kinderen in elkaar slaan!”
Binnen een uur kwamen de andere twee pestkoppen met hun ouders hun excuus aanbieden, zij waren ernstig geschrokken van het gedrag van hun zoons en zouden gepaste maatregelen nemen.

Toen de rust was terug gekeerd zaten we met z’n alle nog even na te praten over wat er die middag gebeurd was. Mijn moeder zei dat, hoewel ze het gedrag van de jongens niet goedkeurde, dat ze het ook niet goed vond dat we hadden gevochten. “Jullie hadden van de klieren moeten weglopen en ze met rust laten.” Gelukkig vond ze onze blauwe ogen genoeg straf. De ouders van mijn vrienden waren het daarmee eens en bij een glaasje wijn voor de volwassenen en een colaatje voor de kinderen werd de “overwinning” gevierd.

De twee bullebakken kregen geen luiers om als straf. Maar sinds dien waren ze als een soort van beschermers van ons. Iedere keer als iemand iets over onze luiers zei keken zij de belager streng aan. Dankzij hun stevige postuur hielp dat enorm.

Terug naar huis.

De twee weken vlogen voorbij. Tijdens de vakantie heb ik vier nieuwe vrienden in luiers gemaakt. De tweeling woonde vlak bij mij in de buurt, één dorp verderop. De laatste vrijdag werden alle spullen die niet meer nodig waren in de auto geladen. Adressen werden uitgewisseld en we gingen nog een keer met elkaar naar het strand, waar we over de vakantie na praatten en elkaar eeuwige vriendschap beloofden. Nog een keer deed ik Leon en Diederik hun luier om en samen liepen we terug naar de tent voor ons laatste avondmaal op de camping.

De nacht verliep als normaal en de volgende ochtend spoelde ik mijn nachtluier en plastic broek uit. De natte spullen gingen in een plastic zak en ik pakte met mijn moeder de laatste spullen in de auto en met Jan en Klaas braken we eerst onze tent en daarna hun tent af en toen alles in de auto’s verdwenen was namen we nog een keer afscheid van elkaar en beloofde dat we zouden mailen. Mijn moeder vroeg of ik nog naar de WC moest, maar ik dacht dat ik het wel zou redden naar huis, het was immers maar een uurtje rijden! Achterelkaar verlieten we de camping en reden naar huis.

De terugreis verliep niet echt soepel. Eerst stond de zeeweg vol verkeer, en voor we in Bloemendaal waren was er al drie kwartier verstreken. Daarna konden we een stukje op normale snelheid over de randweg van Haarlem rijden, maar op de A9 stond het weer muurvast. Een ongeluk bij Akersloot zorgde er voor dat de hele weg was afgesloten en over een stukje van 3 kilometer deed mijn moeder bijna een uur.

Ondertussen nam de druk in mijn darmen toe. “Kunnen we ergens stoppen, ik moet naar de WC?”, vroeg ik mijn moeder. Ze keek mij aan en zei dat we stil stonden. “Ik bedoel bij een restaurant of zo, ik kan toch niet hier aan de kant van de weg poepen?” Mam moest lachen, ze had duidelijk een beeld hoe ik in de berm mijn natte luier en plastic broek zou laten zakken en een flinke bolus in het gras zou laten belanden. De enige optie die ze had was dat ik het in mijn broek zou doen. “Je hebt een luier om, toen je klein was kon je altijd van die heerlijk geurende luiers produceren!” Ik wist dat mijn moeder een grapje maakte, ik kon de foto’s zo voor de geest halen waar mijn vader of moeder met een vies gezicht mijn poep luiers verschoonden. Gelukkig loste de file na Akersloot snel op en ik hoopte dat ik het zou halen tot huis. Helaas bij de rotonde aan het einde van de A9 won de natuur het van mijn ijzeren wil en vulde ik mijn luier met een smeuïge en volgens haar eerdere opmerking, heerlijk geurende massa.

“Doe het raampje even open Peter, dan kunnen de andere mensen mee genieten van deze heerlijke geur,” grapte mijn moeder. De laatste tien minuten van de reis brachten we in stilte door.

De auto werd behendig op de oprit gemanoeuvreerd en mijn moeder opende haar deur. “Zullen we eerst jou verschonen?” Ik knikte en we liepen naar binnen. Ga maar naar de badkamer en kleed je uit tot je plastic broek, dan kom ik je wel verder helpen.

Mijn moeder kwam de badkamer binnen en keek even achter in mijn luier en schatte de schade. Ze commandeerde mij op mij rug op de grond en begon de plastic broek uit te doen. Daarna speldde ze de luier los en zei dat ik mijn benen omhoog moest doen. Met de natte voorkant van de luier maakte ze mijn billen schoon en stuurde mij daarna onder de douche. Het warme water voelde heerlijk aan en ik zag door de douchewant dat mijn moeder de luier in de WC leegde en daarna in een emmer uitspoelde. Het vuile water goot ze ook in de WC. Daarna ging ze naar beneden en maakte een kopje thee en de lunch.

Ik pakte een schone luier en plastic broek en deed die, liggend op mijn bed, om. Daarna deed ik mijn kleren weer aan en samen lunchte we. Bij het leeg halen van de auto, kreeg ik de luier tas in mijn handen geschoven met de mededeling dat ik de luiers meteen in de wasmachine moest doen, ze wilde de luiers weer goed schoon hebben. De plastic broekjes konden meteen opgeborgen worden. Bij het opbergen betaste ik de broekjes weer, wat voelde ze toch goed!

Voor het avond eten bestelde we een pizza en aten gezellig op de bank voor de buis (natuurlijk hebben we een grote flat screen TV, maar mijn moeder noemt het nog steeds de buis). Toen het bedtijd was liep mijn moeder met mij naar boven en hielp mij in mijn nachtluier. Het was warm en ik droeg dus geen pyjama. Met de verplichte zoen op mijn voorhoofd en een hand door mijn haar werd mij een goede nacht gewenst en ik viel in een diepe slaap. Nog vier weken heerlijk vakantie!

De volgende ochtend checkte ik mijn E-mail (mijn smartphone was voor de vakantie overleden en ik had nog geen nieuwe gekregen, dus tijdens de vakantie was het niet mogelijk om deze te lezen. “WAT?” dacht ik toen ik zag dat ik bijna 500 mailtjes had, dat was veel meer dan de gebruikelijke spam en onzin mails. Snel keek ik naar de afzender: Ron.de.Vries@xxxxx.nl . Vreemd ik kende geen Ron de Vries! Ik opende het eerste mailtje:

Beste broek pisser,

Gelukkig kon ik eenvoudig je E-mail adres vinden, het was natuurlijk stom om dat in al je luiers te naaien! Het enige wat ik nu nog hoef te doen is je woon adres te vinden en dan zullen we elkaar nog eens ontmoeten. Ik beloof je dat deze ontmoeting voor jou niet zo gunstig zal verlopen als ons bijeenkomst op het strand. Ik zal je leren mij van de Camping weg te sturen! En je zal voelen wat een normaal mens met een freak als jij doet.

Bestel maar alvast een mooie kist en zoek een goed plaatsje uit op het kerkhof. Want je hebt niet veel langer meer te leven…

Met vriendelijke groet,

Ron de Vries.

De andere mailtjes van hem hadden allemaal een gelijke strekking en stonden vol bedreigingen. Niet alleen voor mijn leven moest ik vrezen, maar hij zou een homo als mij wel eens hardhandig ontmaagden. Hij zou mijn huis afbranden, mijn vrienden foto’s van mij in luiers en plastic broek sturen (als voorbeeld had hij een paar foto’s bijgevoegd die hij duidelijk op de camping gemaakt had als ik mijn plastic broekjes stond op te hangen de bovenrand van de luier stak zichtbaar boven mijn broek uit. Ontkennen was onmogelijk.

Ook de vader van Ron liet zijn ware aard zien en wilde graag een ettertje als mij naar de andere wereld sturen.

Ik liet mijn moeder de mails lezen. Snel ging ze achter de computer zitten en nam contact op met onze provider en de provider van de heren de Vries. Ook deed ze elektronisch aangifte van bedreiging. Al snel kregen we te horen dat het account van de familie de Vries was geblokkeerd en dat zij op de zwarte lijst geplaatst waren. De politie gaf aan dat een onderzoek naar deze personen gestart zou worden. De bedreigingen werden zeer serieus genomen omdat deze familie de Vries al eerder voor problemen hadden gezorgd.

In bed die avond vroeg ik me af of het dragen van een luier dit alles wel waard was. Hoeveel gekken als Ron zouden er buiten rondlopen? Hoe serieus moest ik de dreigementen van Ron en zijn vader nemen? En wat zou de politie kunnen doen?

Het viel mij op dat er in onze straat veel vaker dan normaal een politie auto reed. Een week later hoorde we dat de heren de Vries waren opgepakt toen zij met een koevoet en een paar Molotov cocktails door onze wijk liepen. Ondanks zijn leeftijd, Ron was zestien, zou hij als volwassene berecht worden omdat hij eerder in aanraking met de politie was geweest.

In de dagen die kwamen kreeg ik van een aantal vrienden mailtjes. Sommige zeiden dat ze mij door dik en dun steunden en zich niet bang lieten maken door een gek als Ron. Anderen waren duidelijk geïntimideerd door de mails van Ron, die hij voor zijn arrestatie aan alle mensen in mijn maillijsten had verstuurd. Zij zeiden dat ze geen vrienden konden zijn met mensen die, zonder reden, een vreemde in elkaar slaan. Mariska schreef dat zij van haar ouders moest zeggen dat zij niet bevriend mocht zijn met jongens die zulke vreselijke dingen deden. Huilend lag ik die avond in bed, was ik maar nooit met die luiers begonnen!


De volgende ochtend zat Peter als een zak nat zand aan het ontbijt. Hij at bijna niets, praatte niet en het was duidelijk dat hij met het hele gebeuren worstelde. “Wat moet ik doen? Kijk hoe mijn vrienden mij verlaten, zelfs Mariska mag geen contact met mij hebben. Wat moet ik doen?”

Het was moeilijk om mijn zoon zo te zien worstelen met de situatie. “Het eerste wat we gaan doen is een mail opstellen aan je vrienden en vertellen wat er echt gebeurd is, misschien helpt dat!” Ik zag aan zijn gezicht dat hij weinig hoop had dat het iets zou uitmaken.

Samen schreven wij de E-mail aan zijn vrienden.

Beste vrienden,

Jullie hebben allemaal een mailtje ontvangen van ene Ron de Vries. Dit mailtje bevat een aantal ernstige beschuldigingen aan mijn persoon. Met dit mailtje wil ik mijn kant van de zaak belichten.

Zoals jullie weten draag ik sinds enige tijd weer een luier en plastic broek omdat ik in mijn broek plas. Bij ons op school ben ik ondanks dit altijd vriendelijk door jullie behandeld, daar ben ik erg blij om.

Tijdens mijn vakantie in Zandvoort ontmoette ik nog een aantal kinderen die nog een luier moesten dragen. Samen waren wij op het strand, toen Ron de Vries en een stel van zijn vrienden ons begonnen te treiteren omdat we nog een luier droegen. Eerst negeerden we ze, maar bij een van mijn vrienden sloegen de stoppen door en zijn vuisten behandelden het gezicht van Ron. Daarop hebben we met zijn allen de groep van jongens die twee of drie jaar ouder waren dan wij, een lesje geleerd.

Op de Camping kwamen Ron met zijn vader ons bedreigen. De Camping beheerder heeft toen de hele familie van Ron de Camping af gestuurd.

Het is waar dat wij de eerste klap hebben uitgedeeld, maar alleen toen hun treiteren niet wilde ophouden.

Natuurlijk lost vechten nooit iets op, maar inmiddels heb ik verschillende dreig mails van Ron en zijn vader gekregen. Hun account is geblokkeerd en we hebben aangifte gedaan bij de politie.

Ik hoop dat jullie de situatie nu beter begrijpen en ik hoop met jullie vrienden te kunnen blijven.

Tot snel

Peter.


Peter klikte op de verzend knop en leek een beetje tot rust te zijn gekomen. De dag verliep verder rustig, Peter zat op de bank, met een somber gezicht een boek te lezen. Ik streek de was en maakte een eenvoudig avond maal. Pannenkoeken, Peters lievelingskostje. Het viel mij op dat hij niet echt opvrolijkte…

Die avond ging Peter vroeg naar bed, ik ging met hem naar boven en hielp hem in zijn nachtluier. Ik zag tranen over zijn gezicht stromen. Niemand had op zijn mail gereageerd. Ik bleef een tijdje bij hem zitten en streelde zijn haar. Na een half uur stopte het huilen en viel hij in een rusteloze slaap.

De volgende morgen stonden we laat op. Het was duidelijk dat de nacht Peter niet echt had geholpen. Hij vertelde van zijn droom. “Ik stond in het midden van de gymzaal in alleen een natte luier en plastic broek. Alle kinderen van de school stonden om mij heen en scholden mij uit voor moordenaar

Mariska kwam op mij af en spuwde me in het gezicht. De andere kinderen lachte hard. En toen gebeurde het. Waar alle kinderen bij stonden poepte ik in mijn luier. De hele meute begon te lachen en mij nog meer uit te schelden. De leeraren kwamen binnen en deden net zo hard mee. “Deze school is niet voor baby’s en jongens die zonder reden andere kinderen slaan.” De hele gymzaal draaide om me heen en alles wat ik hoorde was “poep broek”, “Baby”, “MOORDENAAR”.”

Toen ik vanmorgen wakker werd had ik echt in mijn broek gepoept! Wat gebeurd er met me?” Weer begon hij te huilen.

“het komt wel goed,” probeerde ik hem te troosten, maar het klonk niet erg overtuigend.

Die middag werd er aangebeld. “Woont hier Petrus Hendrikus Te Braak?” Ik antwoordde bevestigend. Een grote envelop werd in mijn handen geduwd en de man verdween weer, nadat ik voor ontvangst getekend had.

Ik riep Peter en gaf hem het officiële stuk, samen liepen we de kamer in waar hij de brief opende. Het was een uitnodiging om voor de rechtbank te verschijnen in verband met de mishandeling van de minderjarige Ronaldus, Hendricus de Vries. De recht zaak zou dienen op donderdag 21 augustus.
Peter zat met tranen in zijn ogen over de brief gebogen.

Snel pakte ik de telefoon en belde onze rechtsbijstand verzekeraar en die middag hadden we al een afspraak met een van de advocaten. Ik had Peter een schone luier om gedaan en zijn nette pak klaar gelegd. Samen gingen we naar het kantoor van de advocaat. De jonge dame die ons zou bijstaan bekeek de stukken, ik had een kopie van de dreig mails van Ron en zijn vader meegenomen.

“Laten we eens kijken, het gaat om een zaak die donderdag 21 augustus voor de jeugdrechtbank zal dienen, mooi. En het gaat om mishandeling?” Peter gaf snel en kort uitleg wat er precies die middag gebeurd was.

“Ik zie het, ja dat is duidelijk. Dus Leon was de eerste die sloeg, niet de jongens die jullie lastig vielen?” Peter kon niets anders doen dan dit beamen. “Juist, dan hebben jullie dus de eerste klap uitgedeeld, wat gebeurde er toen. Peter vertelde hoe de grote jongens samen Leon aanvielen en dat ze daarna met z’n vijven de drie jongens die allemaal twee jaar ouder waren, hun vriend verdedigden.

De advocate verontschuldigde zich even en liep de kamer uit. Na een half uurtje kwam ze terug. “Het is vreemd, er is alleen een aanklacht tegen uw zoon ingediend door de familie Ter Hoeven. Hierop vertelde ik dat ik het E-mail adres van mijn zoon in al zijn kleren had genaaid en dat Ron daarvan ons had kunnen traceren. Hij had waarschijnlijk geen gegevens van de andere jongens.

Tijdens het gesprek keek Peter constant somber om zich heen, af en toe liep er een traan over zijn gezicht. Nadat de advocaat haar verdediging had uitgelegd verlieten we het kantoor en gingen terug naar huis.

In de auto merkte ik dat Peter erg geïrriteerd was en kwaad om zich heen keek. Ik ken mijn zoon en wist dat ik beter niets kon zeggen. Onderweg kocht ik een bloemkool en verse sauseisjes voor het avondeten. Niet direct Peters favoriet, maar ik mag toch ook wel eens iets lekkers eten?

Thuis gekomen ging Peter naar zijn kamer, deed zijn nette kleren uit en in alleen zijn luier en plastic broek viel hij op bed. Zijn schokkende schouders verraadde dat hij in zijn kussen huilde. Ik liet hem maar even alleen met zijn verdriet en ging de aardappelen schillen. Plotseling hoorde ik een kreet van boven komen: “NEE NIET WEER!”

Snel rende ik naar Peter en zag hem in zijn kamer staan, benen wijt en met tranen op zijn gezicht. Ik liep naar hem toe en controleerde de luier. De geur in de kamer maakte het onderzoek echter overbodig. Peter had weer in zijn broek gepoept!
Met een gefrustreerde stem vroeg hij mij hoe het kwam, ik had geen idee en zei dat we het maar even aan moesten zien.

Naar de rechter

Ik werd wakker, ondanks dat mijn luier gelekt had en mijn laken daardoor klam aanvoelde had ik geen zin om mijn bed uit te gaan. Het liefst zou ik de hele dag blijven liggen. Het is dat mijn moeder mijn kamer binnen kwam, het beddengoed van mijn bed haalde en zei dat ik me moest gaan douchen. Ze was niet kwaad of zo.

Het warme water van de douche had normaal een helende werking op mijn ochtend ziekte, maar deze keer maakte het alleen erger.

Terwijl ze mij een schone luier om deed merkte mijn moeder hoe gespannen ik was. In alleen mijn luier en plastic broek legde ze mij op mijn buik en sprenkelde wat baby olie op mijn rug langzaam masseerde zij mijn rug en sprak vriendelijk woordjes tegen mij. Ik voelde hoe ik, tegen mijn wil in, begon te ontspannen.

Tijdens het ontbijt vroeg mijn moeder wat me dwars zat. Ik begon te huilen. “Ik ben bijna vijftien, deze week heb ik drie keer in mijn broek gepoept en ik huil bij het minste of geringste. Ik lijk wel een baby!” Ik voelde hoe mijn moeder mijn hoofd in haar armen nam en vroeg of ik bang was voor de rechtszaak die die middag zou plaatsvinden. Ik wist het antwoord niet, was het de rechtszaak? Was het de affaire met Ron? Of was het meer? Ik merkte hoe ik na de vakantie op de camping bijna nergens meer zin in had, het liefst lag ik de hele dag op bed, om dan aan het eind van de dag een hekel aan mezelf te hebben. Mam zei dat ik me geen zorgen moest maken en dat alles goed zou komen.

Na de lunch deed mijn moeder mij aan schone luier om en kreeg ik mijn beste pak aan. Ze kamde zelfs mijn haren en zei dat ik er prachtig uit zag. In de auto plaste ik alweer in mijn broek en met een natte luier liepen we de rechtszaal in. De rechter zat al klaar. Het nummer van de zaak en de namen van de twee partijen werden genoemd en de zaak begon.

Veel van de rechtszaak kan ik mij niet herinneren. Ik kan mij niet echt concentreren. Het vliegje dat op een stapel boeken ging zitten en daarna bijna door Ron werd dood geslagen had meer mijn aandacht. Wat was er mis met mij, dat zo iets onbeduidends belangrijker was dan mijn toekomst?

Plotseling hoorde ik mijn naam. Ik moest in de getuigen stoel gaan zitten en mijn verhaal vertellen. Als in een trance vertelde ik wat er op het strand gebeurd was, en over de dreig mails die ik later van Ron en zijn vader gekregen had.

Nadat ik mijn verhaal verteld had riep de rechter: Ik roep Jan Ter Hoeven om te komen getuigen. Een zaalwachter liep de gang op en haalde Leon binnen. Mijn hart sloeg een slag over, het was onze camping buurjongen Jan, ik wist niet eens dat hij ter Hoeven heette! Nadat hij zijn verhaal had gedaan werden ook nog Klaas, Leon en Diederik opgeroepen te getuigen. Daarna mocht Ron zijn verhaal doen.

Mijn vrienden vertelden allemaal ongeveer het zelfde verhaal, Ron liet echter zijn aandeel in het pesten achterwegen en ontkende heftig dat hij ooit dreigmails verstuurd had. “Hoe kan ik dat gedaan hebben, mijn E-mail adres is geblokkeerd toen ik van vakantie terug kwam!” De rechter bladerde even in zijn papieren en vroeg Ron op welke datum hij van de camping kwam. Het was duidelijk dat Ron overdonderd was door de vraag en gaf de datum dat hij van de camping gestuurd was. Zijn vader keek hem kwaad aan.

“Zo dus je kwam thuis op de veertiende, de E-mails zijn verzonden, van jouw E-mail adres, op de zestiende, en jouw account is geblokkeerd op de vierentwintigste. En de getuigen verklaring van de andere jongens zijn allemaal het zelfde en die van jou wijkt af van de rest. Ik wil je nog een kans geven je verhaal aan te passen, ik waarschuw je, je staat onder ede en als je nu liegt kan je dat een flinke straf op leveren.”

Ik zag hoe Ron met angst op zijn gezicht naar zijn vader keek, die nee schudde. “Ik heb de waarheid gesproken mijnheer, deze jongens hebben hun verklaring samen verzonnen om mij zwart te maken.” Zijn vader knikte tevreden toe de rechter zei: “Daar van akte.” Ik wist niet wat dat betekende.
Ron liep terug naar zijn plaats en Ina van der Burg werd opgeroepen. Vreemd ik kende helemaal geen Ina van der Burg. Een vreemde dame kwam de zaal in lopen Ik zag hoe Ron lijk bleek werd.

Mevrouw van der Burg nam plaats in het getuigenbankje en vertelde hoe zij op donderdag de veertiende op het strand zag hoe drie bullebakken een aantal kinderen in luiers aan het treiteren waren. “Uit eindelijk schoot een jongen op en begon de bullebakken te slaan.”

“Ziet u de persoon die begon met slaan in deze zaal?” vroeg de rechter. Ina wees zonder twijfelen naar Leon. Hij begon het gevecht.” De rechter maakte een aantekening. De rest van het incident werd verteld waarna de rechter de getuige bedankte.

Hij keek met een ernstig gezicht naar Leon en daarna naar Ron, die hij weer in het getuigenbankje uitnodigde. “Ik heb een paar vragen voor je jongen en ik wil dat je nu eerlijk antwoord. Blijf je liegen dan zal ik je voor meineed straffen. “

Ron leek steeds zenuwachtiger te worden. “Ron mijn eerste vraag is: Wie heeft de waarheid gezegd, de laatste getuige en alle andere jongens, of jij? Denk er aan je staat nog steeds onder ede.” Met een bang gezicht keek Ron naar zijn vader. “KIJK NAAR MIJ”, riep de rechter met luide stem. “Jouw vader komt straks aan het woord, dan kan hij zijn verhaal doen!”

Ron stamelde dat het misschien wel zo gegaan was als de andere getuigen het hadden verteld. “Waarom heb je dan tegen mij gelogen, terwijl je onder ede stond? Begrijp je wel wat het betekend, onder ede staan?” Ron knikte. Dat antwoord werd niet geaccepteerd. “Spreek luid en duidelijk als ik je een vraag stel. BEGRIJP JE WAT HET BETEKEND, ONDER EDE STAAN?”

Tranen liepen over Rons wangen. Met een beverige stem zei hij: “Ja mijnheer de rechter.” “En waarom heb je tegen mij gelogen terwijl je onder ede stond?” De rechter fluisterde bijna, maar zijn stem klonk dreigender dan toen hij zijn stem verhief.
Plotseling begon Ron te praten. Als een dam doorbraak vlogen de woorden uit zijn mond. Hoe hij zich verveelde op het strand en dat het hem wel leuk leek om een geintje uit te halen met die baby’s in luiers. Dat hij niet gedacht had dat die kleine kinderen hem met zijn vrienden durfde aan te vallen. Dat Leon een stuk sterker dan hij gedacht had. Dat zijn vader altijd had verteld dat hij de gene was die de baas over anderen moest zijn. En toen hij terug kwam bij de tent kwaad op hem geworden was omdat hij niet de eerste klap had uitgedeeld. En dat hij wel eens zou laten zien hoe dit af te handelen.

Terwijl Ron aan het woord was zag je het gezicht van zijn vader betrekken, dit was niet wat hij verwacht had, ze hadden de getuige verklaring zo goed voorbereid thuis, dit kon alles verpesten!

Ron was uitgesproken, de rechter keek hem streng aan. “Dit is een heel ander verhaal dan je eerder vertelde jongen. Weet je nog dat ik zei dat je onder ede stond en dat je nog een keer de kans kreeg om de waarheid te spreken?” “Ja”, klonk het zachtjes. “Ah dat is in ieder geval eerlijk. Toch ben ik nu verplicht jou aan te klagen wegens meineed. De maximale straf is negen jaar gevangenis straf, aangezien jij als volwassene in deze berecht kan worden, begrijp je dat?”

Ron begon luid te huilen. Snotterend zei hij dat het hem speed en dat hij voortaan de waarheid zou spreken. De rechter was echter gewend aan dit soort krokodillen tranen en sprak: Je kunt op een manier aan die rechtszaak ontkomen, en dat is dat je vrijwillig naar Doctor de Wit gaat en je laat helpen zodat je voortaan in je broek plast. En om te laten zien dat het je het meent moet je hier voor iedereen in je broek plassen. Ga staan en plas in je broek, of ga staan en loop naar je plaats. In dat laatste geval kan je je het beste voorbereiden op een lang verblijf in de gevangenis.”

Ron ging staan en een natte plek verscheen aan de voorkant van zijn broek. Ik had moeite om niet te lachen.

De rechter sloot de zitting af met de woorden dat hij volgende week donderdag uitspraak zou doen en dan een ondertekende verklaring van doctor de Wit verwachtte en Ron in luier en plastic broek wilde zien. Schreeuwend dat dit een schijn proces was, dat de rechter onethisch had gehandeld, dat het een slechter rechter was (wel mijnheer de Vries gebruikte andere woorden, maar die mag ik van mijn moeder hier niet opschrijven).

De rechter riep de vloekende man naar zijn bureau en vertelde dat dit nog steeds zijn rechtszaal was en dat belediging van een rechter een ernstig vergrijp is. “U kunt een verzoek om bij de rechtbank te komen om u tegen deze aanklacht te verdedigen”.

We gingen met z’n alle bij de grote M eten. Leon. Diederik, Jan, Klaas, onze ouders en ik werden door mijn moeder getrakteerd. “Zijn jullie helemaal uit Limburg gekomen om voor mij te getuigen?” Vroeg ik aan Jan en Klaas. “Natuurlijk, we laten een vriend niet vallen!” Leon was de gene die als eerste antwoordde. “Ja, en een verzoek van een rechter leg je niet zomaar naast je neer!” zei Jan.

Na het eten verklaarde mijn moeder dat ze dacht dat een aantal van ons wel een schone broek nodig hadden. Ze gaf mij de luier tas en de andere jongens liepen elk met een eigen tas mee naar de WC. Omdat het erg rustig was besloten we elkaar te helpen bij het verschonen. “Moeten jullie nog steeds je luier dragen?” Vroeg Jan aan Diederik terwijl hij in een schone broek geholpen werd. “Ja, en we vinden het niet erg, de luiers zitten heerlijk en we doen ze nooit meer weg,” was het antwoord. “Maar we laten ons niet helpen door die gekke doctor, die extra werk krijgt met Ron.” We moesten allemaal lachen toen we herinnerd werden aan het voorval in de rechtszaal.

Nadat de verschoning namen we afscheid en gingen we allemaal naar huis terug.

De uitspraak

Na de rechtszaak kwamen we thuis. Het was duidelijk dat Peter erg gespannen was. Dit eiste een speciale aanpak. Toen Peter een schone luier nodig had, ging ik met hem naar zijn kamer en hielp hem uit zijn vuile luier, weer had hij, zonder het echt door te hebben, in zijn broek gepoept. Er waren een flink aantal billendoekjes nodig om alles weer toonbaar te maken. De gebruikelijke baby olie werd rijkelijk ingesmeerd. En een schone luier en plastic broek zaten op hun plaats. Daarna zei ik tegen Peter dat hij op zijn buik moest gaan liggen. Met een trieste glimlach keek hij mij aan, wetende wat er komen ging.

Terwijl Peter op zijn buik lag spoot ik wat baby olie in mijn handen en warmde het een beetje op. Daarna begon ik zijn rug te masseren. Zijn spieren voelde erg gespannen en zachtjes begon ik tegen hem te praten.
“De rechtszaak ging erg goed vond je niet?” Een nietszeggende grom kwam uit het zielige hoopje mens onder mijn handen.
“De rechter had Ron mooi te pakken vind je niet?” Weer een grom.
“Ik denk niet dat we ons ergens zorgen over hoeven te maken.”

Plotseling begon Peter te praten. Zijn stem klonk gejaagd. “Over de rechtszaak maak ik me geen zorgen, dat komt wel goed. Maar ik moet straks weer naar school en heel veel van mijn vrienden hebben gezegd niets met mij te maken te willen hebben.” Zachtjes begon hij te snikken. “En Mariska mag niet meer bevriend met me zijn. Ik ben verlieft op haar. Wat moet ik nu?”

Zachtjes probeerde ik hem te kalmeren. “Alles komt goed jongen, als de rechter je vrij spreekt, komen je vrienden huis wel terug. En Mariska is een leuke meid, die zal jou zeker niet kwijt willen. We vinden samen wel een oplossing.”

Ik weet niet of het mijn woorden of de massage waren, maar ik voelde hoe Peter zich ontspande en een beetje tot rust kwam. Wel begreep ik dat we nog een lange weg te gaan hadden.

De dagen volgden elkaar langzaam op. De ene dag was Peter vrolijk en in voor alles, de andere dag wilde hij op bed blijven liggen en allen maar slapen. Ook kon hij razend worden zonder enige echte aanleiding. Toen ik niet de juiste ontbijt granen had gekocht pakte hij het open pak en gooide het driftig door de kamer. Weken later vonden we nog granen op de meest vreemde plaatsen.

Eindelijk was het donderdag. Weer hees Peter zich in zijn beste pak en we gingen naar de rechtszaal. De rechter zat klaar om uitspraak te doen.
“Ron wil jij alsjeblieft naar voren komen?” Toen de jongen opstond en naar de rechter liep, kon ik zien dat hij onder zijn broek duidelijk een luier droeg. Ik glimlachte naar hem en kreeg een kwade blik terug.

“Zo Ron allereerst wil ik dat jij de eed aflegt. Je weet wel, de eed waarmee je beloofd geen leugens te vertellen.” Ron knikte en deed wat er van hem gevraagd werd. “Ron ik heb je vorige keer opgedragen vrijwillig naar doctor de wit te gaan om behandeld te worden zodat ook jij in je bed en broek gaat plassen. Ben je bij Doctor de Wit geweest?” “Ja mijnheer de rechter.” Sprak Ron met een duidelijke stem.
“En heb jij van doctor de Wit een ondertekende verklaring gekregen dat dit gebeurd is?” Ron haalde een stuk papier uit zijn zak en gaf het aan de rechter, die het met een ernstig gezicht bekeek. Ik hoorde hem mompelen dat het inderdaad het briefpapier van doctor de Wit was en dat de handtekening echt leek.

De rechter stond op van zijn stoel en liep Naar Ron toe. Langzaam begon hij Rons broek uit te trekken. “Wat doet u? Dat mag u niet doen!” Het was duidelijk dat Ron in paniek raakte toen zijn broek tot zijn enkels werd uitgetrokken en zijn luier en plastic broek voor iedereen zichtbaar werd.
De rechter controleerde zijn luier en sprak: “Je bent nog droog?”

“Ja mijnheer, voor we de zaal binnen kwamen heb ik nog een schone luier om gedaan.” “En waar is je natte luier dan nu, mag ik die even zien?” Paniek verscheen in de ogen van Ron. Stotterend zei hij dat zijn moeder die meegenomen had.

“Kan jij hier in de zaal doctor de wit aanwijzen jongen?” Ik keek om mij heen en zag de doctor inderdaad tussen de journalisten zitten. Ron werd rood in het gezicht en wees met zin rechterhand een oudere journalist met een rond brilletje aan.

De rechter keek Ron strak aan en vroeg of hij honderd procent zeker was. Fluisterend zei Ron dat hij bijna zeker was. “Je weet dat je onder ede staat en dat je dus niet mag liegen?” Ron zei: “Ja mijnheer de rechter. “ “OK dan vraag ik je nog een keer: “Ben je bij Doctor de Wit geweest om behandeld te worden, zoals we afgesproken hadden?”
Ron keek even naar zijn vader die rustig “Ja” knikte. “Ja mijnheer de rechter ik ben door doctor de Wit behandeld.”

“Dat is mooi jongen. Doctor de Wit, wilt u even naar voren komen?” Geschrokken keek Ron rond en zag hoe de jonge man naar voren kwam. “Doctor de Wit, heeft u deze jongen behandeld voor bed en broek plassen?” “Nee, mijnheer de rechter,” klonk het resoluut. “En heeft u deze verklaring geschreven?” “Nee, mijnheer de rechter, u kent mijn verklaringen en deze voldoet niet aan ons protocol.”

Het leek of Ron steeds kleiner werd. Ik had zelfs het idee dat hij in zij broek aan het plassen was. De rechter keek streng naar Ron en verklaarde toen: “Zo jongeman, je wist dat je onder ede stond toen je tot twee keer toe zei dat je bij doctor de Wit geweest bent voor behandeling? En je wist dat je niet mocht liegen, dat had ik je toch duidelijk gezegd?” Met een rood hoofd gaf Ron bevestigend antwoord.

Dan rest mij nog maar een uitweg Ron. Ik veroordeel je hierbij tot zes maanden jeugddetentie voor het bedreigen van een minderjarige via E-mail. En ik veroordeel je tot levenslange urine en ontlasting incontinentie, welke door doctor de Wit zal worden uitgevoerd in de eerste week van je detentie, vanwege het meerdere malen plegen van meineed.
Ron werd naar zijn plaats terug gestuurd, zijn manier van lopen bevestigde mijn eerdere vermoedens.

“Zo en nu jij jonge schavuit!” Deze worden waren gericht aan Peter. “Iemand mishandelen is een ernstig misdrijf waarop zware straffen staat, begrijp je dat Peter?” Een lichte schok ging door het lichaam van mijn zoon. Met trillende stem zei hij dat hij dat begreep. “Maar uit de verklaringen van alle getuigen, inclusief die van de aanklager, heb ik begrepen dat jij Ron niet hebt aangeraakt, is dat juist?” Weer bevestigde Peter de observatie van de rechter. “Tsja, als jij Ron niets gedaan heeft, dan kan hij jou ook nergens van beschuldigen. Maar de jongens die jij wel een paar rake klappen hebt uitgedeeld kunnen dat natuurlijk wel. ” “Nee! Zij zijn tijdens de vakantie vrienden van me geworden, dat zullen ze nooit doen!” Bijna hysterisch stond Peter voor de rechter. Een brede glimlach verscheen op het gezicht van de rechter toen hij zei: “Dat is precies dat zij mij ook zeiden. Ik moest van ze zeggen dat ze echt spijt hebben dat ze je gepest hadden. Aangezien er niemand is die jou kan aanklagen kan ik je alleen maar vrijspreken van ernstige lichamelijke mishandeling. Ik hoop je hier nooit meer te zien.”

“Dit is een schande!” De vader van Ron stond met een rood hoofd van woede op. “Deze jongen verdient straf, niet mijn zoon en ik zal de andere jongens die mijn zoon wel geslagen aanklagen voor mishandeling! Ik eis hun namen en adressen!”

“Mijnheer de Vries, de namen van de andere getuigen heeft u en het staat u vrij om een aanklacht tegen ze in te dienen, maar mijn advies is dat u dit nog eens goed overdenkt. Uw zoon heb ik zojuist veroordeeld en Peter heb ik vrijgesproken. En een robbertje vechten tussen twee kinderen zal door geen enkele rechter als mishandeling worden gezien, zeker niet als er, zoals in dit geval, sprake is van ernstig pesten voorafgaand aan de vechtpartij.”

Mijnheer de Vries zag hoe zijn zoon door een zaalwachter werd afgevoerd naar de jeugdgevangenis. Toen hij de zaal verliet en langs ons liep fluisterde hij: “Hier zijn jullie nog niet vanaf, ik zal jullie vinden en dan zullen we zien wie er wint. Bestel maar alvast een lange zwarte auto!”

Helaas voor mijnheer de Vries hoorde de rechter dit gesprek en legde zijn hand op de schouder van de gefrustreerde man en zei rustig: “Komt u even met mij mee naar mijn collega, dan kunnen we direct veroordelen wegens het bedreigen van een minderjarige.”

Thuis verschoonde ik de luier van Peter en merkte dat hij nog steeds zeer gespannen was. Nogmaals gaf ik een massage en liet hem vertellen wat hem nog dwars zat.

De straf

Het was vreselijk, de rechter veroordeelde MIJ, het slachtoffer van een ernstige mishandeling omdat ik een paar mailtjes verstuurd heb en ik moet in mijn broek pissen en schijten omdat ik een paar keer een klein leugentje heb verteld. Het is een schande! Er is geen gerechtigheid meer! Terwijl ik dat dacht werd ik de rechtszaal uitgebracht werd, op weg naar de boevenwagen.

De rit naar de gevangenis duurde ongeveer twee uur en onderweg voelde ik steeds mijn natte luier om mijn billen. Het was vreselijk! Ik begon mijn urine te ruiken en begreep direct dat ik, als ik de gevangenis in ging niets zou kunnen doen om de toestand van mijn luier te verbergen.

De grote deuren in het hek van de jeugd gevangenis gingen open en de auto reed naar binnen. Met een luide klap sloten de deuren zich achter ons, om voor mij voor een half jaar gesloten te blijven. Van schrik plaste ik nog ens in mijn broek en de luier begon te lekken. Dit was vreselijk! Terwijl ik de auto uitstapte zag ik een stel jongens in licht grijze gevangenis pakjes naar mij kijken. Hoewel de natte plekken achter op mijn broek duidelijk zichtbaar moeten zijn geweest hoorde ik niemand Lachen. Ik snapte het niet, ik zou in een deuk gelegen hebben als er een jongen van mijn leeftijd met een natte broek in mijn buurt zou komen.

“Ronald Hendrikus De Vries, vandaag ben jij hier binnen gebracht om zes maanden hier te blijven. Jou vrijlating zal in het nieuwe jaar plaats vinden, tot die tijd zal jij hier je straf ondergaan. Is dat begrepen? ”De gevangenis directeur keek mij streng aan. “Ja,” was mijn korte antwoord. Met een rood hoofd sprong de directeur op en schreeuwde bijna: : “Als ik, of iemand anders van de staf jou iets vraagt ga je in de houding staan en zegt luid en duidelijk: Ja mijnheer, of Nee mevrouw, is dat begrepen?” Geschrokken van de felle reactie zei ik maar snel: “Ja, mijnheer.”

“OK, ga maar even zitten, dan zal ik de regels voor jouw tijd hier uitleggen. Om te beginnen zal je straks naar een cel gebracht worden waar je met drie andere jongens opgesloten zal worden. Op dit moment ben jij de enige jongen in die cel die de luier straf heeft gekregen. Vandaag wordt je in de cel opgesloten. Vanaf morgen krijg je les en je meldt je drie keer per week bij de gevangenis psycholoog voor behandeling.”

“Waarom moet ik naar een psycholoog, ik ben niet gek!” Kwaad keek ik de directeur aan. Toen ik hem weer rood zag worden stamelde ik “eh, mijnheer”. “Heel goed, je begint het al te leren. ”Met een glimlach werd ik aangekeken. “En ja ik denk wel dat je gek bent. Je hebt, terwijl door de rechter meerdere keren gewaarschuwd bent meineed gepleegd. Dat is wijst niet direct op normaal gedrag, vind je wel?” “Nee, mijnheer,” moest ik wel toegeven.

“OK, Morgen middag, na de les meld je je bij Dr. De Wit en krijg je de eerste van drie behandelingen. Door deze behandeling ga je in je bed plassen. Het middel werkt niet direct de eerste paar nachten zal je niet in je bed plassen, dus je hoeft niet direct een luier en plastic broek aan ’s nachts. Of heb je al een plas probleem?” “Nee mijnheer,” antwoorde ik snel.

“Maar je broek is wel nat, en als ik mij niet vergis zie ik dat je een luier en plastic broek draagt.” Ik legde uit hoe de luier was bedoeld om de rechter te beduvelen. En hoe ik in mijn broek plaste toen ik merkte dat ik door de rechter in de val gelokt was. “OK ik geloof je verhaal, je krijgt straks een gevangenis pakje aan en je hoeft geen luier om. Mocht je in je broek plassen dan kunnen we alsnog je voorzien van beter ondergoed! Zo en nu verder, omdat je hier nieuw bent, wordt je straks door een bewaker meegenomen en moet je je douchen, daarna krijg je je gevangenis pakje aan en kom je hier terug om de stoel schoon te maken. Ik wil niet dat mijn kantoor de hele dag naar jouw gezeik ruikt!” Daarna drukte hij op een knop op zijn bureau en kwam een bewaker binnen lopen die mij meenam naar de douches. De doucheruimte bestond uit allemaal hokjes zonder deur. Ik werd gesommeerd om mijn kleren uit te trekken en onder de douche te gaan staan.

Naakt stapte ik een hokje in en deed de kraan open, als een flinke regenbui in januari voelde het water ijskoud aan en ik rilde. De bewaker had een plastic schort aan gedaan en kwam op mij af met een spons met zeep. Natuurlijk reikte ik naar de spons om mij te wassen, maar de bewaker gaf mij een klap en zei dat het zijn taak was om nieuwelingen grondig te wassen voordat ik de cel in mocht.

Na het douchen kreeg ik licht grijs ondergoed. Het slipje lubberde aan alle kanten, alsof het een paar maten te groot was. Daarna kwam het lichtgrijze pakje met een korte broek en een hemd met korte mouwen dat ik de jongens buiten al zag dragen. Daarna werd ik op een stoel gezet en begon de bewaker mijn hoofdhaar af te scheren. “Waarom is dat?” snauwde ik naar de man. Dat kwam me op een harde klap in mijn gezicht te staan. “Het is: Waarom is dat, MIJNHEER!” “OK, waarom is dat, mijnheer?” De sarcastische toon waarop ik het laatste woord zei kon de man niet zijn ontgaan, maar hij zei er niets over.

Ik kreeg een emmer met sop en een dweil in mijn handen geduwd en moest terug naar de kamer van de directeur gaan om de plastic stoel schoon te maken. Toen ik klaar was hoorde ik de directeur verzuchten dat zijn kantoor eindelijk niet meer stonk naar een pis luier.

Ik kreeg een stel, lakens, een kussensloop en een deken in mijn handen gedrukt en werd naar mijn cel gebracht. In mijn nieuwe woning stonden tegen de muren twee stapelbedden en in het midden een vierkante tafel met vier stoelen. Er was een metalen toilet en wasbak tegen de muur gehangen. Verder hingen er een paar planken met daarop wat boeken en schriften. Verder was de cel leeg.

Ik werd naar het enige bed gewezen met de woorden: “Dat is jouw plaats”. De cel deur sloot met een klap, en aan het gekras kon ik horen dat de deur op slot gedraaid werd.
Het kijkgat in de deur werd geopend en de bewaker zei dat ik mijn bed moest opmaken en daarna kon wachten op mijn celgenoten. Moedeloos begon ik aan mijn taak. Die middag leek wel een eeuwigheid te duren. Ik zat op de stoel aan de tafel, met mij hoofd in mijn armen en ik begon te huilen. Ik zat opgesloten als een beest!

Een paar uur later hoorde ik weer het gekras bij de deur en drie jongens werden de cel ingestuurd. Twee jongens waren duidelijk jonger dan ik, de ander, die zich als Arend voorstelde, was ongeveer van mijn leeftijd. “Ik zit voor een gewapende overval, wat stoerder klinkt dan het was, ik heb inderdaad wat mensen overvallen en gebruikte een mes om ze van hun financiële overschot af te helpen”, vertelde hij. “Ik mag van dit geweldige hotel genieten omdat ik wat spulletjes gekocht heb in de supermarkt, maar toevallig vergeten ben om te betalen.” Vertelde de jongen die bekend maakte dat hij Johan heette. En de laatste knul zei: “Ik ben de grootste boef van het stel, ik heb vijf inbraken gepleegd. Bij de laatste poging wilde de hond die nog thuis was wel een stukje van Jochem ’s beentje proeven. Stom van hem want hij zal geen puppy’s meer kunnen verwekken. Hij liet een paar forse littekens op zijn been zien.

Nadat mijn nieuwe kameraden hun verhaal verteld hadden stelde ik mij voor en vertelde wat de reden was dat ik mocht genieten van de gastvrijheid van de Nederlandse staat. “Hoelang moet je zitten, ik hoef noch maar een week,” vroeg Jochem. “En ik nog anderhalf jaar” was de reactie van Johan. Arend had er al een maand op zitten en verheugde zich nu al op het moment dat hij over 23 maanden dit vakantie park mocht verlaten. Toen ik ze op de hoogte bracht van mijn straf keken ze me verbaasd aan. De luier straf én 6 maanden? Dat hoor je niet vaak, het is meestal het één of het ander. Het viel me op dat niemand lachte om wat mij te wachten stond.

Na het avondeten, dat in de cel geserveerd werd, moeste we ons uitkleden tot onze onderbroek. De gedragen kleren moesten we meenemen voor het appel voor onze cel. Toen we allemaal klaar stonden werd de celdeur geopend en deden we een paar stappen naar buiten. Ik zag ongeveer vijftig jongens in onderbroek staan. Een paar van de gevangenen droegen echter een luier en plasticbroek.

Eén voor één werden onze namen afgeroepen en de persoon die geroepen werd, liep naar voren, deed zijn onderbroek uit en kreeg een baby blauwe pyjama aangeboden die snel werd aangetrokken. Een paar jongens moesten echter toen ze naakt voor de bewaker stonden op een tafel in het midden gaan liggen en hen werd een luier en plasticbroek aan gedaan. Waarna ze alleen een lichtblauw jasje aan kregen. Aan het eind van deze ceremonie liepen de jongens terug naar hun cel en een half uur later ging het licht uit.

Ik lag op mijn bed, maar kon de slaap niet vatten. Overal hoorde ik vreemde geluiden. Af en toe hoorde je een kind in een andere cel om zijn moeder schreeuwen. Na uren viel ik uitgeput in slaap en had een boze droom. Badend in het zweet werd ik de volgende ochtend wakker. We moesten ons klaar maken voor het ochtend appel.
De jongens stonden in hun lichtblauwe pyjama’s voor hun cel. Ik zag dat een enkel kind in zijn bed had geplast, een grote donkere plek aan de voorkant van hun broekje en ze hadden hun natte beddengoed in hun hand. De luierdragers waren beter af, daar zag je niet dat ze nat waren.

Weer weden we een voor een naar voren geroepen, moesten onze pyjama’s uit doen en naakt naar de douches lopen. Dit keer mocht ik wel mezelf wassen, maar een bewaker controleerde wel of we geen stukje van ons lichaam vergaten. Na het douchen kregen we weer onze dag kleren aan. De jongens met een luier moesten naakt terug lopen naar de tafel, waar ze even eerder van hun natte nachtbroekje waren verlost. Nadat ze voorzien waren van nieuw ondergoed mochten ze zich ook aankleden. De dikke contour van de luier was duidelijk zichtbaar onder hun korte broekjes. “Het duurt vast niet lang voor ik er ook zo bij loop,” dacht ik somber.

Na het ontbijt liepen we in de ganzen pas naar het klaslokalen voor ons onderricht. De lessen waren voor een deel de normale lessen van elke dag, maar we kregen ook “morele” lessen, die ons moesten vertellen wat wel en niet toegestaan is, alsof we dat niet wisten!

Na de lessen werd ik door een bewaker naar een klein kamertje gebracht waar doctor de Wit al op mij zat te wachten. Op zijn bureau lagen in een metalen bakje drie injectiespuiten.
“Ga maar zitten.” Ik nam plaats op de enige vrije stoel in de kamer. “Je weet waarvoor je hier bent niet waar?” Met tranen in mijn ogen zei ik dat ik daarvan op de hoogte was.

“OK, dan. Je krijgt vandaag drie injecties. De eerste injectie zorgt er voor dat je dieper zal slapen. De tweede injectie zal je blaas doen krimpen en de derde injectie maakt dat je ’s nachts net zo veel urine zal aanmaken als overdag. Deze combinatie zorgt er voor dat je ‘s nachts niet meer wakker wordt om te plassen, dit zal je dus voortaan in je bed doen. De behandeling is permanent, je zal nooit meer instaat zijn om je bed droog te houden. Heb je nog vragen?”

“Nee mijnheer,” Toen de vreselijke man opstond en een spuit pakte nam ik mijn kans waar. Ik sprong op en rende naar de deur. Ik smeet hem open en rende naar buiten, ik wilde zo ver mogelijk weg van de doctor! Erg ver kwam ik niet, want ik liep direct in de armen van een bewaker die buiten de kamer van Dr. de Wit stond te wachten.

Spartelend werd ik de kamer weer in getild en op een tafel gelegd. De doctor begon me met brede leren riemen aan de tafel vast te binden. Een arm werd uitgestrekt op een plank vastgezet. Daarna zag ik hoe de medicus me een injectiespuit op mij afkomen. “Waar wilde je naar toe gaan?” werd mij vriendelijk gevraagd. Ik moest toegeven dat ik daar niet over had nagedacht. “Dat is volgens mij jouw grootste probleem jongen, je denkt niet na over jou daden. Daardoor kom je in de problemen!” Terwijl de man zo tegen mij babbelde kreeg ik de drie injecties, verzetten was zinloos.

De riemen werden losgemaakt en ik kon weer vrij staan. “Het duurt enige dagen tot je blaas klein genoeg is en je in je bed gaat plassen. We weten nooit hoe lang het duurt, maar de meeste jongens zijn in ieder geval de eerste nacht nog droog.” Met die worden werd ik de kamer uitgeleid en door de bewaker terug gebracht naar mijn cel.

Na deze gebeurtenis ging ik weer mijn cel in en moest ik mijn celgenoten vertellen wat de doctor gedaan had. Nadat we ons schoolwerk gedaan hadden volgde het avond eten en het appel. Het viel mij op dat de jongens die vanmorgen een natte pyjama aan hadden nu een luier en plastic broekje kregen.

Slapen ging deze nacht al een beetje beter. Ik had een diepe droomloze nacht. Toen ik de volgende morgen wakker werd bemerkte ik tot mijn schrik dat ik al in mijn bed geplast had. Mijn pyjama en beddengoed was drijfnat. Ik haalde mijn bed af en stond in mijn natte nachtgoed klaar voor het appel. Toen mijn naam werd geroepen liep ik beschaamd naar voren, mijn natte beddengoed gooide ik beschaamd in de wasmand die klaar stond voor onze vuile wasgoed.

De dag verliep zonder incidenten en ’s avonds tijden het appel werd ook mijn naam weer afgeroepen. Ik liep naar voren in alleen mijn onderbroek. Trok hem uit en keek naar de bewaker, hopend op een pyjama. Toen ik niet meteen op de tafel klom zei hij luid en duidelijk: “Hup de tafel op, je krijgt een luier om, je was vannacht nat, weet je nog?” Met een rood hoofd klom ik op de tafel. Snel werd mijn luier en plastic broek aangedaan en kreeg ik een pyjama jasje aan. Nog steeds als een boei liep ik terug naar men cel. Het zou een lange nacht worden.

Terug naar school

Na de rechtszaak kwamen we thuis. Ik had blij moeten zijn vanwege de vrijspraak en ik had mij ontspannen moeten voelen, maar ik was gespannen als de pees van een boog die op het punt stond een dodelijk schot af te vuren. Terwijl mijn moeder mijn luier verschoonde begon ze mij te masseren met babyolie.

De rechter had mij dan wel vrij gesproken, en daar was ik erg blij over natuurlijk, maar voor mij was de zaak daarmee nog niet teneinde. Ik moest mijn vrienden onder ogen zien, ik moest ze vertellen dat ik voor de rechter gedaagd was. En niemand zou daardoor tijdens de vakantie vergeten zijn dat ik weer luiers draag en in mijn broek plas.

Ondanks de heerlijke massage ontspande ik mij niet echt. Ik werd langzaam bang, nog maar een paar dagen en dan kon ik mij niet meer thuis opsluiten en moest ik naar school, de waarheid onder ogen zien!

Het was maandag ochtend, na zes weken van vrijheid en jolijt, wel niet alleen jolijt zoals je kunt begrijpen, stond ik op om weer in het keurslijf van leren en potverteren te stappen. Mijn luier hing, zoals iedere ochtend zwaar tussen mijn benen. Aan de binnenkant van mijn plastic broek waren wat kleinen gele druppeltjes zichtbaar.
Snel stapte ik onder de douche en spoelde mijn natte nachtluier en plastic broek zo goed mogelijk uit en begon daarna mijn eigen lichaam te wassen.

Het warme stortbad was veel te snel achter de rug en met mijn baddoek om mijn middel liep ik naar mijn kamer, waar een dag luier uitnodigend zijn armen uitstrekte om zich om in een vriendschappelijke omhelzing om mijn middel te plaatsen. De zachte luier voelde geweldig tussen mijn benen, maar toen ik de plastic broek optrok bekroop mij een kwade gedachte: Hoe zouden mijn vrienden en vriendinnen op school reageren na het verschrikkelijke mailtje van Ron de Vries.

Met een somber gezicht kwam ik aan de ontbijt tafel. Mijn moeder zat, zoals iedere ochtend met een blijde glimlach klaar en vroeg: “En heb je er zin in om weer naar school te gaan?” Ik moest toegeven dat ik mij wel zorgen maakte over de reacties van mijn vrienden op school. Mijn moeder keek me bezorgd aan en haalde haar schouders op: Daar kunnen we weinig aan veranderen en het heeft dus geen zin om je daar zorgen over te maken. Maak je liever zorgen over de dingen waar je wel wat aan kunt doen.”

Met die, weinig opbeurende gedachte fietste ik naar School. Op het plein stonden al erg veel kinderen klaar om de eerste schooldag te beginnen. Ik zette mijn fiets in de stalling en deed hem op slot. Plotseling hoorde ik de vrolijke stem van Harm achter me: “Hi hoe gaat het?” Ik draaide me om en keek in het gezicht van Harm en Arnold. ”Wat is er met die Nare (zijn woorden zouden mij op een week huisarrest hebben komen te staan) Ronald gebeurd, nog iets van hem gehoord?” Ik vertelde de twee vrienden over het verloop van de rechtszaak. “mooi, dan hoeven we niet al te veel van die knaap te verwachten,” was de lachende opmerking van Arnold. “En hoe is het met jou, ook overdag in de luiers?” Vol trots liet Harm zijn plasticbroek zien. “Het is heerlijk,” vertrouwde hij mij fluisterend toe.

Plotseling kwam Mariska op ons af lopen: “Zo je hebt de rechtszaak gewonnen hè?” Ik wist niet waar ze die informatie vandaan gehaald had, maar was blij dat ze al op de hoogte van de uitslag was, dat kon alleen goed uitpakken dacht ik. Helaas de waarheid is altijd harder dan je dromen. “Het maakt niet uit dat een rechter je vrijsprak op grond van enkele stomme form fouten. Jij hebt wel degelijk een paar jongens proberen in elkaar te slaan en mijn ouders vinden dat absoluut ongeoorloofd gedrag. En ik vind een jongen die zijn toevlucht tot geweld neemt, enkel en alleen omdat hij word uitgescholden ook niet erg aantrekkelijk! Mijn moeder waarschuwde mij dat types zoals jij later instaat, zouden kunnen zijn om hun vrouwen te mishandelen alleen omdat ze een probleem niet met woorden kunnen oplossen. Hier zijn je spullen terug die je mij gegeven hebt, ik moet ze niet meer!” Met een groots gebaar gooide ze een plastic tas met wat cadeaus die ik voor haar gekocht had voor mijn voeten op de grond, draaide zich met een theatrale zwier om en liep, met haar neus in de lucht, van mij vandaan. Bedroeft keek ik haar na, zou ze gelijk hebben? Zou ik kunnen eindigen als een man die zijn vrouw zou mishandelen omdat ik anders niet van haar kan winnen?

Het halve schoolplein was uitgelopen om het relletje van nabij te kunnen meemaken. En tijdens de eerste dag gonsde het van de geruchten door de school. Via via hoorde ik dat ik een peuter het ziekenhuis in geslagen zou hebben en dat ik door de rechter vrijgesproken moest worden omdat ze een spelfout in mijn adres gemaakt zouden hadden. Een ander vertelde weer dat ik met een groep van vijf vrienden een enkele jongen zonder reden gemolesteerd zou hebben. Ik begreep dat ik maar weinig tegen deze beschuldigingen kon doen. Natuurlijk ik kon ze tegenspreken, maar wie zou mij geloven?

De ochtend was nog niet een half uur oud en ik was al toe aan een schone luier. Het was me al vaker opgevallen dat ik, als ik geëmotioneerd ben vaker en meer plas dan als ik kalm ben. Aan het eind van de les ging ik naar het toilet. In het hokje deed ik mijn broek uit en hing hem op aan het haakje naast de deur. Daarna trok ik mijn plastic broek omlaag. Mijn natte luier hing zwaar tussen mijn benen. Ik was blij dat ik naar de wc was gegaan, anders had mijn luier bij een volgende plas zeker in mijn broek gelekt. Ik moest niet denken wat er dan gebeurd zou zijn...

Met een schone luier om mijn billen en een nat exemplaar in een plastic zak in mijn luiertas ging ik naar het volgende lesuur, biologie. Voor de klas stond een oudere man, die zich als Mijnheer de Vrede voorstelde. ”Ik geef jullie dit jaar biologie in plaats van mevrouw de Choei die voor de vakantie is ontslagen. Haar gedrag werd niet door de school geaccepteerd. Ik wil duidelijk maken dat ik een zero tolerance beleid voer als het op pesten aan komt. Om duidelijk te zijn, ik versta onder pesten ook het verspreiden van leugens en roddels met betrekking tot mede leerlingen.” Met een strenge blik keek hij de klas rond. Hoewel hij met een geruststellende blik naar mij keek was ik alles behalve gekalmeerd. Kinderen onderling kunnen erg gemeen zijn.

Dat ik gelijk had bleek wel toen ik door de gang liep van Biologie naar Nederlands. “Zo jij bent het lievelingetje van mijnheer de Vrede hè?” Fluisterde iemand in mijn oor. Voordat ik mij kon omdraaien naar de spreker was hij al tussen het schoolvolk in de gang verdwenen.

Tijdens Nederlands werd een briefje rond gegeven. Iedereen die het zag lachte en gaf het door. Voordat het in de rij kwam waar ik zat werd het echter onderschept door de leerkracht die kwaad de klas rond keek. Met een zachte en kalme stem vroeg hij wie de schrijver van het vlugschrift was. Ondanks dat hij bijna fluisterde kon je duidelijk de woede in zijn stem horen. Verwachtingsvol keek hij de klas rond. “Nou wie van jullie heeft deze tekst geschreven en rond gestuurd?” Het bleef muis stil in de klas. Er hing een spanning, die je ook kunt voelen vlak voor een hevig onweer uitbreekt. Alleen was er nu geen wolkje aan de hemel, maar uit de ogen van Meneer Raap schoten bliksemschichten.

Kwaad keek hij rond. “Niemand?” Zijn stem was nu zo zacht dat hij bijna niet te verstaan was. De klas was muisstil. Met gemaakt kalme stem, de ondertoon van woede was duidelijk nog aanwezig, zei de leerkracht: “OK, als de dader dan zo laf is dat hij niet durft uit te komen dat hij dit bericht de klas heeft rondgestuurd, ben ik genoodzaakt alle mogelijk schrijvers extra spellingsles te geven, want het bericht bevat enkele spelfouten die alleen een kind van zeven nog mag maken. Ik geef de dader nog een kans om zich bekend te maken, anders zal iedereen die vanaf Pieter (hij was de jongen van wie het briefje door mijnheer Raap was afgepakt) tot Karin (het meisje dat voor in de klas bij het raam zat) na moeten blijven om de spellingslessen te volgen, ik wil er zeker van zijn dat de dyslecticus van zijn fouten leert. Deze lessen zal ik deze week iedere middag geven, tot de dader zich bekend maakt!”

Pieter zei luid dat hij het er niet mee eens was dat hij moest na blijven, hij had het briefje immers niet geschreven, hem was het alleen maar afgepakt toen hij het wilde doorgeven. Andere leerlingen in de strafgroep beaamde dat ook zij niets met de spelfouten in het briefje te maken hadden. Met een vileine glimlach keek hij de kinderen in de groep aan. “Inderdaad, slechts één van jullie heeft deze ernstige spelfouten gemaakt, maar géén van jullie heeft ze aan mij kenbaar gemaakt en een aantal van jullie heeft er zelfs om moeten lachen. Ik neem het jullie zeer kwalijk dat jullie om de dyslexie van een van jullie vrienden of vriendinnen moeten lachen. “Maar we lachten niet om de spelfouten mijnheer, we lachten om…” Gerard kreeg niet de kan om zijn zin af te maken. “Je wilt mij toch niet zeggen dat je lachte om de inhoud van het briefje? Ik kan mij niet voorstellen dat jullie lachen om de lichamelijke handicap van een van je klasgenootjes. Nee dat kan niet jongen, het moet om de spelfouten gaan en dus blijven jullie allemaal tot de dader zich bekend heeft gemaakt, of totdat jullie geen van alle meer één spelfout maken in de dictees die ik jullie zal geven. Ik heb nog een paar fraaie opnames van het groot dictee der Nederlandse taal hier, hij pakte een ouderwetse cassette uit zijn la en legde die op zijn bureau. Het is een anderhalf uur lange litanie van moeilijke woorden, en ik kan hem eindeloos afspelen! Misschien moeten jullie maar alvast pizza voor vanavond bestellen, want het kon wel eens laat worden.”

Mijnheer Raap stond bekend om zijn ongebruikelijke en wrede straffen, ook stond hij er om bekend dat hij altijd zijn woord hield. Een aantal van de kinderen in de groep begon te fluisteren en Fons kreeg een por in zijn zij, hij stond bekend als de slechtste speller van de klas. Stuurs schudde hij NEE, hij zou niet de schuld op zich nemen, hij was niet de dader. Toen de les voorbij was Sprak de leraar de groep nog een keer toe: “Ik ben zeer teleurgesteld in het feit dat in deze klas er een leerling zit die dit vod de klas door durft te sturen, maar niet het lef heeft om voor zijn daden uit te komen. Ik hoop dat jullie allemaal een wijze levensles geleerd hebben: je daden hebben gevolgen, niet alleen voor je zelf, maar mogelijk ook voor anderen. Ik heb alle namen van de leerlingen opgeschreven die ik vanmiddag om drie uur in dit lokaal verwacht. Voor alle duidelijkheid noem ik ze nu op, zodat niemand kan zeggen dat hij of zij niet wist dat hij moest nablijven.” Monotoon werden de namen opgenoemd. “Iedereen van deze groep die zich niet meldt kan uit kijken naar een maand lange schorsing”.

Muisstil verlieten we de klas. Op het schoolplein barstte het gekrakeel onder de kinderen uit de strafgroep los. Ik hoorde flarden van gesprekken. “Wat een vreselijke (eigenlijk een andere bewoording, maar ik houd mijn moeder liever te vriend) vent is die Raap! Of: “Fons, waarom gaf je niet toe dat jij het briefje geschreven had, niemand maakt zulke fouten als jij!” Maar Fons beweerde dat hij het briefje ook maar gekregen had en dat het niet eens zijn handschrift was.

Het viel mij op dat Mariska glimlachend naar de groep stond te kijken, zij deed niet mee aan de discussie terwijl ze toch een van de slachtoffers was. Ik keek haar aan en terwijl ik flink in mijn broek plaste, begreep ik wat het kon betekenen. Maar dat kon toch niet waar zijn? Niet Mariska!

Ik voelde een bittere teleurstelling in mijn vriendin met wie ik de rest van mijn leven wilde delen. Zou zij werkelijk? Een golf van zelf medelijden schoot door mij heen. Als zelfs zij instaat was zoiets vreselijks te doen… Diep bedroeft fietste ik die middag naar huis. Dodelijk vermoeid viel ik op mijn bed en begon te huilen. Ik had het gevoel dat niemand mij nog kon troosten en dat ik voor altijd zou blijven huilen.

De tweede stap

Die ochtend werd ik wakker, mijn bed voelde droog en ik was bij, waarschijnlijk was het een ongelukje gisteren nacht. Ik kan toch geen bedplasser geworden zijn? Toen ik ging staan voelde ik hoe mijn luier zwaar tussen mijn benen hing en gelijkertijd voelde ik het natte doek tegen mijn lijf aan. Ik was weer nat! Die kl… doctor had mij in een freak veranderd. Ik kreeg het gevoel dat ik de hele bajes moest afbreken en die kwakzalver snel een kopje kleiner moest maken. Helaas voor mij moesten we op appel komen en natuurlijk werd ik naar voren geroepen. In het bij zijn van alle gevangen werd mijn plastic broek uit gedaan en stond ik in mijn drijfnatte luier ten toon. Hoewel ik ondertussen wist dat er niet gelachen werd om de straf van anderen verbaasde het me elke keer.

Naakt liep ik naar de douch en waste me. Tijdens de ochtend les werd ik de klas uit geroepen voor mijn eerste sessie met een zielenknijper. De vriendelijke vrouw stelde zich voor als doctor Schippers. Ik keek rond. “Geen sofa om op te liggen?” Vroeg ik, mijn vertrouwen in deze arts was al direct tot een minimum gedaald. Hoe kan een psychiater zonder sofa ooit iets bereiken en daarbij, ze was een vrouw!

“Nee joh, die heb ik weg gedaan, teveel jongens als jij hadden er op gepist, en hij stonk als de hel. En trouwens ik ben een psycholoog, geen psychiater. Ga zitten.” Ze wees naar een plastic stoel.

Het gesprek duurde bijna een uur en ik moest vertellen hoe het leven in de bajes mij beviel (waardeloos), hoe het ging met bed plassen (twee ochtenden achter elkaar nat als een baby) en hoe mijn celgenoten waren (wel OK). Daarna moest ik over mijn jeugd vertellen. Ik begreep niet waarom, maar ik vertelde over hoe mijn vader en moeder vaak ruzie maakte, hoe mijn vader mij dwong altijd de eerste klap te geven in een gevecht (de eerste klap is een daalder waard, en aanval is de beste verdediging, waren zijn motto). Ook vertelde ik hoe ik mij superieur voelde aan al die Marokkanen en Turken in ons land, die altijd maar de boel komen verpesten voor ons echte Nederlanders.

“Wie heeft je verteld dat deze mensen minderwaardig zijn?” moest ik de pil vertellen. Ik legde uit dat mijn vader mij sinds mijn twaalfde mee nam naar bijeenkomsten van de EWN, de Enig Ware Nederlanders, een groep die er naar streeft om Nederland weer vrij te maken van buitenlandse invloed en met uiteindelijke doel de Gouden Eeuw weer terug te brengen voor Nederland. “Die Gouden eeuw was geweldig, Nederland was heer en meester zowel op land als op de zee. Die zwartjes werkten voor ons, in plaats dat ze van onze geld leefden.” Ik raakte flink op dreef toen ik begon te vertellen, Mijn vader had dit alles mij met de paplepel ingegeven. “Kijk juf, ik ben superieur aan iedereen die zich niet tegen mij verzet. Ik heb het recht mij, mijn familie en ons ras te beschermen en weer groot te maken.”

“Zo en waar past het treiteren van jongens met een lichamelijke handicap in dit rijtje?”
“Die baby’s? die zijn toch een schande voor ons ras? Die moeten we uitroeien zodat zij zich niet kunnen voortplanten!” “Je bent er van op de hoogte dat jij straks je volgende bezoek hebt met doctor de Wit?”

Ik keek de dame aan. Plotseling viel het kwartje. “Dan ben ik ook een broekplasser. ” Zei ik met een rood hoofd. “Juist, en vind je dat ook jij dan uitgeroeid moet worden?” Langzaam begreep ik waar ze heen wilde met dit gesprek en het beviel me niet. “Kijk knul, hier in de gevangenis wordt niemand gepest met zijn straf, dat is een strenge regel, maar straks buiten is de harde ware wereld. Je zal daar iedere vriend die je kan krijgen moeten aanpakken, ongeacht afkomst, handicap of wat dan ook.”

Ze pakte een map en begon in de papieren te bladeren. “Ik zie dat Jochem over een paar dagen het weer buiten mag proberen. Ah en Achmed komt de zelfde dag ons weer eens met een bezoekje vereren. Je mag hem vast wel, hij is veertien, voor de derde keer hier, nu zal hij de zelfde straf als jij ondergaan. En maak je geen illusies, Achmed is groter en sterker dan jij en de vorige keer heeft hij een celgenoot met een mes bewerkt dat hij wist binnen te smokkelen. Je zal hem wel mogen, hij wordt je vriend, of je gaat als een broodje Döner naar huis. Wel ik zie je overmorgen en nu mag je met de bewaker mee naar doctor de Wit, voor je tweede sessie.”

Dit waren de laatste woorden die de zenuwarts tegen mij zei. De bewaker kwam binnen en nam mij mee naar de kamer van doctor de Wit. De doctor zei weinig. Pakte een injectie spuit, gaf mij een prik in mijn billen en stuurde me naar de klas.

Zenuwachtig keek ik de klas rond, wanneer zou het gebeuren? Na drie kwartier voelde ik de aandrang om te plassen opkomen. Gelukkig kreeg ik permissie om te gaan. Snel liep ik naar de toiletten en stond klaar om te plassen. Vreemd, hoewel ik het signaal gaf om de sluizen te openen, gebeurde er niets. Ik probeerde op verschillende manieren de waterval op gang te brengen, maar zonder succes. De bewaker riep dat ik moest afknijpen, omdat deze show lang genoeg geduurd had. Afknijpen? Er viel niets af te knijpen! Ik bracht alles weer in positie en liep naar de klas terug. De druk in mijn blaas werd ondragelijk en plotseling begon ik te plassen. Ik had totaal geen controle over wat er gebeurde. Een donkere vlek verscheen aan de voorkant van mijn broek. Een flinke stroom urine liep op mijn stoel en, als in een horror film waar het bloed op de grond stroomt, stroomde mijn urine als een gele plas op de vloer. Ik zat verkrampt in mijn stoel. ”Mijnheer, Deze jongen heeft in zijn broek gepist.” De hoge heldere stem van de jonge knul naast mij besliste mijn lot voor de rest van mijn verblijf hier, ik was een broekpisser!

Voordat ik een droge broek zou krijgen moest ik de rommel opruimen. Daarna liep ik naar de tafel waarop ik ‘s avonds mijn nachtluier om kreeg. Maar al te graag voldeed ik aan de opdracht om mijn natte kleren uit te trekken. Aangezien ook mijn shirt nat geworden was stond ik al snel naakt voor de bewaker. Mijn lichaam werd met een koud washandje gewassen en ik moest op de luier gaan liggen die op de tafel voor mij klaargelegd was. De dikke luier voelde vreemd tussen mijn benen, maar ik kreeg weinig tijd om er aan te wennen. De plastic broek werd aangetrokken en ik kreeg een schoon shirt toegeworpen.

De klas was stil toen ik binnen kwam, met mijn baby broek duidelijk zichtbaar onder het gevangenis shirt. Ik had het gevoel dat iedereen zijn best deed om niet in lachen uit te barsten. Hier en daar hoorde ik wat gegrinnik, maar niemand durfde wat te zeggen. Niemand? Nee een kleine jongen bleef dapper weerstand bieden en dacht dat dat hij wel een “koddige” opmerking mocht plaatsen: “Kijk die pestkop is zelf een baby geworden!”

“Zo Frits, dat staat je fraai, volgens mij draag jij ’s nachts ook geen pyjama broek, maar een speciale baby broek, is het niet?” Het gezicht van de jonge Frits werd rood. Ga maar met de bewaker mee, dan mag je voelen hoe het is om voorlopig weer in je broek te plassen. Met tranen in zijn ogen liep de kleine knul naast de bewaker, die nu nog veel groter leek, naar de tafel. Even later kwam hij terug, de plastic broek had zijn gevangenis broekje vervangen en stil ging hij zitten. “Wat een oen.” Dacht ik nog, je weet toch dat je gestraft wordt als je iemand pest met hun straf? Plotseling begon het mij te dagen, ik wist toch ook dat ik gestraft zou worden als ik tegen de rechter zou liegen? Was ik dan net zo dom als Frits?

Na de les liepen we terug naar onze cel. Jochem vond dat Frits stom was. “Ja hij was niet slim,” was mijn reactie, “maar zijn we niet allemaal het zelfde? Wisten we niet allemaal dat wat we deden ons in de problemen zou brengen?” Mijn laatste opmerking kwam me op een forse stoeipartij en de bijnaam: “De Moraal Ridder” te staan. Mijn luier stroomde tijdens het stoeien vol. Met een kop als een boei liep ik naar de tafel en liet mij verschonen. Het was vreemd, het leek wel of ik al gewend raakte aan deze nieuwe procedure.

Die avond kreeg ik te horen dat mijn vader door de rechter veroordeeld was voor het aanzetten tot meineed, het bedreigen van een minderjarige en het beledigen van het hof. Hij zou voor vijf jaar achter de tralies verdwijnen. Ook werden mijn ouders uit de ouderlijke macht ontzet. De rest van mijn jeugd zou ik in een kindertehuis of pleeggezin moeten doorbrengen. Nadat ik mijn nachtluier om gekregen had lag ik uren huilend in mijn bed. Veel later zou ik begrijpen dat mijn verhaal bij de psycholoog had bijgedragen aan het vonnis tegen mijn vader en dat door dat verhaal ook mijn moeder uit haar macht ontzet was.

Een moeilijke week

Die middag kwam Peter thuis, ik kon zien dat zijn gezicht op onweer stond. Zonder een woord te zeggen stampte hij de trap op-, naar zijn kamer. Ik hoorde diepe snikken achter zijn kamerdeur, toen ik even later poolshoogte kwam nemen. Ik ken mijn jongen goed genoeg om te begrijpen dat ik hem beter voorlopig niet kon storen. Hopelijk zou hij tijdens het eten wel loskomen.

Het beste kan ik maar pannenkoeken voor hem bakken, dat vindt hij erg lekker en daar knapt hij wel weer van op. Toen ik mijn culinaire wondertjes bereid had liep ik naar Peter toe. Hij lag uitgestrekt op zijn bed, in diepe slaap. Zijn luier had gelekt en zijn laken vertoonde een grote natte plek, het was echt flink mis gegaan. Toen bereikte mij een andere sensatie. Uit zijn luier kwam de geur van tien dagen oud vuil. Mijn veertien jarige zoon had niet alleen in zijn broek geplast. Dit kon wel eens een groot probleem gaan worden.

Voorzichtig wekte ik mijn trieste zoon en zei hem zachtjes dat hij naar de badkamer moest gaan en dat ik hem wel verder zou helpen. Terwijl hij opstond bereikte het slechte nieuws zijn neus en voelde hij het gewicht van een verse bijdrage in zijn luier. Huilend waggelde hij naar de badkamer. Ondertussen haalde ik zijn bed af en gooide de natte lakens in de wasmand. Toen begon ik mijn zoon te pellen. Eerst zijn shirt, dat ook nat was geworden. Daarna zijn schoenen, die de dans waren ontsprongen, en daarna de broek. Daar stond de stoere tiener in zijn stinkende luier en plastic broek.

Voorzichtig haalde ik de veiligheidsspelden uit de luier en trok luier en plastic broek gelijk uit. Met de voorkant van de drijfnatte doek maakte ik zo goed en zo kwaad als het ging zijn billen schoon. En stuurde hem onder de douche. De warme, reinigende stralen, met de geurende zeep deden hem een beetje ontspannen en tien minuten later stond een frisse, schoongewassen knul voor mij, het zelfde gekleed als de dag dat ik hem kreeg, en even nat.

Ik nam hem mee naar zijn slaapkamer waar ik een schone luier en plastic broek voor hem had klaar liggen. Snel kleedde ik hem in het beschermende ondergoed en zijn lieveling pyjama. Samen liepen we de trap af, Peter voorop. Bewonderend keek ik naar zijn lijf, en vooral naar de contouren van de dikke luier, die onder het strakke pyjama broekje extra geaccentueerd werd. Ik vond het stiekem wel leuk om weer voor mijn “kleine” jongen te zorgen.

Aan tafel aten we de half lauwe pannenkoeken en vertelde Peter met een monotone stem het verhaal van wat er die dag allemaal op school gebeurd was. Hij was duidelijk uitgeput. En na het eten verdween hij weer naar zijn kamer. Weer hoorde ik hoe de stumpert huilend inslaap viel.

In de schoolgids zocht ik het telefoonnummer van mijnheer Raap op. Nadat ik mij had voorgesteld aan de leraar vroeg ik wat er precies in de klas was voorgevallen en wat er precies in het briefje stond dat de klas was rondgestuurd.

In het briefje stond, dat Peter een agressieve baby was die zijn broek niet droog en zijn handen niet thuis kon houden. Ook stond er in dat hij eigenlijk door de rechter veroordeeld had moeten worden, maar dat hij door vormfouten de dans ontsprongen was. “Het ergste vind ik nog dat de schrijfster van het briefje het heeft doen voorkomen dat een andere leerling de auteur van dit fraaie werkje was. Zij heeft bewust zoveel spel fouten in het werkje gemaakt dat we Fons wel moesten verdenken hij is immers ernstig dyslectisch en staat bekend om zijn kinderachtige schrijffouten.

Het grappige is echter dat het Fons niet geweest kan zijn, omdat hij aan het begin van de les om een potlood had gevraagd, omdat zijn vulpen leeg was. Het berichtje was geschreven met een vulpen, niet met een potlood. En dat is niet alles, de geheime graficus had getracht de hanenpoten van Fons na te maken, maar toch kon ik haar eigenlijke handschrift herkennen. Toen ik de groep die middag liet nablijven hield ik haar goed in de gaten. Het dictee dat ze moesten maken tot ze het foutloos konden reproduceren was voor de kinderen onmogelijk te maken. Tijdens het nablijven heb ik drie keer gevraagd of de schuldige zich bekend wilde maken, om zo de rest van de groep vrij te laten. Helaas vond zij het niet nodig om deze nobele daad uit te voeren. Liever met zijn alle straf dan alleen voor de misdaad op te draaien.

Na een uur kwam Fons naar voren. Met gebogen hoofd stond hij voor me. Op het puntje van zijn schoenen zat waarschijnlijk een interessant beestje of zo, want hij bleef strak naar die plek kijken toen hij “bekende” dat hij de schrijver van het briefje was. Ik keek Fons streng aan en vroeg hem zijn dictee te pakken. Hij kwam terug met het gekalligrafeerde kunstwerk. Direct zag ik dat het met potlood geschreven was. Ik vroeg hem waarom hij niet met pen schreef. Verbaasd keek hij mij aan. “Ik heb toch verteld dat mijn vulpen leeg is en ik geen nieuw patroontje bij me heb?”

“Inderdaad jongen en het briefje, waarvan jij nu claimt dat jij het geschreven hebt, is geschreven met een vulpen, en nog wel eentje met groene inkt.” “Maar alleen Mariska schrijft met groene inkt!” Toen het tot de knaap door drong dat hij de beschuldigende vinger naar het populairste meisje in de klas gewezen had, werd hij vuur rood. Ik stuurde hem terug naar zijn plaats en adviseerde hem het dictee nog maar eens opnieuw te schrijven.

Nadat de groep stilzwijgend anderhalf uur gezwoegd had op het onmogelijke dictee stuurde ik ze naar huis met de mededeling dat ik de volgende middag alle leerlingen weer op de zelfde locatie verwachtte, voor de zelfde opdracht. Ik zag hoe Mariska een papiertje met de tekst in haar zak stak.

Morgen komen de kinderen weer voor het vervolg op hun straf. Omdat ik vermoed dat Mariska iedereen zal instrueren de tekst foutloos thuis te oefenen, zal ik ze morgen trakteren op een nieuwe tekst. Natuurlijk net zo moeilijk.

U begrijpt dat ik in mijn klas dit gedrag niet tolereer en ik hoop de hele klas hiermee een wijze les geleerd te hebben.

Ik bedankte mijnheer Raap voor zijn tijd en ging bij Peter kijken. Zoals ik verwachtte lag hij in diepe rust onder zijn dekens. Op zijn kussen waren duidelijk de sporen van een hevige huilbui zichtbaar. Ik sliep die nacht slecht, wat zouden de gevolgen van dit incident zijn op het toch al wankele zelfvertrouwen van mijn zoon? Ik gaf hem voorzichtig een zoen op zijn voorhoofd en verliet zachtjes zijn kamer.

“Ik ben ziek.” Als een klein zielig hoopje mens keek Peter mij de volgende ochtend aan. Ik voelde zijn voorhoofd en constateerde dat hij geen verhoging had. Waarschijnlijk was hij schoolziek. “Het is beter dat je vandaag naar school gaat en je problemen als een man tegemoet treedt, als je weg blijft wordt het steeds moeilijker om de werkelijkheid onder ogen te komen.” Gelukkig begreep hij de logica van wat ik zei en waggelend liep hij naar de douche om de urine van zijn lijf te spoelen.

Tijdens het ontbijt vertelde ik Peter van het gesprek met mijnheer Raap, maar liet weg dat hij wist dat Mariska de schrijfster was. Stilletjes hoopte ik dat hij het mis had en dat een ander de dader was. Peter werd door mijn verhaal niet erg opgevrolijkt en treurig fietste hij naar school.

Die middag bij thuiskomst had ik meteen door dat het schoolbezoek op een grote ramp was uitgedraaid. Met een rood hoofd van woede kwam hij binnen en, alsof die de oorzaak van al zijn problemen was, werd zijn tas in een hoek gesmeten. Met een rood hoofd plofte mijnheer op de bak en begon te schreeuwen. Door zijn woede was er weinig van zijn preek te verstaan en ik liet hem maar zijn gang gaan. Toen zijn woede wat bekoeld was gaf ik hem een glas Cola en gleed met mijn hand door zijn haar.

Kalmerend begon ik lieve woordjes tegen hem te fluisteren. Toen hij eindelijk zo ver was vroeg ik hem wat er gebeurd was op school. Zijn verhaal was vreselijk. Mariska stelde hem aansprakelijk voor het feit dat de hele groep moest na blijven. “Als jij niet zo graag in je broek wilde pissen, had die ruzie op het strand niet plaats gevonden. Dan was jij nooit die Ron tegen gekomen, hadden wij nooit die stomme mailtjes gehad, had jij nooit beschuldigd geweest van mishandeling en dan had ik nooit dat briefje rond kunnen sturen!” had ze tegen hem geschreeuwd.

Peter had zich vooral de laatste zin aangetrokken. Mariska had het briefje in de klas geschreven en rondgestuurd. Zij had hem een agressieve baby genoemd. Zij had gezegd dat hij eigenlijk voor mishandeling veroordeeld had moeten worden. ZIJ, waarvan hij dacht dat het zijn vriendin was. Zij had hem verraden. Die klap kwam harde aan dan alle mails en bedreigingen van Ron en zijn vader.

Peter zat als een verslagen kind op de bank en sprak de rest van de avond niet. Ik besloot de volgende dag naar school te gaan en een onderhoud met de directeur aan te vragen. Dit kon zo niet langer door gaan, op deze manier raakte ik mijn vrolijke gekke knul kwijt!

Na het ochtend ritueel verdween Peter somberder dan ooit naar school. Ik had hem niet op de hoogte gebracht dat ik een bezoek aan zijn onderwijs instituut zou brengen. Kinderen van veertien kunnen voor het leven getekend worden als hun vrienden er achter komen dat hun moeder de hete kooltjes voor hen uit het vuur haalde.

De directeur en mijnheer Raap ontvingen mij uiterst vriendelijk. Ze waren beide al op de hoogte van de geestelijke toestand van mijn zoon. Van verschillende leerkrachten hadden zij al alarmerende berichten ontvangen.

Mijnheer Raap vertelde hoe hij gisteren Mariska tegen Peter had horen bekennen dat zij de schrijfster van het epistel was dat tot de laatste escalatie had geleid. Hij had haar ten overstaan van de hele strafgroep duidelijk gemaakt wat zij van haar gedrag vond en dat hij, in overleg met haar ouders en de directie er voor gezorgd had dat zij van school werd gestuurd. Van haar ouders had hij begrepen dat zij helemaal niet tegen haar contact met Peter waren, ze vonden het een leuk stel en ruzie tussen jongens leidde wel vaker tot een gevecht op de vuist. Dat is normaal en zou niet tot een rechtszaak mogen leiden, aldus de vader.

Ik vertelde hoe juist het feit dat Mariska hem verraden had de grootste klap voor Peter was, niet eens de inhoud van het briefje. “Het lijkt mij het beste als Peter een psycholoog of psychiater bezoekt om geholpen te worden met zijn nieuwe situatie. Dit groeit ons allemaal boven het hoofd” Besloot mijnheer Raap zijn betoog. De directeur beaamde dit professionele advies.

Thuis ging ik op het internet opzoek naar de beste psycholoog, gespecialiseerd in deze problematiek.
Toen Peter thuis kwam keek hij een stuk vrolijker. Blij vertelde hij dat Mariska van school gestuurd was en dat alle kinderen een stuk vriendelijker tegen hem waren, waarschijnlijk bang voor de straf die hen te wachten stond als ze hem verder pestten.

“Erik, een van de “dictee” kinderen had van zijn ouders een luier en plastic broek aan gekregen, omdat hij het briefje niet aan de leraar gegeven had, maar had doorgegeven. Volgens zijn ouders moest hij leren dat het nalaten van het doen van het goede even slecht was als het doen van het slechte. Hij vertelde dat hij zelf nog heel vaak in zijn bed plaste en daarom nog luiers en plastic broeken thuis had.” Vooral het feit dat Erik openlijk voor de klas dit vertelde maakte diepe indruk op Peter. In de pauze had hij naar Erik gelopen en gevraagd of hij vrienden met hem wilde worden. “Ik kan dappere knapen zoals jou goed gebruiken, en jij kan wellicht enige hulp gebruiken nu de hele klas weet dat je een bedplasser bent. Erik had dit vriendschapsverzoek met beide handen aangegrepen, hij was altijd al een buitenbeentje in de klas.

Even vroeg ik mij af of een bezoek aan een psycholoog wel noodzakelijk was, Peter leek alweer bijna de vrolijk open knul die hij altijd geweest was. Alle twijfel die ik kreeg verdween als sneeuw voor de zon toen ik Peter die nacht hoorde gillen in zijn slaap. Hij was duidelijk een gekwelde geest die de werkelijkheid niet kon verdragen.

Direct toen hij naar school was belde ik de psycholoog op die mij door onze huisarts was aanbevolen. Ik vertelde hem het verhaal van Peter en zijn reactie op de gebeurtenissen van de laatste maanden. “Ik ben bang dat ik u niet kan helpen mevrouw. Als ik dit goed beluister lijkt het er op dat uw zoon misschien manisch depressief is. Ik kan geen diagnose stellen zonder uw zoon te onderzoeken, maar zo’n onderzoek kost tijd en als hij daadwerkelijk zo ernstig ziek is, heeft hij medicijnen nodig, die alleen een psychiater kan voorschrijven. Het zou verspilde tijd zijn als ik eerst aan hem ging sleutelen, om al het werk nog een over te laten doen door een specialist.”

Ik schrok van de analyse van de psycholoog, zou het werkelijk zo ernstig zijn met mijn zoon. Ik besloot direct de psychiater te bellen die hij adviseerde.

De straf wordt een stuk zwaarder en toch ook lichter


De volgende dag kwamen de ouders van Jochem hem ophalen en mocht hij naar huis. Het afscheid was hard verscheurend. Niet dat ik in die korte tijd echt aan hem gehecht was geraakt, maar omdat ik begreep dat Achmed zijn plaats zou komen innemen. Ik maakte mij grote zorgen dat een minderwaardige Marokkaan in de zelfde cel als ik zou moeten wonen. Zeker als deze idioot ook nog eens in zijn broek zou pissen en schijten. En zou hij werkelijk aan messen en andere wapens kunnen komen? Zou mijn leven wel veilig zijn?

De psychologe vond mijn afwezigheid tijdens de sessie voldoende aanleiding om een extra sessie op zaterdag in te plannen. Hoe kon ik mijn gedachte bij haar geraaskal over recht, eerlijkheid en gelijkheid volgen als ik constant moest denken aan wat deze dag allemaal zou gebeuren.
De laatste injectie van doctor de Wit volgde en ik ging de klas in. Een ding was wel OK: als ik in mijn broek zou poepen had ik in ieder geval een luier om en een plastic broek aan, niemand zou direct door hebben wat er zou zijn gebeurd.

De les verliep rustig, ik hoefde voor slechts één verschoning de klas te verlaten. Met ons huis werk (of moest ik zeggen cel werk?) verlieten we de klas. Treuzelend liep ik achter mijn celgenoten aan. In ons geriefelijk verblijf zat een vreemde forse jongen, met een donkere teint, zwart haar en diep bruine ogen. Een groter contrast dan met mijn bleke huid, blonde haren en blauwe ogen was nauwelijks denkbaar.

Arend liep de Cel in en begroette Achmed vriendelijk, alsof hij een oude vriend ontmoette. “Wat heb je deze keer uitgespookt, ouwe crimineel?” wilde hij weten. “Ach een juwelier wat blingbling lichter gemaakt, bij mijn arrestatie een agent in een sopraan veranderd en de rechter verteld wat ik van zijn vriendje vond. Was hij niet zo blij mee. Nou mag ik een maandje onderdeel uitmaken van jullie hofhouding en wordt het toilet voor mij een overbodig onderdeel van deze woning.” En wat heb jij gedaan schoft?” Deze laatste opmerking was voor Arend bedoeld. Arend vertelde van zijn avonturen met het gerecht. Daarna on Johan zijn verhaal doen. Uiteindelijk draaide de gezichten naar mij. Voordat ik kon vertellen wat ik had uitgehaald, liet ik een luide scheet en vulde mijn luier zich met een smeuïge massa. Plotseling begon ik te giechelen en vertelde van mijn avonturen op het strand en in de rechtszaal. Ik besloot mijn relaas met de inmiddels legendarische woorden: “En zoals je wellicht begrepen hebt uit mijn muzikale intermezzo hoef ik ook geen gebruik van het toilet te maken voor de dagelijkse behoefte.”

Iedereen lachte vrolijk en het ijs was gebroken. Achmed raadde mij aan mijn luier snel te laten verschonen omdat een poep broek volgens hem zeker tot luieruitslag zou leiden als je niet snel een schone luier om krijgt.

Ik schaamde me voor de kinderachtige staat van mijn luier, maar er zat niets anders op dan mij door een bewaker te laten verschonen. Tijdens het ritueel werd er weinig gesproken, maar ik kon aan het gezicht van de man zien dat hij het verfijnde boeket van mijn luier niet echt kon waarderen. “Had je niet tien minuten kunnen wachten, dan had mijn dienst er op gezeten en had een ander deze balkenbrij kunnen opruimen.”

Ik bedankte de bewaker voor de bewezen diensten en vertelde dat hij als dank de inhoud van mijn luier mocht houden. “Misschien levert het nog iets op op de zwarte markt!” Hij kon mijn vrolijkheid niet echt waarderen. Fris en fruitig begon ik aan mijn huiswerk.

De dagen daarop werd in snel tempo Achmed van zijn zindelijkheid afgeholpen en verscheen hij in zijn nieuwe ondergoed in ons midden. Op een avond, toen het licht al uit was vertelde Achmed dat zijn ouders hem hadden opgevoed in de strenge leer van zijn godsdienst. Alle echte Marokkanen, volgens hem Marokkanen die in hun stroming van de Islam geloofden, waren superieur aan de ongelovigen. Niet alleen zouden zij de enigen zijn die in hun hiernamaals zouden komen, maar tevens hadden ze het recht om de ongelovigen te doden. Het doden van deze mensen was geen moord, het was niet meer den het slachten van dieren. Een slager is toch ook geen moordenaar als hij een koe dood? Ongelovigen zijn in zijn ogen niets meer dan varkens, besmette dieren die het niet verdienden om te leven.

Ik vroeg hem hoe het dan voor hem was om hier in een cel te zitten met drie Nederlandse ongelovigen. Hij lachte minzaam en vertelde dat ik misschien beter met één oog open kon gaan slapen. Toen hij mijn angstige gezicht zag begon hij te lachen en vertelde dat hij al vier jaar geleden, toen hij voor de eerste keer was opgepakt, zijn geloof had afgezworen. Volgens zijn Allah mocht hij alleen van de zwijnen stelen, maar de moskee waar hij kwam had zoveel mooi blingbling en waarom zou hij niet een beetje mee nemen voor het goede doel? De imam had echter duidelijk gemaakt, toen hij hem in de gevangenis bezocht, dat dit een dood zonde was en dat de eerst volgende keer hij in de moskee zou worden gezien als voorbeeld in het midden van de grote zaal aan zijn voeten zou worden opgehangen tot hij dood was.

“Op dat moment begreep ik dat het geloof mij niets positiefs te bieden had en zwoer ik heilig nooit meer in enige god te geloven.” Sinds dien ben ik vriendelijk tegen iedereen die vriendelijk is tegen mij!”

“Vertel ons eens hoe vriendelijk je tegen Martin was,” zei Arend met een glimlach. “Ah, Martin, dat vuile fascistische monster. Een echte moslim hater eerste klas. Ook al had ik mijn godsdienst afgezworen, in zijn ogen bleef ik een vuile moslim. Dus toen heb ik via een vriendje in de bewaking een stevige prikker de gevangenis in laten brengen. Sinds dien moet Martin het doen met een vinger minder, maar verder maakt hij het goed!”

Ik schrok van deze bekentenis. Ik zelf was opgevoed in de leer van de haat tegen alle niet christenen in de wereld. Mij was immers ook geleerd dat het niet slecht was om moslims te vermoorden. Achmed en ik leken zeer op elkaar. Toen ik hem dat vertelde begon hij hard te lachen. “En dat vertel je zonder een spier te verrekken? Jij hebt lef mijn jongen.” Snel vertelde ik hem dat ook ik dat geloof heb afgezworen toen ik door de psycholoog op de tegenstrijdigheden in mijn geloof gewezen was.

“Ja, zij is daar goed in.” Achmed lied merken dat hij mijn openheid wel kon waarderen.
Het was vreemd, ik had mij ernstig zorgen gemaakt om Achmed, maar hij was een vriendelijke knul. Eigenlijk een hele normale, maar enigszins misdadige jongen. Hij vertelde dat hij wel stoer deed over zijn misdaden, maar dat hij hoopte dat dit zijn laatste verblijf onder het dak van het ministerie van justitie was. “Ik weet niet wat voor een straf ze mij anders nog kunnen geven dan levenslang, en ik kan niet zeggen dat ik daar echt op zit te wachten.”

We besloten elkaar te helpen als we uit de gevangenis zouden worden ontslagen. Samen moet het ons lukken om op het rechte pad te blijven waren we van mening. Onze cel genoten lachten schamper en vertelde dat ze wel vaker deze beloften hadden gehoord en ook zelf gemaakt hadden. “En kijk nou eens waar we nu zijn!”

Met die wijsheid vielen wij in slaap. De volgende dag deed ik verslag van de ontboezemingen van de avond tevoren tijdens mijn bezoek aan de psychologe. Ze lachte vriendelijk en zij dat ze al hoopte dat Achmed mij zover zou kunnen brengen. “En heel misschien lukt het jullie wel om elkaar op het rechte pad te krijgen. Achmeds ouders zijn na zijn eerste bezoek aan de gevangenis al uit de ouderlijke macht ontzet omdat zij hun zoon aanzetten tot geweld. Achmed is in een kindertehuis opgeborgen, zonder enige hoop dat er ooit voor hem een pleeg gezin gevonden zal worden. Samen kan het verblijf in het tehuis na jullie bezoek misschien tot iets beters leiden dan tot nog meer misdaad!

En nu denk ik dat iemand hier rijp geworden is, want de geur die mijn neus bereikt heeft weinig weg van seringen of lelietjes van dalen!” Met een rood hoofd verliet ik het kantoor en liet mij een schone luier om doen. Denkend aan het bezoek aan de zielen fluisteraar schoot mij iets te binnen. Had ze met zoveel woorden gezegd dat Achmed naar het zelfde kindertehuis gestuurd zouden worden als onze straf er op zat? Het zou ons verblijf een stuk aangenamer maken als we elkaar konden steunen. Gedeelde smart is immers halve smart! Hé, wordt ik nu werkelijk de moraal ridder waar de jongens mij voor uitmaakten?

Een slechte dag

Ik kwam terug van school. Mijn moeder zat met een ernstig gezicht aan de keuken tafel/ “Ga even zitten Peter, we moeten wat bespreken.” Zenuwachtig pakte ik een stoel en ging zitten. Ik voelde mezelf niet echt fantastisch. Het was niet bepaald een fijne dag geweest op school. Niemand durfde hardop mij aan te vallen, bang voor de consequenties, maar er werd overal gefluisterd en het fluisteren hield abrupt op als ik in de buurt kwam. Af en toe werden er vervelende dingen in mijn oor gefluisterd, zoals: “Hé baby, al een schone luier nodig?” Of: “zal ik je luier even controleren voor we de klas in gaan?” Of kinderen gaven mij een zogenaamd “speelse” tik tegen de broek alleen maar om de luier te voelen. En niemand wilde met mij praten, Harm en Arnold hadden het druk met het biologie project en gebruikte alle vrije tijd om er samen aan te werken en, naar ik denk, waren zij ook bezig om aan hun kennis over elkaars biologie op te vijzelen.

De dagen op school waren lang en depressief. De leraren deden er alles aan om pesten te voorkomen, maar ze konden niet altijd overal zijn. En op de weg naar huis had een jongen uit een andere klas een vuile baby luier naar mij gegooid met de woorden: “Misschien kan jij deze nog gebruiken, hij is nog niet helemaal nat!” Gelukkig miste de luier mij op een meter.

En nu zat mijn moeder daar tegenover mij, met een ernstig gezicht en wilde met mij praten, ik wilde liever op mijn bed gaan liggen en net zo lang huilen tot ik van uitdroging stierf. Ze vertelde hoe zij die ochtend met een psycholoog gesproken had over mijn problemen en hoe die persoon niet bereid was om mij in behandeling te nemen, omdat ik mogelijk medicijnen nodig had die alleen een psychiater mocht voorschrijven. Daarna had zij de beste jeugd psychiater gebeld en gevraagd of hij mij in behandeling wilde nemen. “Hij wilde dat graag doen, maar jouw “geval” (Ja hij noemde je een “geval”) was niet ernstig genoeg, dus je komt op de wachtlijst. Het kan wel drie maanden duren voor je aan de beurt bent.”

“Zijn er geen andere psychiaters die mij kunnen helpen? Ik houd het niet lang meer vol zo!” Ik liet mijn hoofd op mijn armen vallen en begon te huilen. Ik merkte niet eens hoe mijn luier overvol raakte en begon te lekken. Mama vertelde hoe kwaad ze op de psychiater geworden was en dat ze de hele ochtend gebeld heeft, maar overal is een wachtlijst om geholpen te worden. “En nu is het tijd dat iemand een schone broek aan krijgt!” Zei mijn moeder met een glimlach, “Want als mijn neus mij niet bedriegt heb jij weer een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade in je luier geproduceerd!” Ik had niet eens door dat ik in mijn broek gepoept had. Wijdbeens liep ik achter mijn moeder aan naar boven en liet mij als een kleine jongen uitkleden en onder de douche door mijn moeder wassen. Al snel stond ik in schoon en fris, met een nieuwe luier en plasticbroek aan in de keuken. Mijn moeder omarmde me en knuffelde me. Ik voelde me een klein beetje minder naar.

Plotseling stond ik voor de klas, alleen gekleed in mijn luier en plastic broek. Ik hoorde de hele klas gillen van het lachen. “Die baby heeft in zijn broek gepoept!” en “Wat doet een onzindelijke baby in onze klas?” En een voor een kwamen mijn klasgenoten naar voren met een vuile baby luier en smeerde de stinkende inhoud over mijn hele lichaam. Als laatste kwamen Mariska, Harm en Arnold langs. Met grote grijnzen op hun gezicht voltooide zij hun handarbeid! Terwijl de klas mij uitschold voor schijt lijster en vuile nikker. Kwam mijnheer Raap binnen. Kwaad keek hij de klas rond. “Jullie minkukels allemaal nablijven! Dit gedrag kan ik niet tolereren in mijn klas!” Terwijl hij op mij af liep wees hij naar een plek op mijn gezicht. “Kijk daar is nog een plekje schoon. Jullie blijven allemaal na tot deze gigantische baby volledig bedek is. Ik wil geen schoon plekje op zijn lichaam meer zien!”

Na schooltijd kwam de hele klas bij elkaar. Alle kinderen hadden vuile luiers in hun hand en terwijl mijnheer Raap instructies schreeuwde werd ik opnieuw onder gesmeerd. “Daar bij zijn neus is nog een schoon plekje!” en “Kijk onder zijn voetzolen! En zijn haren kunnen ook nog wel een behandeling gebruiken.” De klas kwam op mijn af met de vuile luiers en duwde mij omver. Ik lag op de grond en wed bedolven onder honderden vieze luiers en kon bijna geen adem meer halen.

Badend in het zweet werd ik wakker. Gedesoriënteerd keek ik om mijn heen. Ik was in mijn eigen slaapkamer onder de dekens, niet onder een dikke laag vuile luiers. Er was maar een vuile luier en die zat om mijn billen. Ik had in mijn bed gepoept. Ik stond op en ging naar de badkamer om een schone luier om te doen. Terwijl ik stond te prutsen met de vieze broek, kwam mijn moeder binnen en begon me te helpen. Huilend vertelde ik van de droom. “Het is maar een droom.” De plastic broek werd uitgetrokken. “dromen zijn bedrog.” De veiligheidsspelden werden los gemaakt. “morgen is alles beter.” Met de voorkant van de luier werden mijn billen zo goed mogelijk gereinigd. “”Harm en Arnold zouden zo iets nooit doen!” Met een washandje werd ik snel gewassen. “En mijnheer Raap zou jou beschermen, niet aanvallen.” Een schone luier werd om gedaan. “We vinden samen wel een oplossing.” De plastic broek werd over mijn luier getrokken. “En nu weer snel nar bed, morgen is het weer vroeg dag!”. Met een speels tik op mijn plastic broek werd ik naar mijn kamer gestuurd. Als een kleine jonge werd ik ingestopt en kreeg een zoen op mijn voorhoofd. Uitgeput viel ik weer in slaap.

Ik stond voor de deur van een statig grachtenpand. Op het bordje naast de deur stond in gouden letters: De beste jeugd psychiater van Nederland” De deur zwaaide open, een reusachtige man stond voor mij en keek mij vanuit de hoogte aan. Met een bulderende stem zei hij: “Wie ben jij en wat kom je doen?” fluisterend gaf ik mijn naam en het doel van mijn bezoek. Het gezicht van de reus werd rood van woede. “Ik heb je toch gezegd dat je op de wachtlijst staat. Jouw geval is niet ernstig genoeg, kom maar terug als je zelfmoord gepleegd hebt!” “Hoe kan ik terug komen als ik dood ben?” vroeg ik de vreemde man. Hij gaf mij een zet.

Ik werd wakker nog voor ik de grond raakte. Ik was uit mijn bed gevallen. Terwijl ik opstond kwam mijn moeder in mijn kamer. Bezorgd keek ze me aan. Ik vertelde haar van de droom die aan het incident vooraf ging. “Vreemd”, “Wat is er vreemd mama?” vroeg ik. “Het is vreemd dat jij er van droomt dat de psychiater zegt dat je pas terug mag komen als je zelfmoord hebt gepleegd. In het echt heeft de psychiater gezegd, dat gevallen die zelfmoord pleegden een hogere prioriteit krijgen dan kinderen die een beetje depri zijn. Ik ben toen heel kwaad op hem geworden en heb hem gevraagd hoe hij iemand die dood is kan helpen. Zie je je droomde bijna exact wat ik in het echt heb meegemaakt, dat is vreemd, vind je niet?”

Samen stonden we op, in mijn natte nachtluier liep ik achter mijn moeder naar beneden. Het was zaterdag. Het leek of de muren in mijn kamer op mij af kwamen. Ik kon mij niet concentreren en besloot naar het park te gaan. Hopelijk zou ik wat vrienden tegen komen. Hoewel de zon scheen en er geen wolkje aan de lucht was, maakte het weer mij niet echt vrolijker. In het park speelde wat kleine kinderen, door hun ouders gade geslagen. Een jochie van een jaar of drie werd door zijn moeder verschoond. Normaal werd ik vrolijk van zo’n tafereel, maar vandaag raakte het mij niet, in plaats dat ik moest glimlachen hoorde ik de woorden: “Kom maar terug als je zelfmoord hebt gepleegd…”.

Even later liep er een jongen van een jaar of zes naast zijn vader. “Kijk pap het lijkt wel of die grote jongen een luier draagt.” Riep het knaapje. “Zie je wel dat ze luiers voor grote kinderen maken, dus als je in je bed blijft plassen, kunnen we je echt wel weer een luier omdoen, Jantje.” Het jochie kreeg een rood hoofd. “Fijn”, dacht ik, ik word als lichtend voorbeeld gebruikt om een kind van zijn bedplassen af te helpen. De vader moest eens weten. Normaal had ik waarschijnlijk om deze opmerking kunnen lachen, maar nu werd mijn stemming alleen somberder. Om een of andere reden galmde de opmerking: ”Kom maar terug als je zelfmoord hebt gepleegd….” door mijn hoofd.

“Hee, kijk daar heb je die loser, die in zijn broek pist!” Pieter wees naar mij en een paar van zijn vrienden begonnen te lachen. ”Laten we vadertje en moedertje spelen, dan is Peter de baby. Hij hoeft helemaal niet te veranderen, de luier heeft hij al om!” Weer gelach. En weer hoorde ik de woorden: “Kom maar terug als je zelfmoord hebt gepleegd…”

Bedroeft kwam ik thuis, de frisse lucht had mij geen goed gedaan. Somberder dan ooit ging ik naar mijn kamer en viel op mijn bed. Tranen stroomden over mijn wangen. Werd ik echt een baby? Vroeger huilde ik bijna nooit, maar nu ik luiers draag lijkt het wel of de kraan bijna constant open staat.

“Peter, ik ga even met de buurvrouw naar de stad, ik ben over een uurtje terug. Begin jij alvast met je huiswerk?” Ik gaf mijn moeder antwoord en even later hoorde ik de voordeur dicht slaan. Huilend ging ik achter mijn bureau zitten en pakte een vel papier.

Lieve mama,

Je was altijd geweldig, eerst samen met papa, en na zijn dood heb je er alles aan gedaan om van het huis een gezellig thuis te maken. Toen ik luiers wilde gaan dragen heb je me altijd 100% gesteund, Daar ben ik je erg dankbaar voor.

Helaas heb ik niet goed kunnen overzien hoe mijn vrienden en vriendinnen op mijn luiers zouden reageren. Helaas vonden de meesten dat ze mij wel mochten treiteren met mijn zelf gekozen handicap. Ik heb nooit verwacht dat het leven zo zwaar kon worden als je het in je broek doet.

En nu blijkt zelfs dat een psychiater mij niet wilt helpen omdat mijn “geval” niet ernstig genoeg is. En ik maar zelfmoord moet plegen om geholpen te worden, kan ik het leven niet meer aan. Niemand wilt mij helpen.

Misschien dat die doctor er van schrikt en begrijpt dat hij mensen moet helpen VOORDAT zij iets ernstigs doen.

Als je dit leest ben ik bij papa en ik hoop je daar snel te zien.

Peter.


De tekst was een beetje vlekkerig door de tranen die op de brief vielen. Met bevende hand legde ik de brief op de keukentafel en pakte het touw uit de schuur, knoopte er een strop in en bond het uiteinde boven aan de trap vast. Ik ging op de vierde trede staan en bond het touw om mijn nek.
Snikkend stapte ik van de trede. Het touw trok zich strak en ik kon geen adem meer krijgen. Alles werd zwart om mij heen.


Een hele slechte thuiskomst.

“Peter, Ik ben mijn portemonnee verge…” Mijn stem stokte toen ik de deur open deed en mijn lieve zoon in het trapgat zag hangen. “Marjan HELP!” Snel kwam de buurvrouw binnen en hielp mij het levenloze lichaam van Peter uit de strop te bevrijden. Met een geoefende vinger constateerde ze dat het hart van Peter nog klopte, en gorgelend kwam ook zijn ademhaling weer op gang.
De ambulance was snel aanwezig. De broeders tilden voorzichtig Peter op het brancard en bonden hem vast, zoals e met alle patiënten doen. Samen gingen wij de zieken auto in en met loeiende sirene reden we naar haat hospitaal.
De volgende uren waren vreselijk. Terwijl Peter nog bewusteloos was kwam een sociaal werker en een politie agent allerlei vragen stellen, die ik zo goed mogelijk beantwoordde.
Ik vertelde ze over zijn liefde voor luiers, hoe hij weer incontinent geworden was, hoe hij op de camping en op school gepest werd en nog veel meer. Ik leek wel de Niagara waterval van woorden.

Toen ik eindelijk alle vragen beantwoord had, kwam een doctor binnen en vroeg: “Wie is de moeder van Peter ter Braak?” Bij het horen van die woorden sprong ik op en vroeg de doctor, die zich voorstelde als Doctor Groenewoud, of het goed zal komen met mijn zoon.

“U hoeft zich geen zorgen te maken alles komt goed. Hij hing waarschijnlijk pas toen u hem vond en u heeft juist gehandeld, waardoor uw zoon geen verdere gevolgen van dit avontuur zal overhouden. U mag even naar hem toe, hij is weer bij bewustzijn.” Met deze woorden liep de arts van mij weg.

Met trillende handen liep ik naar de kamer waar Peter in bed lag. Ik schrok van de brede striem op zijn nek en het verdrietige gezicht van de jongen. Huilend lag hij in zijn bed. “Ik ben zo’n idioot, ik kan niet eens een einde aan mijn eigen leven maken!” Met tranen in mijn ogen ging ik met mijn vingers door zijn haren. Ik fluisterde allemaal lieve woordjes om hem te troosten. “sssh, het komt wel goed, je bent mijn dappere jongen. We gaan je allemaal helpen.” Terwijl ik langzaam door mijn woorden heen raakte begon Peter weer te praten.

“Het deed zoveel pijn mamma dat hangen. Het was vreselijk! Ik voelde zoveel pijn, dood gaan kan niet de oplossing zijn, dood gaan maakt alles alleen veel erger, voor mij en voor jou, dat zie ik nu ook wel. Ik ben blij dat je me op tijd gevonden hebt. Terwijl ik daar hing begreep ik plotseling dat ik nooit bij papa zou komen, er is geen hemel of hel, er is alleen hier op aarde!”

Tranen stroomde over onze wangen terwijl we elkaar omarmden en honderden zoentjes gaven. Een zuster kwam binnen en zei dat Peter rust nodig had en verzocht me mee te komen. In zijn oor fluisterde ik: “Ik kom zo terug, ga maar lekker slapen, alles komt goed!”

De zuster gaf Peter een injectie met een slaap middel en samen verlieten we de kamer.

“Uw zoon is een sterke knul, hij komt hier wel weer overheen! Er zijn geen vitale onderdelen beschadigd en hij kan morgen alweer naar huis. Hij zal alleen voorlopig veel rust nodig hebben en nog wel een tijdje last van zijn nek hebben.”

“En krijgt mijn zoon nog verdere hulp?” Wilde ik weten. “Verdere hulp? Uw zoon is feitelijk kern gezond, hij kan alles, als hij wilt kan hij over een maandje weer de marathon lopen!”

“Fysiek is mijn zoon wellicht kern gezond, maar hoe is het geestelijk? Heeft hij op dat vlak geen hulp nodig?” “Ach mevrouw, kinderen zijn zo flexibel, hier groeit hij wel over heen. Het is maar een fase.” Ik voelde hoe ik rood van woede werd en vroeg met een luidere stem dan ik eigenlijk wilde: “Deze fase heeft bijna het leven van mijn zoon gekost! Wat moet hij in Godsnaam doen om hulp te krijgen? Wat kan er gedaan worden om hem weer verder te helpen. Of wilt u hem over een paar maanden weer terug hebben, maar dan misschien in uw mortuarium?”

Met een blik van verbijstering en angst keek de verpleegster mij aan. “Eh, ik al wel even een psychiater roepen waar u mee kunt praten, als u dat graag wilt.”

Even later hoorde ik uit de luidsprekers komen: ”Doctor Plasterk zusters post verdieping vier alstublieft!” Even later kwam een jonge arts de kamer van de zuster binnen lopen. “Werd ik geroepen?” Zijn stem klonk vriendelijk en vertrouwenwekkend. “Deze dame wilt even met u spreken over haar zoon, doctor. Terwijl ze dit zei gaf ze het dossier van Peter aan de doctor.
”Komt u met mij mee, dan zoeken we even een lege gesprekskamer.” Ik volgde de jonge arts.

Terwijl we in de kamer gingen zitten keek de doctor in het dossier en ik zag dat zijn gezicht rood aan liep. Toen hij opkeek van de papieren vroeg hij vriendelijk: “Waarmee kan ik u helpen?” Ik vertelde hem het hele verhaal van Peter en hoe hem in de afgelopen weken psychiatrische en psychologische hulp geweigerd was omdat hij er niet ernstig genoeg aan toe was. En dus onder aan de wachtlijst stond. En hoe de zuster Peter nu zonder verdere hulp naar huis wilde sturen, omdat hij er wel overheen zou groeien.

“Ik vreesde al zo iets! Het is goed dat u hulp heeft gevraagd, wij zien dit zo vaak. Doctoren hebben alleen oog voor de lichamelijke klachten bij een zelfmoord poging, maar de geestelijke aanleiding voor deze gruwelijke daad wordt maar al te vaak vergeten! Hebt u even een momentje? Ik ben zo terug.”
Niet lang daarna hoorde ik Doctor Groenewoud omroepen. En zag de twee doctoren en de zuster in verhitte discussie buiten het spreekkamertje staan. Flarden van het gesprek drongen door de dunne deur heen. “Hoe vaak moet ik nog zeggen dat er bij iedere poging tot zelfmoord een psychiater moet worden ingeroepen om het slachtoffer te onderzoeken?” “Ik werd naar een volgende patiënt geroepen en heb het dossier verder aan de zuster over gelaten. U weet zelf hoe onderbezet we zijn dankzij de bezuinigingen.” “Het wordt hoogtijd voor een zelfmoord behandelprotocol, op deze manier is het dweilen met de kraan open!. We hebben het er nog wel over bij de volgende staf vergadering.”

De deur ging weer open en kwam doctor Plasterk weer binnen. “Sorry, voor de onderbreking, maar ik probeer al zo lang een goed protocol voor dit soort gevallen te krijgen, maar de meeste doctoren kunnen niet verder kijken dan hun specialisme reikt.”

Het gesprek ging op een prettige en informatieve wijze verder. De doctor zei dat hij zelf niet gespecialiseerd was in kinderpsychiatrie en mij door moest verwijzen naar een van zijn collega’s. Hij pakte zijn mobieltje en begon meteen te bellen. Toen het gesprek klaar was zei hij dat Doctor de Vlugt deze middag nog zou komen om met Peter te praten en daarna met mij een behandel plan te maken.

Gerust gesteld ging ik weer aan het bed van Peter zitten, die nu vredig lag te slapen. Alleen de striem aan zijn hals verwees nog naar die vreselijke middag…

Re: Ik wil luiers

Posted: 22 Feb 2021, 17:36
by hannah.huggies
Komt er nog een vervolg op dit verhaal. Ik zou het jammer vinden als het niet verder gaat.